Η ήττα του Ολυμπιακού από τον Άρη με 100-78 στο Αλεξάνδρειο ανέδειξε προβλήματα που ξεπερνούν κατά πολύ μια κακή εμφάνιση ή μια άσχημη βραδιά. Και ανάμεσα στα ερωτήματα που προκύπτουν, υπάρχει ένα που δύσκολα μπορεί να προσπεράσει κανείς: ήταν πραγματικά τόσο δύσκολο να βρεθεί χώρος για τον Τάιλερ Ντόρσεϊ σε αυτόν τον Ολυμπιακό;
Ασφαλώς, ο ομογενής γκαρντ προέρχεται από μεγάλο διάστημα αγωνιστικής απραξίας, μετά την πειθαρχική τιμωρία που του επιβλήθηκε. Δεν θα μπορούσε κανείς να απαιτήσει να επιστρέψει και να αγωνιστεί αμέσως για 30 λεπτά, ούτε να εμφανιστεί έτοιμος να αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο. Υπάρχει, όμως, τεράστια απόσταση ανάμεσα σε αυτό και στην πλήρη απουσία του από την αποστολή.
Σε μια ομάδα που εμφανίστηκε στη Θεσσαλονίκη με τόσο περιορισμένες επιλογές, δεν θα μπορούσε ο Ντόρσεϊ να προσφέρει έστω 10-15 λεπτά;
Το ερώτημα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία αν εξετάσει κανείς τη σύνθεση των «ερυθρολεύκων». Ο Σάσα Βεζένκοβ ήταν ουσιαστικά ο μοναδικός διαθέσιμος παίκτης πρώτης γραμμής με ελληνικό διαβατήριο σε πλήρη αγωνιστικό ρυθμό. Ο Κώστας Παπανικολάου, στα 36 του χρόνια, επέστρεψε έχοντας αντιμετωπίσει μέχρι πρότινος πρόβλημα τραυματισμού, ενώ ο Όμηρος Νετζήπογλου παραμένει μια συμπληρωματική επιλογή, χωρίς τον ρόλο και τις παραστάσεις που διαθέτει ο Ντόρσεϊ.
Και οι αριθμοί της αναμέτρησης κάνουν τον προβληματισμό ακόμη μεγαλύτερο. Ο Εβάν Φουρνιέ χρειάστηκε να αγωνιστεί σχεδόν 32 λεπτά και να σημειώσει 29 πόντους με 10/14 σουτ. Ο Βεζένκοβ έμεινε στο παρκέ για περισσότερα από 35 λεπτά, προσθέτοντας 19 πόντους. Μαζί πέτυχαν 48 από τους 78 πόντους του Ολυμπιακού, δηλαδή περισσότερο από το 61% της συνολικής επιθετικής παραγωγής του. Όλα αυτά πριν από διαβολοβδομάδα.
Πίσω τους το κενό ήταν τεράστιο. Ο Κόρι Τζόσεφ ολοκλήρωσε την αναμέτρηση χωρίς πόντο, με 0/4 σουτ και πέντε λάθη σε 15 λεπτά συμμετοχής. Ο Κόντι Μίλερ-ΜακΙντάιρ έμεινε στους επτά πόντους, με 0/3 τρίποντα και τρία λάθη σε περισσότερα από 31 λεπτά. Ο Τάισον Γουόρντ πέτυχε μόλις έναν πόντο σε 18 λεπτά, ενώ ο Παπανικολάου είχε 4 σε 17,5 λεπτά.
Συνολικά, οι «ερυθρόλευκοι» τελείωσαν το παιχνίδι με 4/18 τρίποντα, 13 ασίστ και 19 λάθη. Μια εικόνα που αποτυπώνει την έλλειψη επιθετικής δημιουργίας, αλλά και την αδυναμία να βρεθούν εναλλακτικές λύσεις όταν οι βασικοί πρωταγωνιστές δεν μπορούσαν να σηκώσουν άλλο βάρος.
Προφανώς, ο Ντόρσεϊ δεν θα έλυνε όλα αυτά τα προβλήματα. Δεν θα διόρθωνε μόνος του την αμυντική λειτουργία, ούτε θα εγγυόταν ότι ο Ολυμπιακός θα απέφευγε την ήττα. Είναι, άλλωστε, αδύνατο να γνωρίζουμε σε τι κατάσταση βρίσκεται αυτή τη στιγμή.
Θα μπορούσε, ωστόσο, να δώσει μια διαφορετική διάσταση στην επίθεση. Να απειλήσει από την περιφέρεια, να πάρει ορισμένες προσπάθειες μακριά από τον Φουρνιέ και τον Βεζένκοβ, να υποχρεώσει την αντίπαλη άμυνα να ασχοληθεί με έναν ακόμη επικίνδυνο σκόρερ. Ακόμη και 10 ποιοτικά λεπτά θα μπορούσαν να έχουν αξία για μια ομάδα που έδειχνε να στερεύει από λύσεις.
Όταν ο Ολυμπιακός εγκλωβίζεται στις ίδιες του τις αποφάσεις
Ο Ολυμπιακός μοιάζει ορισμένες φορές να αγκυλώνεται στον ίδιο του τον εαυτό, επιμένοντας σε μια συγκεκριμένη διαχείριση ακόμη κι όταν οι αγωνιστικές συνθήκες απαιτούν μεγαλύτερη ευελιξία. Η πειθαρχία, οι κανόνες και η προστασία των αποδυτηρίων αποτελούν θεμελιώδη στοιχεία για κάθε ομάδα που θέλει να πρωταγωνιστεί. Δεν είναι, όμως, απαραίτητο να λειτουργούν ανταγωνιστικά με την αγωνιστική πραγματικότητα.
Εφόσον ο κύκλος της τιμωρίας του Ντόρσεϊ έχει ολοκληρωθεί, η σταδιακή επανένταξή του δεν θα αποτελούσε υποχώρηση από τις αρχές του συλλόγου. Θα μπορούσε, αντιθέτως, να είναι μια απολύτως λογική επιλογή, με συγκεκριμένο ρόλο και σαφή όρια.
Αυτό που προκαλεί εντύπωση είναι ότι δεν ταξίδεψε καν στη Θεσσαλονίκη, σε ένα παιχνίδι όπου οι διαθέσιμες επιλογές ήταν περιορισμένες και οι ανάγκες στην περιφέρεια εμφανείς.
Ο Ολυμπιακός μπορεί να έχει τους λόγους του για τη συγκεκριμένη απόφαση. Και ενδεχομένως να υπάρχουν παράμετροι που δεν είναι γνωστές εκτός ομάδας. Από καθαρά αγωνιστική σκοπιά, πάντως, η εικόνα του αγώνα με τον Άρη καθιστά την απουσία του Ντόρσεϊ ακόμη δυσκολότερο να εξηγηθεί.
Η διαχείριση ενός ρόστερ, πάντως, δεν αφορά μόνο την εφαρμογή κανόνων και τη διατήρηση ισορροπιών. Αφορά και την ικανότητα προσαρμογής στις ανάγκες της στιγμής. Γιατί η συνέπεια στις αποφάσεις είναι αρετή, αλλά όταν μετατρέπεται σε ακαμψία, μπορεί να καταλήξει σε μειονέκτημα.
