Μια εμφάνιση απέναντι στον Ολυμπιακό ήταν αρκετή για να επαναφέρει ένα ερώτημα που αφορά συνολικά τον μεταγραφικό σχεδιασμό των δύο «αιωνίων». Όχι για το ποιον πρέπει να αποκτήσουν τώρα, αλλά για τις επιλογές που έκαναν και τα κριτήρια με τα οποία στελεχώνουν τα ρόστερ τους τα τελευταία χρόνια.
Ο Νέναντ Ντιμιτρίεβιτς ήταν ένας από τους πρωταγωνιστές της νίκης του Άρη με 100-78 επί των «ερυθρολεύκων», ολοκληρώνοντας την αναμέτρηση με 19 πόντους, 6 ασίστ, 2 ριμπάουντ και 2 λάθη σε 27 λεπτά και 40 δευτερόλεπτα.
Δεν είναι, όμως, οι αριθμοί ενός αγώνα που δημιουργούν την απορία. Είναι το γεγονός ότι ένας γκαρντ με αυτά τα χαρακτηριστικά, σε αυτή την ηλικία και με αυτή την εμπειρία, αγωνίζεται στον Άρη, την ώρα που Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός έχουν επενδύσει τεράστια ποσά για να δημιουργήσουν δύο από τα ακριβότερα ρόστερ της EuroLeague.
Αλήθεια, ο Ντιμιτρίεβιτς δεν τους έκανε το καλοκαίρι; Δεν τον είδαν; Δεν τον αξιολόγησαν ως μια περίπτωση που άξιζε να εξετάσουν;
Η ηλικία και τα χαρακτηριστικά που λείπουν
Ο Ολυμπιακός επέλεξε να στηριχθεί, μεταξύ άλλων, στον 35χρονο Κόρι Τζόσεφ, έναν παίκτη με τεράστια εμπειρία από το NBA, αλλά και πολλά χρόνια επαγγελματικού μπάσκετ στην πλάτη του. Ο Παναθηναϊκός, από την πλευρά του, εξακολουθεί να βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στον 34χρονο Τζέριαν Γκραντ, επίσης έναν εξαιρετικά έμπειρο περιφερειακό, με σημαντική προσφορά και αποδεδειγμένη αξία.
Δεν τίθεται θέμα αμφισβήτησης όσων έχουν πετύχει οι δύο Αμερικανοί. Ούτε πρόκειται για παίκτες χωρίς αγωνιστικές αρετές. Υπάρχει, όμως, μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να αγνοηθεί, Βρίσκονται πλέον σε ηλικίες στις οποίες η φθορά, η συσσώρευση αγώνων και η ανάγκη διαχείρισης των δυνάμεών τους αποκτούν ολοένα μεγαλύτερη σημασία.
Πόσους γκαρντ διαθέτουν πραγματικά οι δύο «αιώνιοι» που βρίσκονται στην καλύτερη ηλικία της καριέρας τους και έχουν ως βασικό ένστικτο τη δημιουργία, και όχι την εκτέλεση;
Όχι παίκτες που μπορούν περιστασιακά να δώσουν μια ασίστ. Ούτε σκόρερ που αναλαμβάνουν αναγκαστικά την οργάνωση. Αλλά κανονικούς δημιουργούς, που διαβάζουν την άμυνα, ελέγχουν τον ρυθμό, παίζουν αποτελεσματικά το pick and roll και έχουν ως πρώτη σκέψη να φτιάξουν τις προϋποθέσεις για ένα καλό σουτ.
Τα νούμερα της Μπάγερν δεν ήταν τυχαία
Το επιχείρημα ότι ένας παίκτης μπορεί να ξεχωρίζει στον Άρη, αλλά να μην έχει θέση σε ομάδα της EuroLeague, θα είχε μεγαλύτερη βάση αν μιλούσαμε για κάποιον χωρίς παραστάσεις από το κορυφαίο επίπεδο. Μόνο που ο Ντιμιτρίεβιτς έχει ήδη αγωνιστεί εκεί.
Την περασμένη σεζόν, με τη φανέλα της Μπάγερν Μονάχου, τα advanced stats κατέγραψαν 28,6 πόντους και 10,7 ασίστ ανά 100 κατοχές, με 64,2% true shooting. Το ποσοστό ευστοχίας του στα τρίποντα έφτασε το 44,4%, ενώ το assist percentage του ήταν 34%.
Αυτοί οι αριθμοί έχουν ιδιαίτερη σημασία, επειδή δείχνουν ότι ο Σκοπιανός γκαρντ μπορούσε να συνδυάσει τη δημιουργία με την αποτελεσματικότητα στην εκτέλεση απέναντι σε άμυνες επιπέδου EuroLeague. Δεν πρόκειται, δηλαδή, για κάποιον που έμαθε ξαφνικά να παίζει μπάσκετ στη Θεσσαλονίκη.
Αντίστοιχα, στο φετινό EuroCup καταγράφει 31,1 πόντους και 9,9 ασίστ ανά 100 κατοχές, με 61,5% true shooting. Η παραγωγή του παραμένει υψηλή, παρότι πλέον καλείται να σηκώσει μεγαλύτερο δημιουργικό βάρος. Στο ελληνικό πρωτάθλημα, μάλιστα, οι αντίστοιχοι αριθμοί είναι ακόμη πιο εντυπωσιακοί: 29,1 πόντοι, 12,7 ασίστ και 59,3 πόντοι που δημιουργεί συνολικά ανά 100 κατοχές, είτε σκοράροντας είτε πασάροντας.
Αυτό είναι το στοιχείο που ξεχωρίζει στην περίπτωσή του. Δεν χρειάζεται απλώς την μπάλα για να εκτελέσει. Τη χρειάζεται για να οργανώσει, να διαβάσει και να δημιουργήσει.
Τόσα χρήματα, τόσες μεταγραφές, αλλά ποια είναι η λογική;
Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός έχουν τη δυνατότητα να προσελκύουν παίκτες από το NBA, να προσφέρουν μεγάλα συμβόλαια και να διεκδικούν σχεδόν οποιονδήποτε διαθέσιμο γκαρντ στην ευρωπαϊκή αγορά. Κι όμως, αρκετές φορές η συζήτηση γύρω από τις περιφέρειές τους καταλήγει στο ίδιο σημείο.
Ποιος θα οργανώσει πραγματικά το παιχνίδι όταν η πρώτη επιλογή δεν λειτουργεί; Ποιος θα δημιουργήσει ένα εύκολο καλάθι για τον συμπαίκτη του, χωρίς να χρειάζεται να προηγηθεί μια δύσκολη ατομική ενέργεια; Ποιος θα διαβάσει σωστά την άμυνα και θα πάρει την κατάλληλη απόφαση, αντί να αναζητήσει πρωτίστως το προσωπικό του σουτ;
Φυσικά, ο Ντιμιτρίεβιτς δεν είναι τέλειος παίκτης. Έχει αμυντικές αδυναμίες, δεν διαθέτει τα σωματικά προσόντα ορισμένων κορυφαίων περιφερειακών και η προσαρμογή του σε έναν πιο περιορισμένο ρόλο δεν θα ήταν απαραίτητα εύκολη.
Όταν δύο ομάδες διαθέτουν τόσο μεγάλα μπάτζετ, όταν μπορούν να επενδύουν εκατομμύρια στην περιφερειακή τους γραμμή και όταν εξακολουθούν να αναζητούν λύσεις στη δημιουργία, είναι εύλογο να αναρωτηθεί κανείς γιατί ένας παίκτης με αυτό το προφίλ δεν αποτέλεσε μία από τις επιλογές τους.
Γιατί προτιμώνται, σε ορισμένες περιπτώσεις, γκαρντ που βρίσκονται στο τελευταίο κομμάτι της καριέρας τους ή περιφερειακοί που έχουν μάθει πρωτίστως να εκτελούν, αντί για δημιουργούς που βρίσκονται στην αγωνιστική τους ακμή; Και τελικά, πόσο διαφορετική θα ήταν η εικόνα μιας περιφέρειας αν διέθετε έναν ακόμη παίκτη που έχει γεννηθεί για να οργανώνει το παιχνίδι;