Η επιστροφή του Ματίας Λεσόρ στην αγωνιστική δράση τους τελευταίους μήνες είναι από μόνη της μια πολύ σημαντική είδηση. Χαροποίησε τους πάντες στο εσωτερικό του Παναθηναϊκού, αλλά και κάθε άνθρωπο που ασχολείται με το μπάσκετ, γιατί ο Γάλλος σέντερ πέρασε μια τεράστια δοκιμασία.
Ο πρώην παίκτης της Παρτιζάν ταλαιπωρήθηκε και σωματικά και ψυχολογικά από έναν τραυματισμό που τον κράτησε εκτός για περίπου 1,5 χρόνο. Μόνο και μόνο το γεγονός ότι επέστρεψε, ότι πάτησε ξανά παρκέ, ότι μπόρεσε να μπει σε αγώνα υψηλής έντασης, είναι κάτι που αξίζει σεβασμό και αναγνώριση.
Από εκεί και πέρα, όμως, ο Παναθηναϊκός είναι ένας οργανισμός με πολύ υψηλούς στόχους. Δεν μπορεί να λειτουργεί μόνο με συναίσθημα, ούτε να χτίζει την επόμενη σεζόν πάνω σε ευχές. Και η πραγματικότητα είναι πως ο Λεσόρ που βλέπουμε μετά την επιστροφή του δεν είναι ο Λεσόρ που υπήρχε πριν από τον τραυματισμό. Αυτό είναι απολύτως λογικό. Είναι και αναμενόμενο.
Ο προ τραυματισμού Λεσόρ, με τη σεζόν που έκανε το 2023-24 και ακόμη περισσότερο με την εικόνα του στο πρώτο τρίμηνο της περιόδου 2024-25, ήταν ίσως ο πιο εντυπωσιακός σέντερ της τελευταίας δεκαετίας στην Ευρώπη. Ένας παίκτης που άλλαζε τη φυσιογνωμία του Παναθηναϊκού, πίεζε κάθε άμυνα, έδινε ένταση, αθλητικότητα, τελειώματα, ριμπάουντ, επαφές και προσωπικότητα.
Ήταν ένας σέντερ που είχε αποκτήσει το «δικαίωμα» να απαιτεί μίνιμουμ 28 λεπτά ανά αγώνα. Και όταν έχεις έναν τέτοιο παίκτη στο ρόστερ, είναι σχεδόν αδύνατο να πείσεις έναν ακόμη σέντερ υψηλού επιπέδου να έρθει γνωρίζοντας πως θα παίρνει 10-12 λεπτά πίσω του.
Έτσι έχασε τον Οτούρου
Αυτό ήταν ένα από τα βασικά ζητήματα του Παναθηναϊκού. Όσο ο Λεσόρ ήταν ο παίκτης που ξέραμε, η ομάδα δεν μπορούσε εύκολα να κινηθεί για βασικό σέντερ ή για παίκτη με σοβαρές περγαμηνές στη θέση «5». Κανείς τέτοιος παίκτης δεν θα δεχόταν να υπογράψει για να έχει τόσο περιορισμένο ρόλο. Αυτό φάνηκε και στην περίπτωση του Οτούρου, όταν ο Παναθηναϊκός προσπάθησε να τον αποκτήσει, αλλά εκείνος κατέληξε στη Χάποελ.
Πλέον, όμως, τα δεδομένα είναι διαφορετικά. Ο Λεσόρ χρειάζεται χρόνο. Όχι για να πατήσει απλώς στο γήπεδο, αλλά για να πλησιάσει ξανά στο επίπεδο που είχε πριν από τον τραυματισμό. Θα χρειαστεί σταδιακή διαχείριση, αγωνιστικό ρυθμό, εμπιστοσύνη στο σώμα του και υπομονή. Ακόμη και το να επιστρέψει στο 60-70% του παλιού εαυτού του δεν είναι κάτι που γίνεται αυτόματα. Και εδώ έρχεται η μεγάλη απόφαση για τον Παναθηναϊκό.
Η ομάδα δεν μπορεί να μπει στη νέα σεζόν περιμένοντας αν και πότε ο Λεσόρ θα γίνει ξανά ο παίκτης που ήταν. Ούτε μπορεί να φορτώσει πάνω του έναν ρόλο που αυτή τη στιγμή, αντικειμενικά, δεν είναι βέβαιο ότι μπορεί να υποστηρίξει στο επίπεδο που απαιτείται. Ο Παναθηναϊκός χρειάζεται βασικό σέντερ. Και αυτό ακριβώς αναμένεται να αποκτήσει το φετινό καλοκαίρι.
Όχι επειδή δεν πιστεύει στον Λεσόρ, επειδή δεν αναγνωρίζει την αξία του, ή επειδή ξεχνά τι πρόσφερε. Αλλά επειδή η επόμενη σεζόν δεν μπορεί να χτιστεί πάνω στην ανάμνηση του παλιού Λεσόρ, όσο σπουδαία και αν ήταν αυτή. Ο Γάλλος μπορεί να παραμείνει σημαντικός και έχει τη δυνατότητα με σωστή διαχείριση, να ξαναγίνει παράγοντας σε μεγάλα παιχνίδια.
Όμως ο Παναθηναϊκός οφείλει να προστατευτεί και γι’ αυτό η μεγαλύτερη καλοκαιρινή του προσθήκη θα είναι στη θέση «5».
