Ο Ολυμπιακός απέκτησε τον Γιαν Μοντέρο και ο Παναθηναϊκός απάντησε με τον Σιλβέν Φρανσίσκο, φέρνοντας στην Ελλάδα δύο από τους κορυφαίους γκαρντ της περσινής EuroLeague.
Ίσως, μάλιστα, να πρόκειται για τους δύο καλύτερους περιφερειακούς της διοργάνωσης με βάση τον συνδυασμό παραγωγής, δημιουργίας και επιρροής στο παιχνίδι των ομάδων τους. Ο Μοντέρο ήταν ο απόλυτος ηγέτης της Βαλένθια, ενώ ο Φρανσίσκο αποτέλεσε το σημείο αναφοράς της Ζαλγκίρις.
Ο Φρανσίσκο είναι πιο έμπειρος, πιο ώριμος και πιο δοκιμασμένος σε συνθήκες υψηλής πίεσης. Ο Μοντέρο, από την άλλη, είναι νεότερος, διαθέτει μεγαλύτερα περιθώρια εξέλιξης και μπορεί ακόμη να ανεβάσει αισθητά το αγωνιστικό του ταβάνι.
Το σκορ και η αποτελεσματικότητα
Σε επίπεδο παραγωγής, οι δύο παίκτες βρίσκονται σχεδόν στα ίδια επίπεδα. Ο Μοντέρο είχε 33,4 πόντους ανά 100 κατοχές, ενώ ο Φρανσίσκο 32,3. Η διαφορά είναι πρακτικά αμελητέα και δείχνει ότι και οι δύο μπορούσαν να σηκώσουν τεράστιο επιθετικό βάρος.
Η σημαντική απόκλιση εμφανίζεται στην αποτελεσματικότητα. Ο Φρανσίσκο είχε 60,9% true shooting, έναντι 56,4% του Μοντέρο, και 55,3% effective field goal, έναντι 50,1%.
Ο Γάλλος ήταν σαφώς πιο αποτελεσματικός από την περιφέρεια, εκτελώντας με 38,5% στα τρίποντα, ενώ ο Μοντέρο έμεινε στο 32,4%. Πρόκειται για μία ουσιαστική διαφορά, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι και οι δύο επιχειρούσαν πολλά δύσκολα σουτ μετά από ντρίμπλα.
Ο Μοντέρο, πάντως, ήταν πιο αποτελεσματικός στις βολές, με 88,3% έναντι 79,8% του Φρανσίσκο, ενώ είχε και ελαφρώς καλύτερο ποσοστό στα δίποντα, 51,8% έναντι 51,5%.
Συνολικά, ο Φρανσίσκο σκόραρε λίγο λιγότερο, αλλά με αισθητά καλύτερη οικονομία προσπαθειών. Ο Μοντέρο παρήγαγε οριακά περισσότερους πόντους, όμως χρειάστηκε μεγαλύτερο όγκο και είχε χαμηλότερη ευστοχία από την περιφέρεια.
Η δημιουργία και ο έλεγχος της μπάλας
Στο δημιουργικό κομμάτι, η εικόνα γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρουσα. Ο Φρανσίσκο είχε 12,8 ασίστ ανά 100 κατοχές, έναντι 11,2 του Μοντέρο. Παράλληλα, το ποσοστό ασίστ του έφτασε το 37,5%, έναντι 34,8% του νέου γκαρντ του Ολυμπιακού.
Ο Γάλλος δημιούργησε 29,6 πόντους μέσω ασίστ ανά 100 κατοχές, ενώ ο Μοντέρο 26,5. Οι αριθμοί δείχνουν ότι ο Φρανσίσκο είχε μεγαλύτερη επίδραση ως καθαρός οργανωτής και μπορούσε να συνδυάζει το προσωπικό σκορ με τη δημιουργία για τους συμπαίκτες του.
Ο Μοντέρο, όμως, είχε ένα εντυπωσιακό πλεονέκτημα: τον έλεγχο των λαθών. Κατέγραψε μόλις 3,2 λάθη ανά 100 κατοχές και ποσοστό λαθών 9,7%, ενώ ο Φρανσίσκο είχε 5,5 λάθη και 17,3% αντίστοιχα. Αυτό είναι ίσως το πιο δυνατό στοιχείο υπέρ του Μοντέρο. Για έναν παίκτη με usage 27,9%, ο αριθμός των λαθών του ήταν εξαιρετικά χαμηλός. Είχε συνεχώς την μπάλα στα χέρια, δημιουργούσε και εκτελούσε, χωρίς να τη χαρίζει εύκολα.
Ο Φρανσίσκο δημιουργούσε περισσότερο, αλλά έπαιρνε και περισσότερα ρίσκα. Ο Μοντέρο ήταν πιο ασφαλής, πιο προσεκτικός και πιο αποτελεσματικός στη διαχείριση της κατοχής.
Οι δύο τους είχαν σχεδόν ταυτόσημο usage, με τον Μοντέρο στο 27,9% και τον Φρανσίσκο στο 27,8%. Επομένως, η σύγκριση γίνεται ανάμεσα σε δύο παίκτες που είχαν σχεδόν την ίδια ευθύνη στις ομάδες τους.
Η παρουσία στα ριμπάουντ και στην άμυνα
Ο Μοντέρο είχε 7,0 ριμπάουντ ανά 100 κατοχές, έναντι 5,7 του Φρανσίσκο. Είχε επίσης 2,5 κλεψίματα, έναντι 2,0, ενώ και οι δύο κατέγραψαν αξιοσημείωτη παρουσία στα κοψίματα για παίκτες του ύψους και της θέσης τους, με 0,8 ο Μοντέρο και 0,7 ο Φρανσίσκο.
Οι αριθμοί ευνοούν ελαφρώς τον Μοντέρο στο κομμάτι της ενέργειας και της συμμετοχής στις υπόλοιπες φάσεις του παιχνιδιού. Το αθλητικό του προφίλ, η ταχύτητα και η ικανότητά του να κυνηγά την μπάλα τού επιτρέπουν να επηρεάζει περισσότερες κατοχές.
Ο Φρανσίσκο, πάντως, είχε καλύτερο defensive rating, 112,7 έναντι 115,1 του Μοντέρο. Αυτό δεν σημαίνει αυτόματα ότι είναι καλύτερος αμυντικός, καθώς το συγκεκριμένο στατιστικό επηρεάζεται έντονα και από τη συνολική λειτουργία της ομάδας. Δείχνει, όμως, ότι μέσα στο σύστημα της Ζαλγκίρις η αμυντική του παρουσία δεν αποτέλεσε πρόβλημα.
Η συνολική επιρροή στην ομάδα
Εδώ βρίσκεται η μεγαλύτερη διαφορά των δύο παικτών. Ο Φρανσίσκο είχε offensive rating 122,6, έναντι 119,7 του Μοντέρο. Το net rating του έφτασε το +9,9, ενώ του Μοντέρο ήταν +4,6.
Ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι το on-off. Με τον Φρανσίσκο στο παρκέ, η διαφορά της Ζαλγκίρις ήταν κατά 19,8 πόντους καλύτερη ανά 100 κατοχές σε σχέση με τα διαστήματα που καθόταν στον πάγκο. Ο αντίστοιχος αριθμός του Μοντέρο ήταν μόλις +1,1.
Αυτός ο δείκτης δεν μπορεί να διαβαστεί απομονωμένα. Εξαρτάται από τις πεντάδες, τους αναπληρωματικούς, το πρόγραμμα και το συνολικό επίπεδο κάθε ομάδας. Παρόλα αυτά, το +19,8 του Φρανσίσκο είναι τεράστιο και αποτυπώνει πόσο καθοριστικός ήταν για τη Ζαλγκίρις.
Ο Μοντέρο ήταν ο ηγέτης της Βαλένθια, αλλά η ομάδα του κατάφερνε να παραμένει ανταγωνιστική και χωρίς εκείνον. Η Ζαλγκίρις, αντίθετα, άλλαζε σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό όταν ο Φρανσίσκο έβγαινε από το παρκέ.
Τι παίρνουν Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός
Ο Ολυμπιακός αποκτά έναν γκαρντ με εκρηκτικότητα, προσωπικό σκορ, υψηλή δημιουργική ικανότητα και εξαιρετικό έλεγχο των λαθών. Ο Μοντέρο μπορεί να πιέσει το καλάθι, να παίξει στο ανοιχτό γήπεδο και να δημιουργήσει χωρίς να καταστρέφει κατοχές.
Το σημαντικότερο είναι ότι παραμένει ένας παίκτης με μεγάλο περιθώριο εξέλιξης. Αν βελτιώσει το τρίποντό του και γίνει πιο σταθερός στις αποφάσεις του απέναντι στις πιο σκληρές άμυνες, μπορεί να εξελιχθεί σε έναν από τους απόλυτους πρωταγωνιστές της EuroLeague για πολλά χρόνια.
Ο Παναθηναϊκός παίρνει έναν πιο έτοιμο και ώριμο δημιουργό. Ο Φρανσίσκο είναι πιο αποτελεσματικός σουτέρ και έχει ήδη αποδείξει ότι μπορεί να ανεβάσει δραματικά το επίπεδο ολόκληρης της ομάδας του.
Διαθέτει μεγαλύτερη εμπειρία, καλύτερη κατανόηση του ρυθμού και περισσότερη ωριμότητα στο πότε πρέπει να εκτελέσει και πότε να δημιουργήσει. Δεν είναι τόσο ασφαλής όσο ο Μοντέρο στο κομμάτι των λαθών, αλλά αναλαμβάνει περισσότερες δύσκολες δημιουργικές αποφάσεις.
Ποιος είναι τελικά καλύτερος;
Αν η ερώτηση αφορά το ποιος ήταν καλύτερος την προηγούμενη σεζόν, ο Φρανσίσκο έχει ένα μικρό προβάδισμα. Ήταν πιο αποτελεσματικός, δημιούργησε περισσότερο και είχε πολύ μεγαλύτερη θετική επιρροή στη συνολική εικόνα της ομάδας του.
Αν, όμως, η ερώτηση αφορά το ποιος μπορεί να εξελιχθεί στον καλύτερο παίκτη τα επόμενα χρόνια, ο Μοντέρο έχει μεγαλύτερο ταβάνι. Είναι νεότερος, πιο αθλητικός και ήδη παράγει σε επίπεδο κορυφαίου γκαρντ, παρά το γεγονός ότι έχει ακόμη αρκετά περιθώρια βελτίωσης.
Ο Παναθηναϊκός πήρε τον πιο έτοιμο παίκτη. Ο Ολυμπιακός πήρε εκείνον που μπορεί να γίνει ακόμη καλύτερος. Και οι δύο, πάντως, απέκτησαν κορυφαίους γκαρντ, ικανούς να αλλάξει τις ισορροπίες όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε επίπεδο EuroLeague.
