Η τοποθέτηση του Παναγιώτη Αγγελόπουλου για τις αυξήσεις που ζητούν παίκτες του Ολυμπιακού είχε βάση. Όχι απλώς ως επικοινωνιακή ατάκα, αλλά ως φιλοσοφία διοίκησης. Το συμβόλαιο είναι συμφωνία. Υπογράφεται από δύο πλευρές, δεσμεύει και τις δύο πλευρές και δεν μπορεί κάθε φορά που ένας παίκτης κάνει καλή σεζόν να ανοίγει αυτόματα ξανά η κουβέντα από την αρχή.
Σε αυτό το κομμάτι, η θέση του διοικητικού ηγέτη του Ολυμπιακού έχει λογική. Αν μια ομάδα αρχίσει να αναπροσαρμόζει προς τα πάνω κάθε συμβόλαιο μετά από κάθε επιτυχία, τότε το μπάτζετ ξεφεύγει, η ιεραρχία στα αποδυτήρια αλλάζει και εν πολλοίς το κίνητρο χάνεται.
Όμως υπάρχει και η άλλη πλευρά. Γιατί τα… μονά-ζυγά δεν μπορούν να υπάρχουν μόνο υπέρ της διοίκησης.
Αν ένας παίκτης έχει υπογράψει με συγκεκριμένα χρήματα και στη συνέχεια η αγορά τον αποτιμά πολύ ψηλότερα, δεν μπορεί να θεωρείται παράλογο το γεγονός ότι το σκέφτεται. Ειδικά όταν μιλάμε για παίκτες με μικρή επαγγελματική διάρκεια, τεράστιο ανταγωνισμό και καριέρα που μπορεί να αλλάξει από έναν τραυματισμό.
Ο Τάιλερ Ντόρσεϊ, για παράδειγμα, έχει ακόμη αρκετά χρόνια μπροστά του. Ο Τόμας Γουόκαπ, από την άλλη, βρίσκεται σε φάση που πιθανότατα κοιτάζει προς το τελευταίο μεγάλο συμβόλαιο της καριέρας του. Αν ένας παίκτης ξέρει ότι μπορεί να βρει αλλού διπλάσια ή τριπλάσια χρήματα, δεν είναι εκβιασμός να το βάλει στο τραπέζι.
Και εδώ βρίσκεται το πραγματικό ερώτημα για τον Ολυμπιακό. Όχι αν έχει δικαίωμα να πει «έχεις συμβόλαιο, μένεις με αυτά». Προφανώς και έχει. Το ερώτημα είναι αν αυτό συμφέρει αγωνιστικά και μακροπρόθεσμα.
Διότι αν κρατήσεις έναν παίκτη με το υπάρχον συμβόλαιο, ενώ εκείνος θεωρεί ότι αξίζει πολύ περισσότερα και ξέρει πως σε έναν χρόνο θα τα βρει αλλού, τότε τι ακριβώς έχεις κερδίσει; Τυπικά έχεις τηρήσει τη συμφωνία. Πρακτικά μπορεί να έχεις έναν παίκτη δυσαρεστημένο στα αποδυτήρια καθ’ όλη τη διάρκεια της σεζόν, με το μυαλό στην επόμενη μέρα και με ξεκάθαρη προοπτική αποχώρησης.
Ειδικά στην περίπτωση του Ντόρσεϊ, το θέμα δεν είναι μόνο το αν θα πάρει 1,8 ή 3,2 εκατ. ευρώ. Το θέμα είναι τι πιστεύει ο Ολυμπιακός για εκείνον. Αν θεωρεί ότι αξίζει να αποτελέσει βασικό κομμάτι του κορμού για τα επόμενα χρόνια, τότε μπορεί να τον ανανεώσει με καλύτερους όρους και να τον «δέσει», για να μην πάει -ας μην κρυβόμαστε- στο μεγάλο αντίπαλο.
Αν όχι, μπορεί να κρατήσει τη συμφωνία ως έχει, γνωρίζοντας όμως ότι το καλοκαίρι που έρχεται ο παίκτης θα κοιτάξει την αγορά με τον κίνδυνο να φορέσει τα πράσινα να είναι δεδομένος.
Να αποφασίσουμε αν λειτουργούμε με συναίσθημα ή τεχνοκρατικά
Το πρόβλημα αρχίζει όταν ζητάς από τον παίκτη να λειτουργήσει συναισθηματικά, ενώ ως διοίκηση έχεις επιλέξει να λειτουργείς τεχνοκρατικά. Αν το συμβόλαιο είναι ιερό, τότε είναι δικαίωμα του να φύγει ως ελεύθερος στο τέλος του. Δεν μπορείς τότε να τον λες «προδότη» επειδή πήγε στον Παναθηναϊκό ή επειδή διάλεξε την καλύτερη προσφορά.
Αν όλα κρίνονται με βάση την υπογραφή και τα συμβόλαια, αν μιλάμε με λογική business, τότε και η επόμενη υπογραφή είναι μέρος του ίδιου παιχνιδιού.
Ο Ολυμπιακός δεν είναι υποχρεωμένος να δώσει σε κανέναν όσα ζητά. Αλλά πρέπει να ζυγίσει τι χάνει αν δεν τα δώσει. Χάνει απλώς έναν παίκτη που ζητά υπερβολικά χρήματα; Ή χάνει ένα asset και ένα ελληνικό διαβατήριο που θα είναι δύσκολο να αντικατασταθεί με τα ίδια χαρακτηριστικά;
Το ίδιο ισχύει και για τον Γουόκαπ. Ο Ολυμπιακός έχει συμβόλαιο, έχει τον απόλυτο έλεγχο, δεν υπάρχει ρήτρα εξόδου από την πλευρά του. Όμως όταν η Ντουμπάι προσφέρει ποσά τύπου 6 εκατ. δολάρια για δύο χρόνια ή 9 για τρία, δεν γίνεται να περιμένεις ότι ο παίκτης θα κάνει πως δεν τα βλέπει.
Άρα η απάντηση στο ερώτημα είναι σύνθετη. Ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος έχει δίκιο στη βάση της τοποθέτησής του. Τα συμβόλαια πρέπει να έχουν αξία και μια διοίκηση δεν μπορεί να γίνεται έρμαιο κάθε απαίτησης. Δεν μπορεί να διαλύει τη μισθολογική της δομή επειδή κάποιος έκανε καλή χρονιά ή επειδή εμφανίστηκε μια τρελή πρόταση από αλλού.
Αλλά και οι παίκτες έχουν δίκιο να κοιτάζουν την καριέρα τους. Προφανώς ο Ντόρσεϊ και ο Γουόκαπ δεν μπορούν να σηκωθούν και να φύγουν μόνοι τους φέτος, ακριβώς επειδή υπάρχουν συμβόλαια. Έχουν όμως κάθε δικαίωμα, αν ο Ολυμπιακός αποφασίσει να μην τους ανεβάσει τις αποδοχές, να φύγουν του χρόνου και να πάνε όπου νομίζει ο καθένας. Όταν λειτουργείς με όρους business, είναι λογικό να περιμένεις το ίδιο και από την άλλη πλευρά, χωρίς αξιώσεις για συναισθηματισμούς.
Στο τέλος, όλα είναι θέμα αξιολόγησης. Αν ο Ολυμπιακός πιστεύει ότι ο Ντόρσεϊ αξίζει τα χρήματα και τον ρόλο, πρέπει να τον πληρώσει και να τον κρατήσει. Αν πιστεύει ότι δεν τα αξίζει, πρέπει να το αποδεχθεί και να ζήσει με την πιθανότητα να τον χάσει.
