Μετά την απόκτηση του Σιλβέν Φρανσίσκο, το τελευταίο ουσιαστικό ερώτημα στην περιφέρεια του Παναθηναϊκού αφορά τον Τζέριαν Γκραντ. Αν δηλαδή η πεντάδα των γκαρντ θα παραμείνει ως έχει ή αν θα προκύψει αποχώρηση του Αμερικανού, ώστε να αποκτηθεί παίκτης διαφορετικού προφίλ.
Η Χάποελ Τελ Αβίβ έκανε κρούση για τον Γκραντ πριν από λίγες ημέρες, ενώ ο ίδιος είχε αλλάξει ατζέντη πριν από μερικούς μήνες. Δύο δεδομένα που δεν σημαίνουν απαραίτητα ότι επίκειται μεταγραφή, αλλά διατηρούν ανοιχτή τη συζήτηση γύρω από το μέλλον του.
Το βασικό ερώτημα, πάντως, δεν είναι αν ο Γκραντ είναι αρκετά καλός για τον Παναθηναϊκό. Είναι αν αποτελεί το κατάλληλο συμπλήρωμα δίπλα στους Φρανσίσκο, Κέντρικ Ναν, Κώστα Σλούκα και Μπράνκου Μπάντιο.
Τι προσφέρει και τι δεν προσφέρει
Τα advanced stats αποτυπώνουν με ακρίβεια τον ρόλο του. Ο Γκραντ είχε usage μόλις 14,8%, αισθητά χαμηλότερο από το 27,8% του Φρανσίσκο (στη Ζαλγκίρις), το 28,2% του Ναν και το 25,4% του Μπάντιο (στη Βαλένθια). Δεν είναι παίκτης που χρειάζεται πολλές κατοχές, ούτε κάποιος που θα απαιτήσει την μπάλα για να έχει επιρροή. Αυτό από μόνο του αποτελεί σημαντικό πλεονέκτημα σε μία περιφέρεια γεμάτη δημιουργούς και σκόρερ.
Ανά 100 κατοχές είχε 16,0 πόντους, 8,2 ασίστ και μόλις 2,3 λάθη. Το ποσοστό λαθών του ήταν 13,8%, καλύτερο από το 17,3% του Φρανσίσκο και το 16,4% του Ναν. Μπορεί να μην δημιουργεί με την ίδια ένταση, αλλά παίζει με έλεγχο και δεν καταστρέφει εύκολα κατοχές.
Παράλληλα, είχε 2,5 κλεψίματα ανά 100 κατοχές, τον υψηλότερο αριθμό ανάμεσα στους πέντε γκαρντ. Αυτή είναι και η μεγαλύτερη αξία του: μπορεί να αναλάβει τον καλύτερο περιφερειακό του αντιπάλου χωρίς να χρειάζεται να αλλάξει η επιθετική ιεραρχία.
Το πρόβλημα βρίσκεται αλλού. Ο Γκραντ εκτέλεσε με 34,4% στα τρίποντα, είχε true shooting 55,1% και effective field goal 51,7%. Οι αριθμοί του δεν είναι κακοί, αλλά δεν τον καθιστούν σταθερή απειλή που υποχρεώνει την άμυνα να μένει κολλημένη επάνω του.
Σε μία πεντάδα με Φρανσίσκο ή Ναν στην μπάλα, ο πέμπτος παίκτης της περιφέρειας πρέπει είτε να τιμωρεί με συνέπεια από το τρίποντο είτε να δίνει κάτι εξαιρετικό στην άμυνα. Ο Γκραντ πληροί κυρίως το δεύτερο σκέλος.
Γιατί ταιριάζει περισσότερο μετά την προσθήκη Φρανσίσκο
Παραδόξως, η απόκτηση του Φρανσίσκο μπορεί να κάνει τον Γκραντ πιο χρήσιμο και όχι λιγότερο. Ο Παναθηναϊκός διαθέτει πλέον δύο γκαρντ υψηλού usage, τον Φρανσίσκο και τον Ναν, ενώ ο Σλούκας παραμένει ο πιο έμπειρος δημιουργός του ρόστερ. Δεν χρειάζεται άλλον έναν παίκτη που θα ζητά διαρκώς την μπάλα.
Χρειάζεται κάποιον που θα μαρκάρει, θα πιέζει, θα παίζει χωρίς πολλή ντρίμπλα και θα δίνει ισορροπία σε σχήματα με δύο επιθετικούς δημιουργούς. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Γκραντ μοιάζει λειτουργικότερος από έναν ακόμη καθαρό σκόρερ.
Μπορεί να παίξει δίπλα στον Φρανσίσκο, αναλαμβάνοντας τον πιο δύσκολο αμυντικό ρόλο. Μπορεί να καλύψει τον Ναν απέναντι σε δυνατούς περιφερειακούς και να επιτρέψει στον Αμερικανό σκόρερ να διατηρήσει περισσότερη ενέργεια για την επίθεση. Μπορεί επίσης να συνυπάρξει με τον Σλούκα, χωρίς να του αφαιρεί τη δημιουργία.
Δεν είναι τυχαίο ότι, παρά τη χαμηλή επιθετική παραγωγή του, ο Γκραντ είχε net rating +2,1. Το on-off του ήταν -3,5, ένδειξη ότι πέρσι ο Παναθηναϊκός δεν βελτιωνόταν απαραίτητα όταν εκείνος έμπαινε στο παρκέ, αλλά αυτό χρειάζεται προσεκτική ανάγνωση. Ο ρόλος, οι πεντάδες και η συνολική προβληματική λειτουργία της ομάδας επηρεάζουν έντονα τον συγκεκριμένο δείκτη.
Χρειάζεται διαφορετικό προφίλ;
Υπάρχει, πάντως, ένα ισχυρό επιχείρημα υπέρ της αλλαγής. Ο Παναθηναϊκός θα μπορούσε να αναζητήσει έναν ψηλότερο γκαρντ ή έναν καθαρό two-way περιφερειακό που να συνδυάζει την άμυνα του Γκραντ με πιο αξιόπιστο τρίποντο. Ένας παίκτης που θα μπορούσε να μαρκάρει από το «1» μέχρι το «3», να σουτάρει κοντά ή πάνω από το 38% και να παίζει χωρίς την μπάλα θα ταίριαζε ιδανικά δίπλα στους δημιουργούς του ρόστερ.
Ο Μπάντιο έχει ενέργεια και επιθετικό ένστικτο, αλλά σούταρε με 33,5% από το τρίποντο. Ο Γκραντ έμεινε στο 34,4%. Αυτό σημαίνει ότι πίσω από τον Ναν και τον Φρανσίσκο δεν υπάρχει ακόμη ένας καθαρός elite spot-up σουτέρ στην περιφέρεια.
Αν ο Παναθηναϊκός μπορούσε να βρει έναν παίκτη με την αμυντική αξιοπιστία του Γκραντ και σαφώς καλύτερο σουτ, τότε η αλλαγή θα είχε μπασκετική λογική. Το πρόβλημα είναι ότι τέτοιοι παίκτες είναι σπάνιοι, ακριβοί και συνήθως δεν βρίσκονται διαθέσιμοι στα τέλη του καλοκαιριού.
Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς έχει πάντοτε εκτιμήσει τους γκαρντ που αποδέχονται συγκεκριμένους ρόλους και δεν χρειάζονται πολλές κατοχές για να επηρεάσουν ένα παιχνίδι. Ο Γκραντ δεν είναι ο πιο θεαματικός παίκτης της περιφέρειας, ούτε εκείνος που θα κρίνει μόνος του έναν αγώνα με το σκορ του.
Είναι, όμως, ο μοναδικός από τους πέντε που μπορεί να έχει καθαρά αμυντική αποστολή χωρίς να διαταράσσεται η υπόλοιπη λειτουργία. Σε μία ομάδα με τόσο επιθετικό ταλέντο, αυτό μπορεί να αποδειχθεί σημαντικότερο από την προσθήκη ακόμη ενός σκόρερ.
Πρέπει να μείνει ή να αντικατασταθεί;
Ο Παναθηναϊκός δεν έχει λόγο να αποχωριστεί τον Γκραντ απλώς επειδή συγκέντρωσε πολλούς γκαρντ. Ο αριθμός των παικτών δεν αποτελεί από μόνος του πρόβλημα, όταν τα χαρακτηριστικά τους είναι διαφορετικά.
Ο Φρανσίσκο δημιουργεί και σκοράρει. Ο Ναν αποτελεί την πρώτη εκτελεστική επιλογή. Ο Σλούκας ελέγχει τον ρυθμό. Ο Μπάντιο δίνει ενέργεια και επιθετικότητα. Ο Γκραντ προσφέρει άμυνα, χαμηλό usage και ισορροπία.
Αν υπάρξει πρόταση που θα ικανοποιεί οικονομικά τον Παναθηναϊκό και ταυτόχρονα βρεθεί ένας ανώτερος two-way γκαρντ με σταθερό τρίποντο, η αλλαγή μπορεί να έχει νόημα. Χωρίς όμως μία ξεκάθαρη αναβάθμιση, η αποχώρησή του θα δημιουργούσε ένα κενό που δεν φαίνεται εύκολο να καλυφθεί.
