Υπάρχουν παίκτες που χάνουν τη θέση τους σε μια ομάδα επειδή δεν είναι πλέον αρκετά καλοί. Υπάρχουν, όμως, και εκείνοι που χάνουν τη θέση τους επειδή δεν μπορούν πια να προσφέρουν αυτό για το οποίο αποκτήθηκαν. Στον Παναθηναϊκό, η δεύτερη περίπτωση είναι ίσως ακόμη πιο χαρακτηριστική. Και το πρόβλημα γίνεται μεγαλύτερο όταν επιχειρείται να καλυφθεί με την ανάθεση ενός ρόλου που ο συγκεκριμένος παίκτης δεν είχε ποτέ.
Η συζήτηση αφορά τον Τζέριαν Γκραντ. Έναν παίκτη που προσέφερε σημαντικά πράγματα στον Παναθηναϊκό, που υπήρξε καθοριστικός στην κατάκτηση της EuroLeague το 2024 και που για μεγάλο διάστημα αποτελούσε έναν από τους σημαντικότερους αμυντικούς της διοργάνωσης. Όμως, το γεγονός ότι κάποιος υπήρξε πολύτιμος στο παρελθόν δεν σημαίνει ότι εξακολουθεί να είναι απαραίτητος στο παρόν.
Και κυρίως, δεν σημαίνει ότι μπορεί να μετατραπεί ξαφνικά σε κάτι που δεν υπήρξε ποτέ.
Δημιουργός ο Γκραντ; Πότε ακριβώς ήταν;
Ας ξεκινήσουμε από μια βασική παραδοχή: ο Τζέριαν Γκραντ δεν ήταν ποτέ δημιουργός υψηλού επιπέδου. Ούτε όταν βρισκόταν στην καλύτερη αγωνιστική του κατάσταση και αποτελούσε τον παίκτη που αναλάμβανε να περιορίσει τον κορυφαίο περιφερειακό του αντιπάλου. Η αξία του βρισκόταν αλλού.
Στην πίεση πάνω στην μπάλα, στην προσωπική άμυνα, στην ικανότητα να δυσκολεύει την πρώτη επιλογή του αντιπάλου και να προσφέρει επιθετικά χωρίς να απαιτεί μεγάλο αριθμό κατοχών. Αυτός ήταν ο ρόλος που τον έκανε πολύτιμο.
Ο Γκραντ μπορούσε να ευστοχήσει σε ένα ελεύθερο σουτ, να επιτεθεί σε μια ανισορροπία, να εκμεταλλευτεί έναν διάδρομο και να δώσει κάποιες επιθετικές λύσεις. Δεν ήταν, όμως, ο παίκτης που θα οργάνωνε συστηματικά μια επίθεση, θα δημιουργούσε πλεονεκτήματα για τους συμπαίκτες του και θα καθοδηγούσε την ομάδα μέσα από το pick and roll.
Το να επιχειρείται σήμερα η παρουσίασή του ως λύση στο δημιουργικό πρόβλημα του Παναθηναϊκού δεν αποτελεί απάντηση. Αποτελεί λανθασμένη ανάγνωση των χαρακτηριστικών του.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι δεν προσφέρει πια ούτε το βασικό του πλεονέκτημα
Ακόμη κι αν δεχτούμε ότι ο Γκραντ δεν είναι δημιουργός, θα μπορούσε να παραμένει χρήσιμος εφόσον εξακολουθούσε να προσφέρει την αμυντική υπεροχή που τον καθιέρωσε. Εδώ, όμως, βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα. Ο σημερινός Γκραντ δεν είναι ο αμυντικός που γνωρίσαμε τα προηγούμενα χρόνια.
Δεν έχει την ίδια αποτελεσματικότητα στην προσωπική άμυνα, δεν επιβάλλεται με τον ίδιο τρόπο απέναντι στους κορυφαίους αντίπαλους γκαρντ και δεν προσφέρει πλέον εκείνο το ξεκάθαρο πλεονέκτημα που δικαιολογούσε την παρουσία του στην πεντάδα, ακόμη και όταν η επιθετική του συνεισφορά ήταν περιορισμένη.
Και το σημαντικότερο είναι ότι ο Παναθηναϊκός διαθέτει πλέον μια πολύ καλύτερη επιλογή για τον συγκεκριμένο ρόλο. Τον Μπράνκου Μπάντιο. Ο Σενεγαλέζος περιφερειακός είναι σαφώς ανώτερος αμυντικός από τον σημερινό Γκραντ και συγκαταλέγεται στους κορυφαίους της EuroLeague στον συγκεκριμένο τομέα.
Έχει την ταχύτητα, την ένταση, τα πόδια και την ικανότητα να πιέζει την μπάλα, προσφέροντας ακριβώς εκείνα τα στοιχεία που κάποτε έκαναν τον Αμερικανό τόσο σημαντικό. Επομένως, το ερώτημα είναι απλό.
Αν ο Γκραντ δεν αποτελεί πλέον την καλύτερη αμυντική επιλογή της περιφέρειας και δεν μπορεί να λειτουργήσει ως βασικός δημιουργός, ποιος ακριβώς είναι ο ρόλος του;
Ο Παναθηναϊκός δεν έχει ανάγκη από έναν ακόμη σκόρερ
Θα μπορούσε κάποιος να αντιτείνει ότι ο Γκραντ εξακολουθεί να διαθέτει επιθετικές αρετές. Πράγματι. Μπορεί υπό προϋποθέσεις να σκοράρει. Όταν διαθέτεις όμως τον Κέντρικ Ναν, τον Σιλβέν Φρανσίσκο και τόσες ακόμη ποιοτικές επιθετικές επιλογές, το τελευταίο πράγμα που χρειάζεσαι είναι ένας επιπλέον περιφερειακός που θα προσφέρει περιστασιακά σκορ.
Δεν υπάρχει έλλειμμα ατομικού ταλέντου στην επίθεση. Υπάρχει έλλειμμα ισορροπίας, ξεκάθαρων ρόλων και σωστής κατανομής των κατοχών. Κάθε λεπτό συμμετοχής πρέπει να εξυπηρετεί μια συγκεκριμένη αγωνιστική ανάγκη. Και κάθε παίκτης που βρίσκεται στο rotation πρέπει να προσφέρει κάτι που η ομάδα δεν μπορεί να πάρει αποτελεσματικότερα από κάποιον άλλον.
Στην περίπτωση του Γκραντ, αυτό γίνεται ολοένα δυσκολότερο να προσδιοριστεί.
Το παρελθόν δεν μπορεί να αποτελεί κριτήριο για το παρόν
Είναι απολύτως λογικό να υπάρχει σεβασμός για όσα έχει προσφέρει ο Αμερικανός στον Παναθηναϊκό. Άλλωστε, η συμβολή του στις επιτυχίες των προηγούμενων ετών δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Αλλά άλλο ο σεβασμός και άλλο η αγωνιστική αξιολόγηση.
Ο Παναθηναϊκός δεν μπορεί να σχεδιάζει το μέλλον του με βάση το τι προσέφερε ένας παίκτης πριν από δύο χρόνια, σε άλλη ηλικία, με άλλο προπονητή και άλλο αγωνιστικό πλάνο. Οφείλει να εξετάζει τι μπορεί να του προσφέρει σήμερα και, κυρίως, αν αυτή η προσφορά δικαιολογεί τη θέση που καταλαμβάνει στο ρόστερ.
Ο Γκραντ ήταν πολύτιμος όταν μπορούσε να εξουδετερώνει τον καλύτερο περιφερειακό του αντιπάλου. Αν αυτή η δυνατότητα έχει περιοριστεί σημαντικά, τότε περιορίζεται αυτομάτως και η χρησιμότητά του.
Η δύσκολη απόφαση που πρέπει να ληφθεί
Το πρόβλημα του Παναθηναϊκού δεν είναι ότι δεν διαθέτει αρκετούς καλούς παίκτες. Είναι ότι διαθέτει περισσότερους από όσους μπορεί να αξιοποιήσει αποτελεσματικά, με αποτέλεσμα ορισμένοι να καταλαμβάνουν θέσεις και χρόνο συμμετοχής χωρίς να καλύπτουν πραγματικές ανάγκες. Σε αυτό το πλαίσιο, η περίπτωση του Γκραντ είναι χαρακτηριστική.
Η αμυντική του συνεισφορά δεν βρίσκεται πλέον στο επίπεδο που τον έκανε απαραίτητο. Η δημιουργία δεν ήταν ποτέ το στοιχείο που τον ξεχώριζε. Και το σκοράρισμα που μπορεί να προσφέρει δεν αποτελεί προτεραιότητα για μια ομάδα με τόσο μεγάλη επιθετική ποιότητα.
Συνεπώς, όσο σκληρό κι αν ακούγεται, ο Τζέριαν Γκραντ δεν έχει πλέον ουσιαστική θέση στο ρόστερ του Παναθηναϊκού. Ο Παναθηναϊκός χρειάζεται να κοιτάξει μπροστά, όχι πίσω. Και μερικές φορές, η πιο δύσκολη απόφαση δεν είναι να αποχωριστείς έναν παίκτη που δεν πρόσφερε ποτέ. Είναι να αποχωριστείς έναν παίκτη που κάποτε σου πρόσφερε τα πάντα, αλλά σήμερα δεν μπορεί να σου δώσει αυτό που πραγματικά χρειάζεσαι.
