Η επιστροφή του Νάιτζελ Χέις-Ντέιβις στην EuroLeague συνοδεύτηκε από μεγάλες προσδοκίες, όμως η πρώτη (μίση) του σεζόν στον Παναθηναϊκό δεν τον βρήκε στα επίπεδα απόδοσης που είχε φτάσει με τη Φενέρμπαχτσε. Η διαφορά δεν ήταν μόνο θέμα αριθμών, αλλά και του τρόπου με τον οποίο χρησιμοποιήθηκε από τον Εργκίν Αταμάν.
Ο Αμερικανός παρέμεινε ένας από τους ποιοτικότερους two-way φόργουορντ της διοργάνωσης, όμως στον Παναθηναϊκό δεν είχε την ίδια επιρροή στο παιχνίδι. Στη Φενέρμπαχτσε είχε εξελιχθεί σε σταθερό επιθετικό σημείο αναφοράς, ενώ την περασμένη σεζόν βρέθηκε αρκετές φορές σε έναν περισσότερο συμπληρωματικό ρόλο, χωρίς να υπάρχουν στον ίδιο βαθμό plays σχεδιασμένα για να αξιοποιήσουν τα χαρακτηριστικά του.
Τα advanced stats του δείχνουν αρκετά καθαρά την πτώση που ακολούθησε. Ανά 100 κατοχές, στη σεζόν με τη Φενέρμπαχτσε είχε 29,9 πόντους, ενώ πέρσι έπεσε στους 27,3. Η διαφορά δεν είναι τεράστια από μόνη της, όμως γίνεται πολύ πιο σημαντική όταν κοιτάξει κανείς την αποτελεσματικότητα.
Το True Shooting του υποχώρησε από το 60,6% στο 55,7%, ενώ το effective field goal percentage από το 55,3% στο 50,8%. Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η πτώση στο τρίποντο: από 40,9% στη Φενέρμπαχτσε στο 34,2% την περασμένη σεζόν. Στα δίποντα παρέμεινε περίπου στα ίδια επίπεδα, από 49,8% στο 50,5%, επομένως το μεγαλύτερο μέρος της πτώσης στην επιθετική του αποτελεσματικότητα προήλθε από την περιφέρεια.
Υπήρξε επίσης διαφορά και στο κομμάτι της συνολικής παρουσίας του. Τα ριμπάουντ ανά 100 κατοχές έπεσαν από 9,5 σε 6,6, με τη μεγαλύτερη υποχώρηση να αφορά τα αμυντικά, από 7 σε 3,8. Το usage επίσης μειώθηκε ελαφρά, από 23,2% σε 22,6%, κάτι που δείχνει ότι είχε μικρότερο μερίδιο της επίθεσης.
Ο ρόλος του Αταμάν
Ο Χέις-Ντέιβις επέστρεψε από το NBA ως ένας παίκτης που είχε αποδείξει ότι μπορεί να είναι πολύ περισσότερα από ένα συμπληρωματικό 4άρι. Στον Παναθηναϊκό του Εργκίν Αταμάν, όμως, δεν βρέθηκε συστηματικά σε μια επίθεση σχεδιασμένη ώστε να εκμεταλλεύεται τα δυνατά του σημεία.
Η επίθεση των «πράσινων» περιστρεφόταν σε πολύ μεγάλο βαθμό γύρω από τους χειριστές και κυρίως γύρω από τον Κέντρικ Ναν. Αυτό δεν είναι παράλογο – ο Ναν είναι ένας από τους καλύτερους επιθετικούς παίκτες της EuroLeague – αλλά είχε ως συνέπεια ο Χέις-Ντέιβις να περνά μεγάλα κομμάτια αγώνων λειτουργώντας περισσότερο ως spacer ή ως τελικός αποδέκτης μιας κατοχής παρά ως παίκτης για τον οποίο δημιουργείται η κατοχή.
Στη Φενέρμπαχτσε υπήρχαν περισσότερες καταστάσεις που τον έφερναν σε συγκεκριμένα σημεία του γηπέδου. Post-up απέναντι σε πιο κοντούς αντιπάλους, κοψίματα από την αδύνατη πλευρά, παιχνίδι στο short roll, αλλά και επιθέσεις στις οποίες η μπάλα πήγαινε στα χέρια του με πρόθεση να δημιουργήσει πλεονέκτημα.
Στον Παναθηναϊκό τέτοιες φάσεις δεν υπήρχαν με την ίδια συχνότητα. Ο Αταμάν δεν έχτισε μεγάλο αριθμό plays ειδικά πάνω στον Χέις-Ντέιβις και αυτό, σε έναν παίκτη που χρειάζεται να αισθάνεται μέρος της επιθετικής ροής για να φτάσει στο μέγιστο της απόδοσής του, είχε κόστος. Δεν σημαίνει ότι ο παίκτης ήταν αδικημένος σε κάθε κατοχή, αλλά ότι η χρησιμοποίησή του δεν ανέδειξε στον ίδιο βαθμό το πακέτο που τον είχε κάνει τόσο σημαντικό στη Φενέρμπαχτσε.
Δεν ήταν μόνο η επίθεση
Το εντυπωσιακότερο ίσως στοιχείο είναι ότι η υποχώρηση δεν περιορίστηκε στο σκοράρισμα. Ο Χέις-Ντέιβις είχε στη Φενέρμπαχτσε 9,5 ριμπάουντ ανά 100 κατοχές και πέρσι 6,6, ενώ το defensive rating του μετακινήθηκε από το 112,8 στο 115,8.
Παρέμεινε πάντως εξαιρετικά δραστήριος αμυντικά, με τα κλεψίματα να ανεβαίνουν ελαφρά από 2 σε 2,1 ανά 100 κατοχές. Το Net Rating παρέμεινε θετικό, στο +4,2 έναντι +4,8 την προηγούμενη χρονιά, ενώ και το on/off ήταν θετικό στο +3,1, αν και χαμηλότερο από το +5,9 της Φενέρ.
Άρα δεν μιλάμε για έναν παίκτη που έκανε κακή χρονιά. Μιλάμε για έναν πολύ καλό παίκτη που δεν έφτασε στο επίπεδο κυριαρχίας και συνολικής επιρροής που είχε παρουσιάσει προηγουμένως.
Τι μπορεί να αλλάξει με τον Ομπράντοβιτς
Αυτό είναι και ένα από τα ενδιαφέροντα στοιχήματα της νέας σεζόν. Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς έχει πλέον έναν παίκτη που μπορεί να χρησιμοποιηθεί στο «3», στο «4» και σε συγκεκριμένα σχήματα ακόμη και πιο ψηλά, να μαρκάρει σχεδόν οποιονδήποτε και ταυτόχρονα να δημιουργήσει mismatch στην άλλη πλευρά. Το ζητούμενο δεν είναι απαραίτητα να πάρει περισσότερα σουτ, αλλά να παίρνει πιο στοχευμένες κατοχές.
Αν ο Παναθηναϊκός τον βάλει συστηματικά σε καταστάσεις όπου μπορεί να ποστάρει κοντύτερα κορμιά, να επιτίθεται σε αλλαγές, να κόβει πίσω από άμυνες που συγκλίνουν στον Ναν ή στον Φρανσίσκο και να έχει μεγαλύτερη συμμετοχή στην κυκλοφορία, τότε υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να ξαναδούμε πολύ περισσότερο τον Χέις-Ντέιβις της Φενέρμπαχτσε.
Γιατί η περσινή σεζόν δεν απέδειξε ότι έχασε την ποιότητά του. Περισσότερο έδειξε ότι, ακόμη και για έναν τόσο πολυδιάστατο παίκτη, το πλαίσιο και ο ρόλος έχουν τεράστια σημασία.
