Η απόκτηση του Γκερσόν Γιαμπουσέλε δίνει στον Παναθηναϊκό ένα από τα πιο ιδιαίτερα κορμιά και αγωνιστικά προφίλ της EuroLeague, αλλά μαζί δημιουργεί και ένα εύλογο ερώτημα για τη θέση στην οποία θα χρησιμοποιηθεί περισσότερο.
Η αρχική σκέψη των ανθρώπων της ομάδας είναι ξεκάθαρη. Ο Γάλλος προορίζεται να αγωνιστεί κατά βάση στο «5», χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα εγκαταλείψει εντελώς τον ρόλο του πάουερ φόργουορντ.
Το βασικό σημείο είναι ότι ο Γιαμπουσέλε δεν είναι ένας κλασικός σέντερ της EuroLeague. Δεν έχει το ύψος, το μήκος ή το παιχνίδι πάνω από τη στεφάνη ενός Ματίας Λεσόρ ή ενός Μουσταφά Φαλ. Έχει όμως τεράστια δύναμη, πολύ γερό κορμί και κυρίως ένα επιθετικό πακέτο που μπορεί να αλλάξει εντελώς τη γεωμετρία του Παναθηναϊκού όταν χρησιμοποιείται ως πεντάρι.
Το «5» του NBA δεν είναι το «5» της EuroLeague
Την περασμένη σεζόν στο NBA ο Γιαμπουσέλε χρησιμοποιήθηκε αρκετά ως σέντερ, όμως εδώ χρειάζεται μία σημαντική διευκρίνιση. Το «5» στο σύγχρονο NBA είναι διαφορετικό από το «5» στην EuroLeague.
Στις ΗΠΑ οι ομάδες παίζουν πολύ περισσότερο με small-ball σχήματα, οι αποστάσεις είναι μεγαλύτερες, οι ψηλοί καλούνται συχνά να αμυνθούν μακριά από το καλάθι και δεν είναι σπάνιο ένας παίκτης στο σώμα του Γιαμπουσέλε να καλύπτει τη θέση του σέντερ. Στην Ευρώπη, αντίθετα, υπάρχει περισσότερη επαφή μέσα στη ρακέτα, μικρότερο γήπεδο και περισσότερο post παιχνίδι.
Τα περσινά του νούμερα στο NBA, ανά 100 κατοχές, δείχνουν έναν παίκτη που δεν είχε μεγάλο επιθετικό usage αλλά μπορούσε να λειτουργήσει συμπληρωματικά και να βοηθήσει στα ριμπάουντ. Είχε 17,5 πόντους και 11 ριμπάουντ ανά 100 κατοχές, με 54,1% true shooting, 35,2% στα τρίποντα και 48,6% στα δίποντα.
Δεν ήταν δηλαδή η ιδιαίτερα αποδοτική επιθετική εκδοχή που είχαμε συνηθίσει στην Ευρώπη. Είχε offensive rating 110,2 και defensive rating 118, με net rating -7,8, ενώ το usage του ήταν μόλις 16%.
Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι ξαφνικά… ξέχασε να παίζει. Στο NBA είχε διαφορετικό ρόλο, λιγότερες κατοχές σχεδιασμένες πάνω του και πολύ πιο περιορισμένη δυνατότητα να εκμεταλλευτεί το παιχνίδι του απέναντι σε mismatch.
Στην EuroLeague ήταν άλλος παίκτης
Η τελευταία ευρωπαϊκή του σεζόν δείχνει πολύ καλύτερα τι μπορεί να προσφέρει στον Παναθηναϊκό. Στη EuroLeague το 2023-24, ανά 100 κατοχές, ο Γιαμπουσέλε είχε 24,3 πόντους, με εξαιρετικό 71,7% true shooting και 67% eFG. Σούταρε 65,1% στα δίποντα, 46,3% στα τρίποντα και 86,9% στις βολές.
Αυτά είναι εντυπωσιακά νούμερα για παίκτη που μπορεί να αγωνιστεί στις δύο θέσεις των ψηλών. Παράλληλα, είχε 11,2 ριμπάουντ, 1,9 κλεψίματα και offensive rating 120,6, ενώ το defensive rating του ήταν 109,3. Το net rating έφτανε στο +11,3 και το on-off στο +7. Η διαφορά σε σχέση με το NBA είναι τεράστια και εξηγείται σε μεγάλο βαθμό από τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να αξιοποιηθεί στο ευρωπαϊκό μπάσκετ.
Ο Γιαμπουσέλε ως «5» τραβά τον αντίπαλο ψηλό μακριά από τη ρακέτα. Αν ο σέντερ μείνει πίσω, μπορεί να εκτελέσει από το τρίποντο. Αν βγει ψηλά, έχει το κορμί και την πρώτη κίνηση για να βάλει την μπάλα στο παρκέ. Αν τον μαρκάρει μικρότερος παίκτης μετά από αλλαγή, μπορεί να τον παίξει με πλάτη. Αυτό ακριβώς κάνει τον συγκεκριμένο ρόλο τόσο ελκυστικό για τον Παναθηναϊκό.
Γιατί η πρώτη σκέψη είναι στο «5»
Στο «4» υπάρχουν ήδη ο Χουάντσο Ερνανγκόμεθ και ο Ντίνος Μήτογλου, ενώ εκεί θα χρησιμοποιηθεί κυρίως και ο Νάιτζελ Χέις-Ντέιβις όταν επιστρέψει. Πρόκειται δηλαδή για μια θέση στην οποία ο Παναθηναϊκός διαθέτει ήδη ποιότητα, μέγεθος και διαφορετικά χαρακτηριστικά.
Στο «5» υπάρχουν ο Ματίας Λεσόρ, ο Μουσταφά Φαλ και ο Γιαμπουσέλε. Στη θεωρία, λοιπόν, οι «πράσινοι» έχουν τρία διαφορετικά είδη σέντερ. Ο Λεσόρ είναι ο αθλητικός rim runner, ο Φαλ το μεγάλο κορμί που μπορεί να λειτουργήσει και ως δημιουργός από το high post, ενώ ο Γιαμπουσέλε είναι το small-ball «5» που ανοίγει το γήπεδο.
Ο Παναθηναϊκός δεν πήρε τον Γιαμπουσέλε για να έχει απλώς έναν ακόμη πολύ καλό πάουερ φόργουορντ. Τον πήρε για να μπορεί να αλλάζει χαρακτήρα μέσα στο ίδιο παιχνίδι. Με Λεσόρ μπορεί να παίξει κάθετα και πάνω από τη στεφάνη. Με Φαλ μπορεί να πάει σε μέγεθος, post παιχνίδι και δημιουργία από τον ψηλό. Με Γιαμπουσέλε μπορεί να αδειάσει τη ρακέτα και να παίξει με πέντε παίκτες που απειλούν μακριά από το καλάθι.
Το ιδανικό σενάριο για Ναν και Σλούκα
Η παρουσία του Γιαμπουσέλε στο «5» αποκτά ακόμη μεγαλύτερη αξία όταν στο παρκέ υπάρχουν δημιουργοί όπως ο Κέντρικ Ναν και ο Κώστας Σλούκας.
Ένα pick-and-pop με τον Γιαμπουσέλε υποχρεώνει τον αντίπαλο ψηλό να πάρει δύσκολες αποφάσεις. Αν μείνει χαμηλά, ο Γάλλος έχει το σουτ. Αν ανέβει, ανοίγει διάδρομος για τον χειριστή. Αν γίνει αλλαγή, ο Γιαμπουσέλε μπορεί να τιμωρήσει μικρότερο αντίπαλο κοντά στο καλάθι.
Το ίδιο ισχύει και με τον Σιλβέν Φρανσίσκο, ο οποίος είναι ένας γκαρντ που θέλει χώρους για να επιτίθεται στο καλάθι.
Περισσότερο 5άρι, αλλά όχι αποκλειστικά
Η ουσία είναι ότι το ερώτημα «4άρι ή 5άρι;» ίσως είναι λίγο περιοριστικό για έναν παίκτη σαν τον Γιαμπουσέλε. Θα παίξει και στις δύο θέσεις. Η αρχική κατεύθυνση, όμως, είναι να χρησιμοποιηθεί κυρίως ως σέντερ και εκεί βρίσκεται πιθανότατα το στοιχείο που έκανε τον Παναθηναϊκό να επενδύσει τόσο πολύ πάνω του.
Στο «4» είναι ένας εξαιρετικός παίκτης. Στο «5», όμως, μπορεί να είναι ένας παίκτης που αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να αμυνθεί ο αντίπαλος.
Και με ένα ρόστερ που διαθέτει Ναν, Σλούκα, Φρανσίσκο, Μπάντιο, Γκραντ, Μπόνγκα, Χουάντσο, Μήτογλου, Χέις-Ντέιβις, Λεσόρ και Φαλ, αυτή η δυνατότητα να αλλάζει πρόσωπο χωρίς αλλαγή ποιότητας ίσως είναι τελικά το μεγαλύτερο όφελος που φέρνει ο Γάλλος στον Παναθηναϊκό.
