Η συζήτηση για την έλλειψη ενός καθαρόαιμου οργανωτή στον Παναθηναϊκό έχει επανέλθει στο προσκήνιο, με αρκετούς να θεωρούν ότι οι «πράσινοι» χρειάζονται έναν ακόμη πλέι μέικερ. Υπάρχει, ωστόσο, ένα ερώτημα που αξίζει να προηγηθεί οποιασδήποτε μεταγραφικής κουβέντας: Ποιος ακριβώς οργάνωνε το παιχνίδι της ομάδας την περασμένη σεζόν;
Μήπως ο Τι Τζέι Σορτς; Ο Αμερικανός ολοκλήρωσε την περσινή EuroLeague με λιγότερες από τρεις ασίστ ανά αγώνα. Συγκεκριμένα, μοίραζε περίπου 2,9 τελικές πάσες, αριθμός που ασφαλώς δεν παραπέμπει σε έναν παίκτη γύρω από τον οποίο ήταν δομημένη ολόκληρη η δημιουργία του Παναθηναϊκού.
Και μάλιστα μιλάμε για μια ομάδα που, υπό τις οδηγίες του Εργκίν Αταμάν, ήταν ακόμη περισσότερο εξαρτημένη από τις ατομικές πρωτοβουλίες των περιφερειακών της σε σχέση με τη φετινή.
Το επιθετικό μοντέλο στηριζόταν σε μεγάλο βαθμό στην ικανότητα των γκαρντ να δημιουργούν κυρίως καταστάσεις μέσα από το pick and roll. Επομένως, το πρόβλημα δεν μπορεί να εξηγηθεί τόσο απλά με τη διαπίστωση ότι λείπει ένας παραδοσιακός πλέι μέικερ.
Ο παίκτης που λείπει περισσότερο από όλους
Η ουσιαστική διαφορά βρίσκεται στον Κώστα Σλούκα, που πέρσι, στα 36 του, είχε πάνω από 5 ασίστ ανά ματς. Ο αρχηγός του Παναθηναϊκού δεν έχει καταφέρει μέχρι στιγμής να προσφέρει τη δημιουργία που μπορεί και που έχει συνηθίσει να δίνει στην ομάδα του. Η παρουσία του είναι αισθητά περιορισμένη και μαζί της έχει περιοριστεί ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία της επιθετικής λειτουργίας των «πρασίνων».
Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι υπάρχει λόγος να του ασκηθεί κριτική. Ο Σλούκας προέρχεται από μεγάλη περίοδο απουσίας, ενώ δεν πρέπει να παραβλέπεται και η ηλικία του. Γεννημένος το 1990, βρίσκεται πλέον σε ένα σημείο της καριέρας του όπου η διαχείριση των δυνάμεών του αποκτά ιδιαίτερη σημασία.
Είναι απολύτως λογικό να υπάρχει προσοχή στην επανένταξή του, όπως και να επιδιώκεται να παρουσιαστεί στην καλύτερη δυνατή κατάσταση όταν θα κρίνονται οι σημαντικότεροι στόχοι της σεζόν.
Αυτή, ωστόσο, είναι η μία πλευρά της συζήτησης. Η άλλη είναι ότι ο Παναθηναϊκός, με τον τρόπο που έχει δομηθεί το ρόστερ του, χρειάζεται τη δημιουργία του Σλούκα περισσότερο απ’ όσο ενδεχομένως φαίνεται με μια πρώτη ματιά.
Γιατί δεν μπορούν να τον αντικαταστήσουν οι υπόλοιποι
Ο Κέντρικ Ναν είναι ένας εξαιρετικός επιθετικός παίκτης, ικανός να δημιουργήσει τόσο για τον εαυτό του όσο και για τους συμπαίκτες του. Δεν είναι, όμως, ο κλασικός οργανωτής που θα αναλάβει συστηματικά να καθορίσει τον ρυθμό και να κατευθύνει κάθε επίθεση.
Το ίδιο ισχύει, με διαφορετικό τρόπο, για τον Σιλβέν Φρανσίσκο. Ο Γάλλος διαθέτει ταχύτητα, εκρηκτικότητα και σημαντική ικανότητα δημιουργίας, αλλά το παιχνίδι του βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην προσωπική πρωτοβουλία, στην αλλαγή ρυθμού και στην επιθετικότητα με την μπάλα.
Ο Τζέριαν Γκραντ, από την πλευρά του, ουδέποτε υπήρξε ένας παραδοσιακός πλέι μέικερ υψηλού επιπέδου. Τα σημαντικότερα στοιχεία που τον καθιέρωσαν ήταν η αμυντική του παρουσία, η αποτελεσματικότητα σε συγκεκριμένες επιθετικές καταστάσεις και η δυνατότητα να λειτουργεί συμπληρωματικά δίπλα σε πιο δημιουργικούς περιφερειακούς.
Κανείς από τους τρεις δεν διαθέτει ακριβώς το πακέτο χαρακτηριστικών του Σλούκα. Και αυτό δεν αποτελεί απαραίτητα αδυναμία των συγκεκριμένων παικτών. Αποτελεί ζήτημα διαφορετικών αγωνιστικών χαρακτηριστικών.
Η πραγματική ανάγκη του Παναθηναϊκού
Ο Σλούκας είναι ο παίκτης που μπορεί να δώσει στην επίθεση κάτι διαφορετικό από την ατομική δημιουργία των Ναν και Φρανσίσκο. Μπορεί να ελέγξει τον ρυθμό, να διαβάσει τις αμυντικές προσαρμογές, να αξιοποιήσει το pick and roll και να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις ώστε οι συμπαίκτες του να εκτελούν υπό καλύτερες συνθήκες.
Κυρίως, μπορεί να οργανώσει μια επίθεση χωρίς να χρειάζεται κάθε φορά να προηγηθεί μια προσωπική ενέργεια υψηλού βαθμού δυσκολίας. Αυτό είναι το στοιχείο που λείπει σήμερα από τον Παναθηναϊκό. Όχι απαραίτητα ένας ακόμη γκαρντ. Ούτε υποχρεωτικά μια νέα μεταγραφή.
Αυτό που χρειάζονται οι «πράσινοι» είναι να επανέλθει σταδιακά ο Σλούκας στον ρόλο που μπορεί να υπηρετήσει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον στο υπάρχον ρόστερ. Και ασφαλώς δεν υπάρχει λόγος να συμβεί αυτό βιαστικά, με κίνδυνο να επιβαρυνθεί ένας παίκτης που προέρχεται από μεγάλη απουσία.
Το ζητούμενο είναι να υπάρχει η κατάλληλη ισορροπία ανάμεσα στη διαχείρισή του και στις αγωνιστικές ανάγκες της ομάδας. Γιατί η απάντηση στο ερώτημα ποιος θα οργανώσει το παιχνίδι του Παναθηναϊκού ίσως βρίσκεται ήδη στο ρόστερ του. Απλώς, αυτή τη στιγμή, δεν βρίσκεται στον βαθμό που χρειάζεται στο παρκέ.
