Ο Παναθηναϊκός ποντάρει στην εκρηκτική συνύπαρξη των Κέντρικ Ναν και Σιλβέν Φρανσίσκο, ενώ ο Ολυμπιακός πρόσθεσε τους Κόντι Μίλερ-ΜακΙντάιρ και Γιαν Μοντέρο σε μια ήδη γεμάτη περιφέρεια. Οι περσινοί αριθμοί των τεσσάρων παικτών αποκαλύπτουν δύο εντελώς διαφορετικές φιλοσοφίες: οι «πράσινοι» έχουν σαφώς μεγαλύτερη αποδεδειγμένη επιθετική δύναμη, αλλά οι «ερυθρόλευκοι» ένα δίδυμο που θεωρητικά μπορεί να μοιράσει πιο φυσικά τους ρόλους.
Η σύγκριση χρειάζεται εξαρχής μια βασική διευκρίνιση. Τα στατιστικά δεν περιγράφουν ακόμη τα δίδυμα του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού. Περιγράφουν τον Ναν στον Παναθηναϊκό, τον Φρανσίσκο στη Ζάλγκιρις, τον Μίλερ-ΜακΙντάιρ στον Ερυθρό Αστέρα και τον Μοντέρο στη Βαλένθια. Επομένως δεν μπορούμε να προσθέσουμε απλώς δύο net ratings και να αποφανθούμε ποια περιφέρεια θα λειτουργήσει καλύτερα. Μπορούμε όμως να δούμε τι είδους παίκτες φέρνει μαζί κάθε ομάδα και πόσο συμβατές είναι οι ανάγκες τους.
Και το πρώτο πράγμα που ξεχωρίζει είναι εντυπωσιακό: Ναν και Φρανσίσκο ήταν πέρσι σχεδόν εξίσου αποδοτικοί σκόρερ. Ο Αμερικανός είχε 33,1 πόντους ανά 100 κατοχές με 60,8% True Shooting, ενώ ο Φρανσίσκο 32,3 με 60,9%. Πρόκειται για πραγματικά υψηλή αποδοτικότητα για δύο γκαρντ που είχαν τόσο μεγάλη συμμετοχή στη δημιουργία των ομάδων τους.
Στην απέναντι πλευρά, ο Μοντέρο ήταν πολύ κοντά σε επίπεδο όγκου, με 33,4 πόντους ανά 100 κατοχές, αλλά το έκανε με αισθητά χαμηλότερο True Shooting (56,4%). Ο Μίλερ-ΜακΙντάιρ βρισκόταν πολύ χαμηλότερα, στους 21,8 πόντους και στο 52,6% TS.
Αυτό από μόνο του δείχνει τη βασική διαφορά των δύο ζευγαριών. Ο Παναθηναϊκός διαθέτει δύο παίκτες που απέδειξαν ότι μπορούν ταυτόχρονα να έχουν usage επιπέδου πρώτης επιλογής και να παραμένουν ιδιαίτερα αποδοτικοί. Ο Ολυμπιακός έχει έναν τέτοιο επιθετικό δημιουργό στον Μοντέρο και έναν πολύ περισσότερο οργανωτικό γκαρντ στον Μίλερ-ΜακΙντάιρ.
Το τρίποντο ανοίγει ακόμη περισσότερο αυτή την απόσταση. Ναν και Φρανσίσκο σούταραν με 37,9% και 38,5% αντίστοιχα. Ο Μοντέρο είχε 32,4% και ο Μίλερ-ΜακΙντάιρ 33%. Πρόκειται για τεράστιο στοιχείο όταν η συζήτηση μεταφέρεται από την ατομική αξία στη συνύπαρξη.
Εκεί όμως που το δίδυμο του Ολυμπιακού αλλάζει την κουβέντα είναι στη δημιουργία και κυρίως στον τρόπο με τον οποίο μοιράζεται η μπάλα.
Ο Ναν είχε 6,4 ασίστ ανά 100 κατοχές και AST% 20,4%. Είναι ένας scorer που δημιουργεί και όχι ένας δημιουργός που ψάχνει πρώτα την πάσα. Ο Φρανσίσκο ήταν σχεδόν το ακριβώς αντίθετο ως προς το εύρος των αρμοδιοτήτων του: 12,8 ασίστ και AST% 37,5%. Δημιουργούσε δηλαδή τεράστιο μέρος των καλαθιών των συμπαικτών του.
Ο Μίλερ-ΜακΙντάιρ είχε επίσης 12,8 ασίστ και AST% 37,2%, ενώ ο Μοντέρο έφτανε τις 11,2 και το 34,8%. Σε επίπεδο καθαρής παραγωγής φάσεων για τους υπόλοιπους, το νέο δίδυμο του Ολυμπιακού είναι σαφώς περισσότερο playmaking-oriented.
Και υπάρχει ένας αριθμός του Μοντέρο που αξίζει ίσως περισσότερο από όλους τους υπόλοιπους: μόλις 3,2 λάθη ανά 100 κατοχές και 9,7% TOV%, παρά το 27,9% usage και τις 11,2 ασίστ του. Είναι εντυπωσιακός συνδυασμός δημιουργίας και προστασίας της μπάλας για παίκτη με τόσο μεγάλη επιθετική ευθύνη.
Εδώ βρίσκεται ίσως και το μεγαλύτερο potential του Ολυμπιακού. Ο Μίλερ-ΜακΙντάιρ είχε μόλις 21,7% usage, υπάρχει ήδη από την προηγούμενη σεζόν απόδειξη ότι δεν χρειάζεται να καταναλώνει τεράστιο αριθμό κατοχών για να επηρεάζει το παιχνίδι.
Αυτό δεν ισχύει στον ίδιο βαθμό για το δίδυμο του Παναθηναϊκού. Ο Ναν είχε usage 28,2% και ο Φρανσίσκο 27,8%. Δηλαδή μιλάμε για δύο guards που πέρσι είχαν σχεδόν ακριβώς την ίδια, πολύ υψηλή συμμετοχή στην επίθεση. Αυτό μπορεί να γίνει είτε τρομακτικό πλεονέκτημα, είτε η μεγάλη τακτική πρόκληση.
Ο Παναθηναϊκός δεν απέκτησε τον Φρανσίσκο για να του ζητήσει να κάνει ακριβώς ό,τι έκανε στη Ζάλγκιρις για 30 λεπτά δίπλα στον Ναν. Σε κάποιες περιόδους θα παίζουν μαζί και σε άλλες ένας από τους δύο θα βρίσκεται μόνος του στο παρκέ, ώστε οι «πράσινοι» να έχουν διαρκώς έναν ελίτ δημιουργό.
Και εκεί ακριβώς το δίδυμο αποκτά τεράστια αξία. Ο Παναθηναϊκός μπορεί δυνητικά να περάσει 40 λεπτά χωρίς πραγματικό κενό στο shot creation. Όταν κάθεται ο Ναν, δεν χρειάζεται πια να αλλάξει δραματικά το επιθετικό μοντέλο του. Μπορεί να δώσει την μπάλα στον Φρανσίσκο.
Οι αριθμοί του τελευταίου είναι άλλωστε οι πιο εντυπωσιακοί από όλους: 122,6 Offensive Rating, +9,9 Net Rating και εκπληκτικό +19,8 On-Off. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα έχει την ίδια επίδραση στον Παναθηναϊκό — το On-Off εξαρτάται πάρα πολύ από τη σύνθεση της ομάδας και τα λεπτά των αναπληρωματικών — αλλά φανερώνει πόσο σημαντικός ήταν για τη λειτουργία της Ζάλγκιρις.
Ο Ναν είχε επίσης θετικό αποτύπωμα με +3,4 Net Rating και +5,1 On-Off. Από την άλλη, ο Μοντέρο ήταν στο +4,6 και +1,1 αντίστοιχα, ενώ ο Μίλερ-ΜακΙντάιρ στο +4,1 και +4,9.
Υπάρχει ωστόσο και ένα κομμάτι όπου το δίδυμο του Ολυμπιακού παρουσιάζει πιο «γεμάτο» προφίλ. Μοντέρο και Μίλερ-ΜακΙντάιρ είχαν 7 και 7,7 ριμπάουντ ανά 100 κατοχές, έναντι 5 του Ναν και 5,7 του Φρανσίσκο. Ο Μοντέρο είχε επίσης 2,5 κλεψίματα και ο Φρανσίσκο 2, ενώ ο Μίλερ-ΜακΙντάιρ προσφέρει μέγεθος και physicality που δεν αποτυπώνονται πλήρως σε ένα box score.
Τα defensive ratings δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως απευθείας κατάταξη αμυντικών ικανοτήτων, επειδή επηρεάζονται σε τεράστιο βαθμό από την ομάδα. Παρόλα αυτά, ως συνολικό προφίλ, ο Ολυμπιακός έχει μεγαλύτερο μέγεθος στο συγκεκριμένο δίδυμο, ενώ ο Παναθηναϊκός αντισταθμίζει μέρος αυτού του μειονεκτήματος με ταχύτητα και πίεση στην μπάλα.
Άρα ποιο δίδυμο είναι καλύτερο;
Με βάση αποκλειστικά το επίπεδο που έπιασαν οι τέσσερις παίκτες την προηγούμενη σεζόν, Ναν και Φρανσίσκο έχουν το προβάδισμα. Και μάλιστα αρκετά καθαρό.
Έχουν δύο παίκτες άνω του 60% στο True Shooting, δύο σχεδόν 38%+ σουτέρ τριών πόντων και δύο guards που παρήγαγαν πάνω από 32 πόντους ανά 100 κατοχές. Ο ένας έχει αποδείξει ποιος είναι στον Παναθηναϊκό και ο άλλος έρχεται από μια σεζόν στην οποία το συνολικό του impact ήταν εξαιρετικό.
Μίλερ-ΜακΙντάιρ και Μοντέρο όμως ίσως είναι πιο λογικό ταίριασμα από τα δύο. Ο ένας μπορεί να λειτουργήσει ως μεγάλος οργανωτής χαμηλότερου usage και ο άλλος ως aggressive creator. Δεν υπάρχει στον ίδιο βαθμό το ερώτημα «ποιος θα έχει την μπάλα;». Το μεγαλύτερο δικό τους ερωτηματικό βρίσκεται στο σουτ και στην αποδοτικότητα: αν οι άμυνες δεν τους σέβονται αρκετά πίσω από τα 6,75 μέτρα, η θεωρητική συμπληρωματικότητα μπορεί να περιοριστεί. Γι’ αυτό η τελική απάντηση έχει δύο επίπεδα.
Ως καθαρή ποιότητα και περσινή παραγωγή: Ναν – Φρανσίσκο.
Ως κατανομή ρόλων και θεωρητικό ταίριασμα: Μίλερ-ΜακΙντάιρ – Μοντέρο έχουν πολύ ισχυρό επιχείρημα.
Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι ο Παναθηναϊκός έχει ήδη το μεγαλύτερο «σίγουρο χαρτί» αυτής της σύγκρισης: τον Ναν. Είναι ο μόνος από τους τέσσερις που δεν χρειάζεται να αποδείξει ότι τα περσινά του νούμερα μεταφέρονται στο νέο περιβάλλον, γιατί το περιβάλλον του δεν άλλαξε.
Ο Φρανσίσκο, ο Μίλερ-ΜακΙντάιρ και ο Μοντέρο θα πρέπει πρώτα να μεταφέρουν την περσινή παραγωγή τους σε διαφορετικές ομάδες, διαφορετικούς συμπαίκτες, διαφορετικό usage και διαφορετικές απαιτήσεις.
