Ένα από τα σημαντικότερα ερωτήματα στον σχεδιασμό του νέου Ολυμπιακού αφορά τη θέση του Τόμας Γουόκαπ, εφόσον παραμείνει τελικά στο ρόστερ, παρά την πίεση που ασκεί για να συνεχίσει την καριέρα του στην Ντουμπάι.
Η ομάδα των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων έχει καταθέσει στον έμπειρο γκαρντ πρόταση ύψους 9 εκατομμυρίων ευρώ για τρία χρόνια. Ο Ολυμπιακός, ωστόσο, δεν έκανε αποδεκτή την προσφορά των 600.000 ευρώ για την αποδέσμευσή του και, με τα σημερινά δεδομένα, τον περιμένει κανονικά στην προετοιμασία.
Το ερώτημα δεν είναι μόνο εάν θα παραμείνει, αλλά και εάν υπάρχει πλέον ο κατάλληλος αγωνιστικός χώρος για εκείνον μετά την απόκτηση των Γιαν Μοντέρο και Κόντι Μίλερ-ΜακΙντάιρ και την ενεργοποίηση της οψιόν του Κόρι Τζόσεφ.
Η σύγκριση αφορά αυτούς τους τέσσερις και όχι συνολικά όλους τους περιφερειακούς. Ο Τάιλερ Ντόρσεϊ -παρότι ήταν χειριστής της μπάλας σε αρκετές περιπτώσεις πέρσι- αγωνίζεται κατά βάση στο «2», όπως και ο Γιαννούλης Λαρεντζάκης, εφόσον παραμείνει, ενώ ο Εβάν Φουρνιέ καλύπτει τις θέσεις «2» και «3». Την ίδια στιγμή, ο Φρανκ Νιλικίνα και ο Μόντε Μόρις έχουν αποχωρήσει. Επομένως, η συζήτηση αφορά αποκλειστικά τη στελέχωση της θέσης του πόιντ γκαρντ.
Τέσσερις διαφορετικοί άσοι
Τα advanced stats ανά 100 κατοχές αποτυπώνουν τέσσερα αρκετά διαφορετικά προφίλ. Ο Μοντέρο, που μπορεί να παίξει και στο «2», είναι ξεκάθαρα ο πιο επιθετικός και ball dominant παίκτης της τετράδας. Πέρσι με τη Βαλένθια κατέγραψε 33,4 πόντους ανά 100 κατοχές, με usage 27,9%, ενώ συνδυάζει την εκτέλεση με 11,2 ασίστ. Είναι ο γκαρντ που μπορεί να δημιουργήσει ρήγματα, να επιτεθεί στο καλάθι και να πάρει μεγάλο αριθμό προσπαθειών, χωρίς να χρειάζεται απαραίτητα κάποιον άλλον να οργανώσει την επίθεση για εκείνον.
Αυτό αποτυπώνεται και στον αριθμό των λαθών του, καθώς με 3,2 ανά 100 κατοχές παρουσιάζει εντυπωσιακή σχέση δημιουργίας και ρίσκου για παίκτη με τόσο μεγάλη επιθετική ευθύνη. Παράλληλα, το 88,3% στις βολές επιβεβαιώνει ότι μπορεί να κρατήσει την μπάλα στα κρίσιμα σημεία των αγώνων. Η αμυντική αξιολόγηση των 115,1 πόντων, πάντως, δείχνει ότι η βασική του αξία βρίσκεται στην επίθεση και όχι στην άλλη πλευρά του παρκέ.
Ο Μίλερ-ΜακΙντάιρ αποτελεί περισσότερο έναν πληθωρικό δημιουργό. Έχει 12,8 ασίστ, το υψηλότερο ποσοστό ασίστ μεταξύ των τεσσάρων με 37,2%, αλλά και 7,7 ριμπάουντ ανά 100 κατοχές. Μπορεί να πιέσει την μπάλα, να δημιουργήσει μετά από διείσδυση και να δώσει μέγεθος στην περιφέρεια.
Το πρόβλημα είναι ότι δεν αποτελεί σταθερή απειλή από μακριά, με 33% στα τρίποντα και true shooting 52,6%, ενώ κάνει περισσότερα λάθη από τους υπόλοιπους, με 4,8 ανά 100 κατοχές. Πρόκειται, δηλαδή, για παίκτη που χρειάζεται να έχει αρκετά την μπάλα στα χέρια του για να προσφέρει στο μέγιστο των δυνατοτήτων του.
Ο Τζόσεφ βρίσκεται κάπου ανάμεσα στις δύο κατηγορίες. Με usage 17,6%, δεν απαιτεί μεγάλο αριθμό κατοχών, αλλά είναι πιο αποτελεσματικός ως εκτελεστής από τον Γουόκαπ και τον Μίλερ-ΜακΙντάιρ. Το 59,5% στο true shooting, το 54,6% στα δίποντα και το 80,9% στις βολές δείχνουν έναν παίκτη που μπορεί να λειτουργήσει χωρίς να επιβαρύνει την επίθεση.
Οι 8,2 ασίστ δεν τον κατατάσσουν στους κορυφαίους δημιουργούς της τετράδας, αλλά το συνολικό net rating του φτάνει στο +21,4. Ο συγκεκριμένος αριθμός χρειάζεται προσοχή, καθώς προέρχεται από δείγμα μόλις 16 αγώνων, σημαντικά μικρότερο από εκείνο των υπολοίπων.
Ο μοναδικός ρόλος του Γουόκαπ
Ο Γουόκαπ είναι ο λιγότερο παραγωγικός σκόρερ, με 11,9 πόντους ανά 100 κατοχές και true shooting 53,9%. Είναι, όμως, ταυτόχρονα ο παίκτης που χρειάζεται λιγότερο την μπάλα, καθώς το usage του βρίσκεται μόλις στο 12,5%.
Παρά τη χαμηλή επιθετική του συμμετοχή, μοιράζει 12,8 ασίστ και κάνει μόνο 3,4 λάθη. Με απλά λόγια, είναι ο μοναδικός από τους τέσσερις που μπορεί να οργανώνει σε υψηλό επίπεδο χωρίς να αφαιρεί κατοχές από τους μεγάλους εκτελεστές της ομάδας.
Το περσινό +9,7 στο on-off είναι επίσης το καλύτερο της τετράδας. Ο Ολυμπιακός παρουσίαζε αισθητά καλύτερη εικόνα όταν εκείνος βρισκόταν στο παρκέ, παρότι ο Γουόκαπ δεν είχε μεγάλη συνεισφορά στο σκοράρισμα. Αυτό δείχνει την επίδρασή του στην κυκλοφορία, στην αμυντική συνοχή και στη σωστή κατανομή των κατοχών.
Η παρουσία του αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία δίπλα σε παίκτες όπως ο Μοντέρο, ο Ντόρσεϊ και ο Φουρνιέ. Όλοι χρειάζονται κατοχές και ελευθερία στην επίθεση. Ο Γουόκαπ μπορεί να τους προσφέρει ακριβώς αυτό, αναλαμβάνοντας την οργάνωση, την πίεση στον αντίπαλο χειριστή και τις αποστολές που δεν αποτυπώνονται πάντοτε στους αριθμούς.
Χωράει, αλλά με διαφορετικό ρόλο
Αγωνιστικά, λοιπόν, ο Γουόκαπ χωράει. Μάλιστα, διαθέτει χαρακτηριστικά που δεν καλύπτει απόλυτα κανείς από τους άλλους τρεις. Ο Μοντέρο είναι ο εκρηκτικός δημιουργός και σκόρερ, ο Μίλερ-ΜακΙντάιρ ο πληθωρικός χειριστής με μέγεθος, ο Τζόσεφ ο έμπειρος και αποδοτικός συμπληρωματικός γκαρντ και ο Γουόκαπ ο χαμηλού usage οργανωτής και αμυντικός.
Το πρόβλημα βρίσκεται περισσότερο στην κατανομή των λεπτών και των ρόλων. Τέσσερις καθαροί πόιντ γκαρντ είναι πολλοί για μία ομάδα, ιδιαίτερα όταν ο Μοντέρο και ο Μίλερ-ΜακΙντάιρ χρειάζονται χρόνο με την μπάλα για να αποδώσουν.
Εφόσον ο Γουόκαπ συνεχίσει στους Πειραιώτες, δύσκολα θα έχει τον χρόνο και την απόλυτη ευθύνη που είχε τα προηγούμενα χρόνια. Μπορεί, όμως, να παραμείνει εξαιρετικά χρήσιμος ως ειδικός αμυντικός, οργανωτής χαμηλού ρίσκου και παίκτης που θα ισορροπεί σχήματα με πολλούς σκόρερ.
Η τελική απάντηση, επομένως, είναι ότι χωράει αγωνιστικά, αλλά όχι απαραίτητα με το προηγούμενο καθεστώς. Το κατά πόσο ο ίδιος θα αποδεχθεί έναν πιο περιορισμένο ρόλο, τη στιγμή που έχει στα χέρια του μία τεράστια πρόταση από την Ντουμπάι και επιθυμεί να αποχωρήσει, είναι το πραγματικό ερώτημα της υπόθεσης.
