Ο Τι Τζέι Σορτς αποτελεί παρελθόν από τον Παναθηναϊκό μετά από μόλις μία σεζόν. Το διετές συμβόλαιο που είχε υπογράψει το καλοκαίρι του 2025 λύθηκε και ο Αμερικανός γκαρντ έχει ήδη δώσει τα χέρια με τη Βαλένθια, όπου θα συνεχίσει την καριέρα του.
Εδώ και αρκετό καιρό υπήρχαν φήμες πως ο Σορτς θα έφευγε, όμως αρκετοί τόνιζαν πως καλό θα είναι πρώτα να ξεκαθαρίσει το θέμα του προπονητή. Η λογική τους ήταν απλή. Αν ο Εργκίν Αταμάν αποχωρούσε, όπως τελικά συνέβη, ίσως ο επόμενος προπονητής να έβλεπε διαφορετικά τον παίκτη, να του έδινε άλλο ρόλο και να τον έπειθε να μείνει για τον δεύτερο χρόνο του συμβολαίου του.
Μόνο που ο Σορτς δεν περίμενε. Δεν μπήκε στη διαδικασία να δει ποιος θα είναι ο επόμενος τεχνικός του Παναθηναϊκού, ούτε άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να επαναξιολογηθεί η κατάσταση. Και αυτό λέει πολλά. Γιατί το πρόβλημά του δεν ήταν ο Αταμάν. Ή, καλύτερα, δεν ήταν αποκλειστικά ο Αταμάν.
Προφανώς, η σχέση του με τον Τούρκο τεχνικό δεν εξελίχθηκε όπως θα ήθελε. Υπήρξαν στιγμές μέσα στη σεζόν στις οποίες ο Αταμάν ξεπέρασε τα όρια της δημόσιας κριτικής, φτάνοντας να μιλήσει για τον Σορτς ακόμη και στο ημίχρονο αγώνα με τρόπο που δύσκολα μπορεί να βοηθήσει έναν παίκτη να αισθανθεί εμπιστοσύνη και ασφάλεια. «Στο πρώτο μέρος με τον Σορτς στο παρκέ ήταν λες και παίζουμε με 4 εναντίον 5», δήλωσε ο 60χρονος τεχνικός στην ανάπαυλα του Game 5 με τη Βαλένθια.
Ο παράγοντας Ναν
Ο Αμερικανός δεν βρήκε ποτέ σταθερό ρόλο, δεν ένιωσε πραγματικά σημαντικός και σταδιακά έμοιαζε όλο και περισσότερο ξένο σώμα. Όμως η αποχώρηση του Αταμάν δεν άλλαξε την απόφασή του, γιατί το βασικότερο ζήτημα ήταν βαθύτερο. Ο Σορτς κατάλαβε πως στον Παναθηναϊκό πολύ δύσκολα θα μπορούσε να δώσει όσα πραγματικά μπορεί, όσο ο παίκτης-ορχήστρα της ομάδας είναι ο Κέντρικ Ναν.
Ο Ναν είναι ο πιο ακριβοπληρωμένος παίκτης του «πράσινου» ρόστερ και ο αδιαπραγμάτευτος επιθετικός πυρήνας της ομάδας. Είναι ο παίκτης που, ό,τι κι αν συμβεί, θα βρίσκεται στο παρκέ για τουλάχιστον 30 λεπτά και θα έχει την μπάλα στα χέρια του στις περισσότερες κρίσιμες κατοχές. Η φετινή σεζόν έδειξε πως δεν υπάρχουν πραγματικά περιθώρια για να λειτουργήσει ο Ναν ως παίκτης που θα παίζει αισθητά λιγότερο με την μπάλα ή θα περιορίζεται σε ρόλο εκτελεστή μέσα από όσα του δίνει η ομάδα.
Αυτό από μόνο του δεν είναι πρόβλημα για τον Παναθηναϊκό. Ο Ναν είναι παίκτης top επιπέδου, MVP της EuroLeague, ένας γκαρντ που μπορεί να κρίνει παιχνίδια και να σηκώσει τεράστιο βάρος στην επίθεση. Είναι απολύτως λογικό μια ομάδα να χτίζει πολλά γύρω από εκείνον. Είναι, όμως, πρόβλημα για τον Σορτς.
Ο Σορτς είναι παίκτης που χρειάζεται την μπάλα. Δεν είναι κλασικός spot shooter, δεν είναι γκαρντ που μπορεί να ξεδιπλώσει πλήρως τις αρετές του περιμένοντας στην αδύνατη πλευρά για ένα ελεύθερο σουτ. Το παιχνίδι του βασίζεται στη δημιουργία με την μπάλα στα χέρια, στο διάβασμα, στην αλλαγή ρυθμού και στην ικανότητα να οργανώνει την επίθεση μέσα από διαδοχικές αποφάσεις.
Στον Παναθηναϊκό, όμως, αυτός ο ρόλος δεν ήταν διαθέσιμος στον βαθμό που θα τον χρειαζόταν. Όχι επειδή δεν υπάρχει ποιότητα στον Σορτς, αλλά επειδή ο χώρος που απαιτεί το παιχνίδι του είναι ήδη κατειλημμένος από έναν παίκτη πολύ μεγαλύτερης επιρροής, πολύ υψηλότερου status και πολύ πιο κεντρικής σημασίας για το project.
Ο Σορτς, λοιπόν, εκτίμησε πως ακόμη και με άλλον προπονητή, η βασική πραγματικότητα δεν θα άλλαζε. Ο Ναν θα παρέμενε ο βασικός δημιουργός, ο βασικός εκτελεστής, ο παίκτης των μεγάλων αποφάσεων. Και ο ίδιος θα έπρεπε ξανά να ψάξει χώρο σε ένα πλαίσιο που δεν του ταιριάζει απόλυτα.
Η Βαλένθια καλύπτει τα «θέλω» του
Σε αυτό το σημείο μπήκε στη μέση η Βαλένθια. Η ισπανική ομάδα χάνει τον Ζαν Μοντέρο και έψαχνε έναν παίκτη που θα μπορούσε να μπει στο κέντρο του αγωνιστικού της σχεδίου. Για τον Σορτς, αυτό ήταν το καθοριστικό. Όχι απλώς μια καλή ομάδα ή ένα καλό συμβόλαιο, αλλά ένας ρόλος που του επιτρέπει να επιστρέψει σε αυτό που τον έκανε να ξεχωρίσει στην Ευρώπη και ένας τρόπος παιχνιδιού που του ταιριάζει.
Τα χρήματα που έπαιρνε στον Παναθηναϊκό τα βρήκε και στη Βαλένθια. Ο ρόλος, όμως, είναι αυτό που έκανε τη διαφορά. Στην Ισπανία μπορεί να ξαναγίνει αυτός που ήταν στην Παρί και στη Βόννη, να έχει την μπάλα, να νιώθει πως η ομάδα τον χρειάζεται για να λειτουργήσει και όχι απλώς για να συμπληρώνει τα κενά γύρω από άλλους.
Γι’ αυτό και ζήτησε να φύγει. Και ο Παναθηναϊκός, βλέποντας πως ο παίκτης δεν είχε ουσιαστικά μέλλον στο πλάνο, αποδέχθηκε την επιθυμία του.
Η ιστορία του Σορτς στον Παναθηναϊκό δεν είναι τόσο απλή όσο περιγράφει το «δεν τον ήθελε ο Αταμάν». Ο Αταμάν σίγουρα έπαιξε ρόλο. Η διαχείριση σίγουρα τον πλήγωσε. Η δημόσια κριτική σίγουρα επιβάρυνε την κατάσταση. Όμως η βαθύτερη αιτία ήταν αγωνιστική και αφορούσε την ίδια τη δομή της ομάδας.
Ο Σορτς δεν έφυγε επειδή άλλαξε ο προπονητής ή επειδή δεν περίμενε να δει αν θα αλλάξει. Έφυγε γιατί κατάλαβε πως σε αυτό το περιβάλλον δεν θα μπορούσε να είναι ο παίκτης που θέλει και μπορεί να είναι. Και σε αυτή την περίπτωση, ίσως το διαζύγιο να ήταν τελικά η πιο λογική λύση για όλους.
