Εκ πρώτης όψεως, αν υπάρχει μία θέση στην οποία ο Παναθηναϊκός μοιάζει πλήρης, αυτή είναι το «4». Υπάρχουν ο Χουάντσο Ερνανγκόμεθ και ο Νάιτζελ Χέις-Ντέιβις, δύο παίκτες με διαφορετικά χαρακτηριστικά, μεγάλα συμβόλαια και δεδομένη θέση στην ελίτ των πάουερ φόργουορντ της EuroLeague.
Υπάρχει, επίσης, ο Ντίνος Μήτογλου. Πώς γίνεται, λοιπόν, να ακούγονται ονόματα όπως αυτό του Τρέι Λάιλς και γενικότερα να ψιθυρίζεται όλο και περισσότερο πως οι «πράσινοι» μπορεί να πάρουν και παίκτη που θα πατάει στο «4»;
Η απάντηση δεν βρίσκεται τόσο στην αριθμητική του ρόστερ, όσο στο είδος του μπάσκετ που μπορεί να παίξει ο Παναθηναϊκός στην εποχή Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Διότι ο Ζοτς δεν παίζει το ίδιο μπάσκετ με τον Εργκίν Αταμάν.
Οι υπάρχουσες λύσεις
Στο μπάσκετ του Αταμάν, ο Χέις-Ντέιβις θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σχεδόν αποκλειστικά ως «4», να ανοίγει το γήπεδο, να δίνει μέγεθος και εκτέλεση από την περιφέρεια. Στο μπάσκετ του Ομπράντοβιτς, όμως, υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να λογίζεται περισσότερο ως «3» παρά ως «4».
Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Νάιτζελ Χέις-Ντέιβις θα παίζει αποκλειστικά στο «3». Άλλωστε, η αξία του είναι ακριβώς ότι μπορεί να ανταποκριθεί σε πολλές θέσεις και να δώσει λύσεις ανάλογα με το matchup. Όμως η σκέψη να κατέβει περισσότερο μία θέση ο πρώην παίκτης της Φενέρμπαχτσε αλλάζει αυτόματα την εικόνα του ρόστερ.
Αν ο Χέις-Ντέιβις χρησιμοποιηθεί για αρκετά λεπτά στο «3», τότε δημιουργείται χώρος στο «4». Και αυτός ο χώρος δεν μπορεί να καλυφθεί μόνο αριθμητικά. Χρειάζεται παίκτης με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.
Ο Χουάντσο είναι τεράστιας σημασίας παίκτης, όμως το δυνατό του σημείο είναι η άμυνα, το μέγεθος, το ριμπάουντ, η ενέργεια, η ικανότητα να δίνει ισορροπία. Δεν είναι ο παίκτης που θα κουβαλήσει σταθερά την επίθεση από τη θέση «4», ούτε αυτός που θα πάρει πάνω του πολλές κατοχές ως βασική πηγή δημιουργίας ή εκτέλεσης.
Ο Μήτογλου, από την άλλη, είναι χρήσιμος για τον ελληνικό κορμό, αλλά σε ένα ρόστερ που θα κυνηγά την κορυφή της EuroLeague, ο Παναθηναϊκός δεν μπορεί να σχεδιάσει τη frontline του μόνο με βάση την ποσότητα. Χρειάζεται και ποιοτική διαφοροποίηση.
Λάιλς, ή κάποιος σαν αυτόν
Κάπου εκεί εξηγείται γιατί ακούγονται παίκτες τύπου Τρέι Λάιλς. Όχι επειδή ο Παναθηναϊκός δεν έχει παίκτες στο «4», αλλά επειδή μπορεί να ψάχνει διαφορετικό προφίλ. Έναν ακόμη φόργουορντ με επιθετικές αρετές, σουτ και ικανότητα να ανοίγει το γήπεδο, την ώρα ο Χέις-Ντέιβις θα παίζει κατά βάση στο «3» και ο Χουάντσο ως αμυντικό πολυεργαλείο στο «4».
Αν ο σχεδιασμός παρέμενε στη λογική του Αταμάν, τότε η προσθήκη για ακόμη ένα 4άρι θα έμοιαζε περιττή. Με λογική Ομπράντοβιτς ο Χέις-Ντέιβις ενδεχομένως να μετακινείται πιο συχνά στο «3», και τότε η απόκτηση ενός παίκτη που θα πατάει στο «4» δεν είναι παράλογη. Αντίθετα, μπορεί να είναι κομμάτι μιας συνολικής αναδόμησης του ρόστερ.
Γι’ αυτό και τα ονόματα που ακούγονται δεν πρέπει να διαβάζονται μόνο με βάση τη θέση που αναγράφεται δίπλα στο όνομά τους, αλλά με βάση τους ρόλους, τα σχήματα και τη φιλοσοφία που θέλει να φέρει ο Ομπράντοβιτς στον νέο Παναθηναϊκό.
