Δύο φιλικά στις αρχές Σεπτεμβρίου δεν μπορούν να απαντήσουν αν ο Ολυμπιακός είναι καλύτερος ή χειρότερος από την ομάδα που κατέκτησε τη EuroLeague, μπορούν όμως να δώσουν τις πρώτες ενδείξεις για το πώς αλλάζει η κατανομή των ρόλων.
Τα παιχνίδια απέναντι σε Φενέρμπαχτσε και Ερυθρό Αστέρα έδειξαν ήδη κάτι αρκετά ενδιαφέρον. Ο νέος Ολυμπιακός μοιάζει να έχει περισσότερες πηγές δημιουργίας και σκορ, αλλά ακόμη δεν έχει βρει τον άνθρωπο που θα οργανώσει με συνέπεια όλο αυτό το ταλέντο.
Το πιο εύκολο σημείο για να ξεκινήσει η συζήτηση είναι ο Κόντι Μίλερ-ΜακΙντάιρ. Σε συνολικά 44 λεπτά στα δύο παιχνίδια είχε 4 πόντους, 5 ασίστ και 3 λάθη, με 2/7 δίποντα, 0/5 τρίποντα και 0/3 βολές. Πρόκειται ξεκάθαρα για κακή ατομική εικόνα, ειδικά για έναν παίκτη που αποκτήθηκε με την προοπτική να έχει κομβικό ρόλο στην περιφέρεια.
Η σύγκριση με τον Τόμας Γουόκαπ κάνει μάλιστα τα πρώτα νούμερα ακόμη πιο έντονα. Ο Γουόκαπ πέρσι είχε στη EuroLeague 5,3 πόντους και 5,7 ασίστ σε περίπου 24 λεπτά, ενώ ο Μίλερ-ΜακΙντάιρ βρίσκεται μέχρι στιγμής περίπου στα 2 πόντους και 2,5 ασίστ ανά 22 λεπτά.
Αυτό, όμως, είναι περισσότερο μια φωτογραφία της συγκεκριμένης χρονικής στιγμής παρά μια πραγματική σύγκριση αξίας.
Το πρόβλημα του Μίλερ-ΜακΙντάιρ είναι και πρόβλημα… χρόνου
Ο Γουόκαπ είχε φτάσει στο σημείο να γνωρίζει το παιχνίδι του Ολυμπιακού σχεδόν από μνήμης. Ήξερε πότε θα κόψει ο Παπανικολάου, πώς θα κινηθεί ο Βεζένκοβ, πού θέλει την μπάλα ο Μιλουτίνοφ και ποια στιγμή πρέπει να βγει ο Ντόρσεϊ από ένα σκριν. Το ίδιο ακριβώς ίσχυε και προς την άλλη κατεύθυνση, καθώς οι συμπαίκτες του γνώριζαν τι θα κάνει ο Γουόκαπ. Ο Μίλερ-ΜακΙντάιρ βρίσκεται σήμερα στο ακριβώς αντίθετο άκρο αυτής της διαδικασίας.
Και δεν είναι ο τύπος του γκαρντ που θα μπει σε μια καινούργια ομάδα, θα πάρει 15 σουτ και θα βάλει 20 πόντους ανεξάρτητα από το τι συμβαίνει γύρω του. Μεγάλο μέρος της αξίας του βρίσκεται στο πώς διαβάζει τις άμυνες, πώς δημιουργεί για τους υπόλοιπους, πώς εκμεταλλεύεται τα mismatches και πώς συνδέει μεταξύ τους διαφορετικούς παίκτες.
Για να λειτουργήσει εκείνος χρειάζεται να γνωρίζει την ομάδα και, ταυτόχρονα, για να λειτουργήσει σωστά η ομάδα μαζί του χρειάζεται να μάθει εκείνον. Γι’ αυτό η μετάβαση από τον Γουόκαπ στον Μίλερ-ΜακΙντάιρ είναι πολύ μεγαλύτερη αλλαγή από μια απλή αντικατάσταση ενός πόιντ γκαρντ από έναν άλλον.
Φουρνιέ και Ντόρσεϊ παραμένουν οι βασικές πηγές σκορ
Αν υπάρχει κάτι που μοιάζει αρκετά με τον περσινό Ολυμπιακό, είναι η επιθετική βαρύτητα των δύο βασικών σκόρερ του. Ο Εβάν Φουρνιέ είχε 30 πόντους σε 43 λεπτά στα δύο παιχνίδια. Απέναντι στη Φενέρμπαχτσε σημείωσε 19 και απέναντι στον Ερυθρό Αστέρα άλλους 11, έχοντας συνολικά 6/9 δίποντα και 6/15 τρίποντα.
Πέρσι τελείωσε τη EuroLeague στους 11,6 πόντους σε περίπου 22 λεπτά. Στα δύο φιλικά η παραγωγή του ανά λεπτό είναι αισθητά υψηλότερη, χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει ότι πρέπει να περιμένουμε αντίστοιχα νούμερα όταν αρχίσουν τα επίσημα.
Υπάρχει όμως μία ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια. Απέναντι στον Ερυθρό Αστέρα μοίρασε και 5 ασίστ. Αν ο Φουρνιέ χρησιμοποιηθεί περισσότερο και ως δευτερεύων δημιουργός, αυτό μπορεί να δώσει στον Μπαρτζώκα μία σημαντική επιπλέον λύση στην οργάνωση.
Ο Τάιλερ Ντόρσεϊ, από την άλλη, είχε 20 πόντους σε 38 λεπτά. Πέρσι ήταν στους 15,9 πόντους με 38,7% στα τρίποντα, ενώ στα δύο φιλικά είχε 4/12 από την περιφέρεια. Ο ρόλος του δεν φαίνεται να αλλάζει δραματικά και θα εξακολουθήσει να είναι ένας από τους βασικούς παίκτες που θα καλούνται να τελειώνουν κατοχές.
Ο Τάισον Γουόρντ δείχνει κάτι περισσότερο
Ίσως η πιο θετική πρώτη ένδειξη να αφορά τον Τάισον Γουόρντ. Πέρσι είχε 7,1 πόντους, 2,9 ριμπάουντ και 2,3 ασίστ σε περίπου 19 λεπτά. Στην Κρήτη είχε συνολικά 16 πόντους, 7 ασίστ και 5 κλεψίματα σε 40 λεπτά.
Το σκοράρισμά του βρίσκεται περίπου στο ίδιο επίπεδο αναλογικά με τον χρόνο συμμετοχής, αλλά η δημιουργία του είναι αυξημένη. Αυτό έχει σημασία γιατί ο Ολυμπιακός χρειάζεται παίκτες που θα συνδέουν τις γραμμές του και δεν θα αναγκάζουν τον Μίλερ-ΜακΙντάιρ ή τον Μοντέρο να δημιουργούν σε κάθε κατοχή.
Αν ο Γουόρντ μπορεί σταθερά να προσφέρει 3-4 ασίστ μαζί με την άμυνα, τα κοψίματα και το παιχνίδι χωρίς την μπάλα, ο ρόλος του μπορεί να γίνει ακόμη σημαντικότερος από πέρσι.
Οι ψηλοί είναι ήδη η πιο «σίγουρη» περιοχή
Εκεί που ο Ολυμπιακός φαίνεται να συνεχίζει από αρκετά ασφαλή βάση είναι στο «5». Ο Ντόντα Χολ είχε 24 πόντους και 17 ριμπάουντ σε 45 λεπτά, ενώ ο Ταϊρίκ Τζόουνς είχε 13 πόντους και 7 ριμπάουντ σε μόλις 27 λεπτά. Οι αριθμοί τους είναι τουλάχιστον αντίστοιχοι με την περσινή παραγωγή τους ανά λεπτό. Ο Χολ είχε πέρσι 6,8 πόντους και 4,6 ριμπάουντ σε 15 λεπτά, ενώ ο Τζόουνς 6,6 πόντους και 3,7 ριμπάουντ σε αντίστοιχο χρόνο.
Προσθέστε σε αυτούς και τον Νίκολα Μιλουτίνοφ, ο οποίος απέναντι στον Ερυθρό Αστέρα είχε σε 15 λεπτά 7 πόντους, 7 ριμπάουντ και 4 ασίστ, και γίνεται σαφές ότι ο Μπαρτζώκας έχει τεράστιο βάθος στη θέση.
Μάλιστα οι 4 ασίστ του Σέρβου έχουν ιδιαίτερη σημασία. Σε μια ομάδα που χάνει τη δημιουργία του Γουόκαπ, η αξιοποίηση του Μιλουτίνοφ ως passer από το high post μπορεί να γίνει ακόμη πιο σημαντική.
Κόρι Τζόσεφ και Μοντέρο αλλάζουν τη λογική της περιφέρειας
Ο Κόρι Τζόσεφ είχε 18 πόντους στα δύο παιχνίδια, αλλά μαζί και αρκετά λάθη, ενώ ο Γιαν Μοντέρο στο μοναδικό παιχνίδι του είχε 12 πόντους, 2 ασίστ και κανένα λάθος σε 19 λεπτά. Εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη διαφορά από πέρσι.
Ο Ολυμπιακός δεν φαίνεται να έχει αποκτήσει έναν νέο Γουόκαπ. Έχει προσπαθήσει να μοιράσει αυτά που έκανε ο Γουόκαπ σε περισσότερους παίκτες.
Ο Μίλερ-ΜακΙντάιρ μπορεί να είναι ο βασικός οργανωτής και ο αμυντικός πόλος, ο Μοντέρο δίνει πολύ περισσότερο one-on-one και δημιουργία μέσω του pick and roll, ο Τζόσεφ μπορεί να παίξει ως οργανωτής με κάνει λίγα λάθη όταν βρει ρυθμό, ενώ Γουόρντ και Φουρνιέ μπορούν επίσης να πάρουν κατοχές.
Αυτό θεωρητικά κάνει τον Ολυμπιακό λιγότερο προβλέψιμο. Πρακτικά, όμως, χρειάζεται χρόνο για να βρεθεί η σωστή ιεραρχία.
Βιαστικά τα συμπεράσματα για ΜακΙντάιρ
Αν κάτι μπορεί να ειπωθεί μετά από αυτά τα δύο παιχνίδια, είναι ότι ο Ολυμπιακός δεν έχει ακόμη βρει τη νέα του ταυτότητα στην περιφέρεια, αλλά δεν δείχνει να στερείται λύσεων.
Ο Μίλερ-ΜακΙντάιρ είναι ο παίκτης που βρίσκεται περισσότερο στο επίκεντρο επειδή η πρώτη εικόνα του ήταν κακή. Το να μετατραπεί όμως αυτή η εικόνα σε απογοήτευση για τη μεταγραφή μετά από 44 αγωνιστικά λεπτά θα ήταν υπερβολικό.
Αν υπήρχε κάτι που θα άξιζε πραγματικά να παρακολουθήσουμε στα επόμενα φιλικά, δεν θα ήταν οι πόντοι του. Θα ήταν οι ασίστ, τα λάθη, η ποιότητα των κατοχών που δημιουργεί και το πόσο εύκολα βρίσκουν καλές εκτελέσεις οι υπόλοιποι όταν εκείνος βρίσκεται στο παρκέ.
Γιατί εκεί θα κριθεί τελικά η επιτυχία της αλλαγής από τον Γουόκαπ στον Μίλερ-ΜακΙντάιρ και όχι στο αν ο Αμερικανός θα βάλει 2 ή 12 πόντους σε ένα φιλικό του Σεπτεμβρίου.
