Ένα πρόβλημα που γίνεται ολοένα και πιο εμφανές εξακολουθεί να πληρώνει ο Παναθηναϊκός, με την ήττα από τη Βίρτους Μπολόνια (84-79) να αποτελεί ακόμη μία υπενθύμιση ότι η κατάσταση στη γραμμή των ψηλών δεν μπορεί να συνεχιστεί έτσι.
Ο Αλιού Ντιαρά τελείωσε το παιχνίδι με 15 πόντους, 9 ριμπάουντ και 23 μονάδες στο σύστημα αξιολόγησης. Ο Μουχάμετ Ντιούφ πρόσθεσε άλλους 15 πόντους και 7 ριμπάουντ. Συνολικά, οι δύο ψηλοί των Ιταλών έκαναν τη διαφορά, με τη Βίρτους να κυριαρχεί στα ριμπάουντ και να ανανεώνει διαρκώς επιθέσεις.
Δεν είναι, όμως, το ζήτημα αν ο Ντιαρά και ο Ντιούφ είναι καλοί παίκτες. Το ζήτημα είναι ότι ο Παναθηναϊκός συνεχίζει να δημιουργεί τις ιδανικές συνθήκες ώστε οι αντίπαλοι σέντερ να κάνουν εμφανίσεις που τους αναδεικνύουν σε πρωταγωνιστές.
Πώς είναι δυνατόν μια ομάδα με net payroll σχεδόν 35 εκατομμυρίων και τις φιλοδοξίες του Παναθηναϊκού να πηγαίνει σε μια τέτοια αναμέτρηση με έναν κανονικό σέντερ και τέσσερα 4άρια στη 12άδα;
Απέναντι, μάλιστα, σε μια Βίρτους που έχει ως βασικό της όπλο τη δύναμη και την αθλητικότητα των ψηλών της, με πρώτο και καλύτερο τον Ντιαρά.
Ο Ματίας Λεσόρ έπαιξε περισσότερο από 21 λεπτά και είχε 9 πόντους, 4 ριμπάουντ και 15 PIR. Δεν έκανε κακό παιχνίδι. Αλλά δεν γίνεται να περιμένει ο Παναθηναϊκός από τον Γάλλο να μεταμορφώνεται κάθε βράδυ σε Χακίμ Ολάζουον για να έχει πιθανότητες να κερδίσει.
Δεν γίνεται, δηλαδή, αν ο Λεσόρ δεν γράψει 25 ή 28 μονάδες στο σύστημα αξιολόγησης, ολόκληρη η ομάδα να μοιάζει ανήμπορη κάτω από τα δύο καλάθια.
Ο Γκερσόν Γιαμπουσέλε, ο Ντίνος Μήτογλου, ο Χουάντσο Ερνανγκόμεθ και ο Νάιτζελ Χέις-Ντέιβις μπορούν να προσφέρουν πολλά. Κανείς τους, όμως, δεν αποτελεί την απάντηση στο πρόβλημα της φυσικής παρουσίας στη θέση «5». Και το να διαθέτεις τέσσερις ποιοτικούς πάουερ φόργουορντ δεν σημαίνει ότι διαθέτεις και επαρκή κάλυψη στη θέση του σέντερ.
Η Βίρτους πήρε 17 επιθετικά ριμπάουντ. Δεν χρειάζεται να αναλύσουμε άλλα δέκα στατιστικά για να καταλάβουμε τι συνέβη. Ο Παναθηναϊκός διαθέτει ένα από τα ακριβότερα ρόστερ της EuroLeague, αλλά εξακολουθεί να παρουσιάζει μια αδυναμία που οι αντίπαλοι μπορούν να σημαδεύουν σχεδόν σε κάθε παιχνίδι.
Και δεν μπορεί η απάντηση σε κάθε τέτοια εμφάνιση να είναι ότι ο Λεσόρ πρέπει να παίξει καλύτερα, να πάρει περισσότερα ριμπάουντ ή να κυριαρχήσει περισσότερο στις δύο ρακέτες. Ο Γάλλος είναι ένας εξαιρετικός σέντερ, όχι όμως η λύση για κάθε δομική αδυναμία ενός τόσο ακριβού ρόστερ, τη στιγμή που ο Φαλ έχει τεθεί τελείως στο περιθώριο.
Το πρόβλημα δεν είναι ατομικό. Είναι ξεκάθαρα θέμα σχεδιασμού. Όταν έχεις ξοδέψει τόσα χρήματα, δεν δικαιολογείται να μπαίνεις σε παιχνίδια γνωρίζοντας ότι κάθε αντίπαλος έχει σημαντικό πλεονέκτημα στη συγκεκριμένη θέση.
Στο τέλος της ημέρας, μπορείς να αποκτήσεις όσα ποιοτικά 4άρια θέλεις. Αν όμως δεν έχεις δεύτερο αξιόπιστο σέντερ, θα συνεχίσεις να κάνεις μάγκες τους αντίπαλους ψηλούς. Και αυτό, με 60 εκατομμύρια μπάτζετ, δεν είναι απλώς αγωνιστική αδυναμία. Είναι αποτυχία σχεδιασμού.