Πολύς λόγος έχει γίνει το τελευταίο διάστημα για τους λόγους που οδήγησαν τον Γιαννούλη Λαρεντζάκη στην αποχώρηση από τον Ολυμπιακό, ειδικά μετά και τη μετακίνηση του Τόμας Γουόκαπ στην Ντουμπάι, που έκανε ακόμη πιο αισθητό το ζήτημα των ελληνικών διαβατηρίων στο «ερυθρόλευκο» ρόστερ.
Η λογική απορία που προέκυψε για αρκετούς ήταν αν, με τα νέα δεδομένα, θα είχε νόημα η παραμονή του Λαρεντζάκη, τουλάχιστον ως μία επιπλέον λύση για τις εγχώριες διοργανώσεις. Από εκεί και πέρα, δεν έλειψαν και οι εικασίες για το αν η αποχώρησή του συνδέεται με τη σχέση του με τον Γιώργο Μπαρτζώκα. Η εικόνα, ωστόσο, είναι διαφορετική.
Ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί ο Μπαρτζώκας στους αγώνες, οι έντονες παρατηρήσεις και οι υψηλές απαιτήσεις προς τους παίκτες του μπορεί πολλές φορές να δημιουργούν εντυπώσεις για το πώς είναι οι σχέσεις του μαζί τους. Στην πράξη, όμως, στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων οι σχέσεις αυτές είναι κάτι παραπάνω από καλές και στην περίπτωση του Λαρεντζάκη δεν υπήρξε κάποιο προσωπικό ζήτημα.
Ο Έλληνας διεθνής δεν αποχώρησε επειδή είχε πρόβλημα με τον προπονητή, το τεχνικό επιτελείο ή γενικότερα τον Ολυμπιακό. Το βασικό θέμα ήταν καθαρά αγωνιστικό. Ο Λαρεντζάκης δεν ήθελε να περάσει ακόμη μία σεζόν με περιορισμένο ρόλο και μεγάλο μέρος της χρονιάς στον πάγκο. Σε αυτή τη φάση της καριέρας του επιθυμούσε να αγωνίζεται περισσότερο, να έχει σταθερό χρόνο συμμετοχής και ουσιαστικό ρόλο μέσα σε μία ομάδα.
Αυτός ήταν και ο βασικός λόγος που επέλεξε να συνεχίσει στην ΑΕΚ, όπου οι προϋποθέσεις για μεγαλύτερη συμμετοχή και πιο ενεργό ρόλο ήταν σαφώς περισσότερες.
Επομένως, η αποχώρησή του δεν πρέπει να ερμηνεύεται ως αποτέλεσμα κάποιας ρήξης με τον Μπαρτζώκα. Ήταν περισσότερο μία απόφαση καριέρας από την πλευρά του παίκτη, ο οποίος ήθελε να επιστρέψει σε συνθήκες όπου θα βρίσκεται περισσότερο στο παρκέ και λιγότερο σε έναν συμπληρωματικό ρόλο.
