Το λάθος στον σχεδιασμό του Παναθηναϊκού που δεν κρύβεται και θα διορθωθεί

Ένα πρόβλημα που δεν έχει να κάνει με την ποιότητα των παικτών, αλλά με την κατανομή τους στις θέσεις, καλείται πλέον να αντιμετωπίσει ο Παναθηναϊκός. Ο σχεδιασμός του καλοκαιριού δημιούργησε μια ανισορροπία που γίνεται ολοένα πιο εμφανής, με υπερπληθώρα επιλογών στη μία θέση και σημαντικά ερωτηματικά σε μια άλλη.

Το παράδοξο είναι ότι οι «πράσινοι» διαθέτουν ένα από τα πιο γεμάτα ρόστερ της EuroLeague, με παίκτες υψηλού επιπέδου και σημαντική εμπειρία. Ωστόσο, όσο προχωρά η σεζόν, γίνεται σαφές ότι το πρόβλημα δεν είναι πόσοι παίκτες υπάρχουν, αλλά πού μπορούν πραγματικά να προσφέρουν.

Και στο επίκεντρο αυτής της συζήτησης βρίσκεται ο Γκερσόν Γιαμπουσέλε.

Η μεταγραφή που άλλαξε τις ισορροπίες

Όταν ο Παναθηναϊκός προχώρησε στην απόκτηση του Γάλλου διεθνούς, ο σχεδιασμός προέβλεπε την αξιοποίησή του κυρίως στη θέση «5». Η συγκεκριμένη επιλογή είχε τη λογική της. Ο Γιαμπουσέλε διαθέτει δύναμη, μπορεί να ανοίξει το γήπεδο με το περιφερειακό του σουτ και προσφέρει διαφορετικά χαρακτηριστικά από εκείνα ενός κλασικού σέντερ.

Advertisement

Θεωρητικά, θα μπορούσε να αποτελέσει μια εναλλακτική λύση απέναντι σε συγκεκριμένα σχήματα, επιτρέποντας στον Παναθηναϊκό να παίξει με μεγαλύτερη ταχύτητα και περισσότερους χώρους στην επίθεση. Στην πράξη, όμως, το συγκεκριμένο πείραμα δεν έχει αποδώσει.

Ο Γιαμπουσέλε δεν έχει καταφέρει να προσφέρει όσα περίμεναν οι «πράσινοι» ως σέντερ, με αποτέλεσμα να χρησιμοποιείται ολοένα περισσότερο στη φυσική του θέση, εκείνη του πάουερ φόργουορντ.

Τέσσερις παίκτες για μία θέση

Στη θέση «4», ο Παναθηναϊκός διαθέτει ήδη τον Χουάντσο Ερνανγκόμεθ και τον Ντίνο Μήτογλου. Πρόκειται για δύο παίκτες με διαφορετικά χαρακτηριστικά, οι οποίοι μπορούν να προσφέρουν σημαντικά πράγματα και δικαιολογημένα διεκδικούν χρόνο συμμετοχής. Παράλληλα, υπάρχει ο Νάιτζελ Χέις-Ντέιβις.

Ο Αμερικανός χρησιμοποιείται και στη θέση «3», ωστόσο δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τις καλύτερες σεζόν της καριέρας του στη EuroLeague τις πραγματοποίησε αγωνιζόμενος κυρίως ως πάουερ φόργουορντ. Εκεί μπορεί να αξιοποιήσει καλύτερα τη δύναμή του, να δημιουργήσει πλεονεκτήματα απέναντι σε αντίπαλους ψηλούς και να λειτουργήσει ως σημείο αναφοράς στην επίθεση.

Η μετακίνησή του στο «3» μπορεί να προσφέρει λύσεις σε ορισμένες περιπτώσεις, αλλά δεν σημαίνει απαραίτητα ότι αποτελεί και την ιδανική συνθήκη για τον ίδιο. Έτσι, ο Παναθηναϊκός καταλήγει να έχει τέσσερις παίκτες που μπορούν να διεκδικήσουν σημαντικό χρόνο συμμετοχής στην ίδια θέση.

Και όσο κι αν υπάρχουν δυνατότητες μετακινήσεων, τα 40 λεπτά του αγώνα δεν μπορούν να μοιραστούν με τρόπο που να τους ικανοποιεί όλους και, κυρίως, να αξιοποιεί πλήρως τα χαρακτηριστικά τους.

Πολλοί στο «4», λίγοι στο «5»

Εδώ βρίσκεται η μεγαλύτερη αντίφαση του φετινού σχεδιασμού. Ο Παναθηναϊκός διαθέτει περισσότερες λύσεις από όσες χρειάζεται στη θέση «4», αλλά την ίδια στιγμή δεν έχει εξασφαλίσει την απαραίτητη σταθερότητα στη θέση του σέντερ.

Advertisement

Ο Μουσταφά Φαλ αποκτήθηκε για να προσφέρει μέγεθος, παρουσία κοντά στο καλάθι και μια διαφορετική επιλογή απέναντι στους ψηλούς της EuroLeague. Ωστόσο, μέχρι στιγμής δεν έχει καταφέρει να κερδίσει ουσιαστικό ρόλο στο rotation του Ζέλικο Ομπράντοβιτς.

Η περιορισμένη χρησιμοποίησή του δημιουργεί ερωτήματα για το κατά πόσο μπορεί να αποτελέσει αξιόπιστη λύση στη διάρκεια μιας απαιτητικής σεζόν.

Και κάπως έτσι, ο Παναθηναϊκός βρίσκεται μπροστά σε μια παράδοξη κατάσταση. Απέκτησε τον Γιαμπουσέλε για να ενισχύσει τη θέση «5», αλλά τελικά πρόσθεσε έναν ακόμη παίκτη στη θέση «4», χωρίς να λύσει το αρχικό πρόβλημα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Γάλλος είναι κακός παίκτης ή ότι η απόκτησή του δεν είχε αγωνιστική λογική. Σημαίνει, όμως, ότι ο ρόλος για τον οποίο αποκτήθηκε δεν έχει επιβεβαιωθεί στο παρκέ. Και όταν ένας παίκτης υψηλού επιπέδου καταλήγει να αγωνίζεται σε μια θέση όπου υπάρχουν ήδη αρκετές επιλογές, το ζήτημα μεταφέρεται συνολικά στη διαχείριση του ρόστερ.

Η επιστροφή του Ρογκαβόπουλου περιπλέκει ακόμη περισσότερο την κατάσταση

Στην εξίσωση πρέπει πλέον να προστεθεί και ο Νίκος Ρογκαβόπουλος. Ο Έλληνας φόργουορντ επιστρέφει και αναμένεται να διεκδικήσει χρόνο συμμετοχής στη θέση «3», διαθέτοντας μάλιστα χαρακτηριστικά που δεν συναντά κανείς στον ίδιο βαθμό στους υπόλοιπους παίκτες του Παναθηναϊκού.

Το περιφερειακό του σουτ, η δυνατότητα να απειλεί χωρίς να χρειάζεται διαρκώς την μπάλα στα χέρια του και η φυσική του παρουσία στη θέση του σμολ φόργουορντ μπορούν να προσφέρουν μεγαλύτερη ισορροπία στα σχήματα του Ομπράντοβιτς. Η επιστροφή του, όμως, περιορίζει ακόμη περισσότερο την ανάγκη χρησιμοποίησης του Χέις-Ντέιβις στο «3». Και εφόσον ο Αμερικανός μετακινηθεί συχνότερα στη φυσική του θέση, ο συνωστισμός στο «4» θα γίνει ακόμη μεγαλύτερος.

Ουσιαστικά, κάθε προσπάθεια να διορθωθεί μία αγωνιστική ανισορροπία δημιουργεί πρόβλημα κάπου αλλού. Αν ο Γιαμπουσέλε παίζει στο «4», περιορίζονται οι διαθέσιμες θέσεις για Ερνανγκόμεθ, Μήτογλου και Χέις-Ντέιβις. Αν ο Χέις-Ντέιβις χρησιμοποιείται περισσότερο στο «3», μειώνονται οι ευκαιρίες για τον Ρογκαβόπουλο. Και αν ο Γιαμπουσέλε επιστρέψει στο «5», επανέρχεται το πρόβλημα της αποτελεσματικότητάς του στη συγκεκριμένη θέση.

Η λύση που πρέπει να εξεταστεί

Σε αυτό το σημείο, ο Παναθηναϊκός καλείται να αντιμετωπίσει μια πραγματικότητα που δύσκολα μπορεί να αλλάξει μόνο με διαφορετικές πεντάδες και ανακατανομή των λεπτών συμμετοχής. Το ρόστερ χρειάζεται καλύτερη ισορροπία και όχι απαραίτητα περισσότερη ποιότητα. Γι’ αυτό και η παραχώρηση ενός παίκτη, ακόμη και με τη μορφή δανεισμού, θα μπορούσε να αποτελέσει μια επιλογή που αξίζει να εξεταστεί σοβαρά.

Δεν πρόκειται για ζήτημα τιμωρίας κάποιου παίκτη ούτε για παραδοχή ότι δεν διαθέτει την απαιτούμενη αξία. Αντιθέτως, η παρουσία πολλών ποιοτικών φόργουορντ με επικαλυπτόμενους ρόλους ενδέχεται τελικά να λειτουργεί εις βάρος τόσο της ομάδας όσο και των ίδιων των αθλητών.

Ένας παίκτης που δεν βρίσκει σταθερό χρόνο συμμετοχής δυσκολεύεται να αποκτήσει ρυθμό, ενώ ο προπονητής καλείται διαρκώς να προσαρμόζει τις επιλογές του για να χωρέσει περισσότερα πρόσωπα σε λιγότερες θέσεις. Μια ενδεχόμενη αποχώρηση θα μπορούσε να αποσυμφορήσει το rotation και να δημιουργήσει μεγαλύτερη σαφήνεια στους ρόλους.

Παράλληλα, θα επέτρεπε στον Παναθηναϊκό να επανεξετάσει τις πραγματικές του ανάγκες στη θέση «5», όπου το ζήτημα παραμένει ανοιχτό.

Το λάθος δεν είναι η ποιότητα, αλλά η κατανομή

Το μεγαλύτερο πρόβλημα του Παναθηναϊκού δεν είναι ότι απέκτησε έναν παίκτη που δεν μπορεί να βοηθήσει. Ο Γιαμπουσέλε έχει αποδείξει την αξία του στο υψηλότερο επίπεδο και μπορεί να προσφέρει σημαντικά πράγματα. Το ζήτημα είναι ότι η μεταγραφή του σχεδιάστηκε με βάση έναν ρόλο που τελικά δεν μπορεί να υπηρετήσει με την απαιτούμενη αποτελεσματικότητα.

Αυτό έχει δημιουργήσει μια αλυσιδωτή αντίδραση, επηρεάζοντας τη χρησιμοποίηση του Χέις-Ντέιβις, τον χρόνο των Ερνανγκόμεθ και Μήτογλου, αλλά και τη συνολική ισορροπία της frontline.

Ο Παναθηναϊκός δεν χρειάζεται να αποκτήσει περισσότερους καλούς παίκτες. Χρειάζεται να δημιουργήσει τις συνθήκες ώστε οι καλοί παίκτες που ήδη διαθέτει να αγωνίζονται στις θέσεις όπου μπορούν να προσφέρουν περισσότερο. Και για να συμβεί αυτό, ίσως χρειαστεί να διορθώσει μια επιλογή του καλοκαιριού, ακόμη κι αν η συγκεκριμένη απόφαση δεν είναι εύκολη.

Περισσότερα