Ο Παναθηναϊκός έμεινε εκτός Final Four, παρότι είχε το ακριβότερο ρόστερ στην Ευρώπη, παρότι είχε προηγηθεί με 2-0 στη σειρά με τη Βαλένθια και παρότι είχε δύο ευκαιρίες μπροστά σε σχεδόν 20.000 κόσμο στο ΟΑΚΑ για να τελειώσει την υπόθεση πρόκριση. Στο κάδρο των ευθυνών, ο βασικός πρωταγωνιστής είναι ένας και ονομάζεται Εργκίν Αταμάν.
Ο αποκλεισμός ήταν η φυσική συνέχεια μιας σεζόν στην οποία οι «πράσινοι» με ξεκάθαρη ευθύνη του προπονητή τους δεν έγιναν ποτέ κανονική ομάδα, δεν απέκτησαν ποτέ σταθερή κατεύθυνση, δεν έπαιξαν ποτέ σύμφωνα με την ποιότητα και το κόστος του ρόστερ τους.
Η Βαλένθια δεν… έκλεψε απολύτως τίποτα. Τερμάτισε δεύτερη στην κανονική περίοδο για κάποιο λόγο. Ήταν ομάδα με αρχές, ρόλους, αυτοματισμούς, ξεκάθαρο πλάνο και προπονητική κατεύθυνση. Ο Παναθηναϊκός, από την άλλη, ήταν έβδομος και είχε μειονέκτημα έδρας επίσης για κάποιο λόγο.
Χειρότερος σαν εικόνα σε όλα τα ματς με τη Βαλένθια
Όταν φτάνεις να παίζεις όλη τη χρονιά χωρίς πειστική δομή, όταν στηρίζεσαι υπερβολικά στην ατομική ποιότητα, όταν δεν αξιοποιείς σωστά το βάθος σου, όταν παίκτες με διαφορετικά χαρακτηριστικά δεν βρίσκουν ρόλο και όταν η επίθεσή σου μοιάζει συχνά να περιμένει απλώς μια προσωπική έμπνευση, κάποια στιγμή αυτό πληρώνεται. Και ο Παναθηναϊκός το πλήρωσε στο χειρότερο δυνατό σημείο.
Το πιο σημαντικό για τον Αταμάν δεν είναι μόνο ότι ηττήθηκε. Στα πλέι-οφ μπορεί και να χάσεις γιατί το επίπεδο είναι υψηλό. Το σημαντικό είναι ότι έχασε παρουσιάζοντας μια αδούλευτη και μέτρια ομάδα, η οποία έμοιαζε σε κάθε ματς από τα 7 που έδωσαν φέτος χειρότερη από έναν αντίπαλο με υποδιπλάσιο μπάτζετ.
Ο Παναθηναϊκός έφτασε να παίζει τη… ζωή του και παρόλα αυτά ο Αταμάν συνέχισε να παίζει με τον τρόπο που έπαιζε όλη τη χρονιά. Ποια ήταν τα adjustments του για να κερδίσει τη σειρά;
Συνέχισε να ψάχνει λύσεις μέσα από hero ball, συνεχόμενα pick and roll, δύσκολες αποφάσεις του Ναν και στιγμές ατομικής ποιότητας. Όταν η Βαλένθια έκλεισε καλύτερα τους χώρους, όταν έστειλε βοήθειες, όταν χτύπησε στο transition οι «πράσινοι» δεν είχαν καμία απάντηση.
Τι πραγματικά συνέβη με τον Σορτς
Και μέσα σε όλα αυτά, ο Αταμάν είχε το μυαλό του να κουνάει το δάχτυλο, ως συνήθως πράττει. Το έκανε στους δημοσιογράφους νωρίτερα στη σεζόν, με το ειρωνικό «continue to write», αντί να μπει σε μια διαδικασία ουσιαστικής αυτοκριτικής. Το έκανε στους παίκτες του σχεδόν μετά από κάθε ήττα στην EuroLeague, εκθέτοντάς τους on air σαν να είναι εκείνοι οι υπεύθυνοι.
Το έκανε, προς έκπληξη όλων, ακόμη και κατά τη διάρκεια του Game 5, όταν στο ημίχρονο έφτασε στο σημείο να εκθέσει πανευρωπαϊκά τον ίδιο του τον παίκτη, λέγοντας για τον Τι Τζέι Σορτς ότι ο Παναθηναϊκός παίζει με τέσσερις στην επίθεση. Αδιανόητα πράγματα.
Ο Σορτς δεν χρησιμοποιήθηκε σωστά σχεδόν ποτέ μέσα στη σεζόν. Δεν μπήκε σε συνθήκες που να αναδεικνύουν τις αρετές του. Δεν υποστηρίχθηκε από ένα πλαίσιο που να του επιτρέπει να γίνει αυτό που ήταν στην Παρί. Και όταν για πρώτη φορά αντέδρασε στο Game 4 μετά την αλλαγή του, η απάντηση ήρθε ουσιαστικά δημόσια, στο ημίχρονο του Game 5. Αυτό δεν λέγεται διαχείριση σοβαρού προπονητή top επιπέδου.
Το κεφάλαιο διαιτησία
Φυσικά, η διαιτησία στη σειρά με τη Βαλένθια δεν ήταν 50-50. Και ειδικά στο Game 5, στο πρώτο ημίχρονο, τα κριτήρια δεν ήταν ίδια. Το γεγονός ότι ο Κέντρικ Ναν δεν εκτέλεσε βολή σε τρία συνεχόμενα ματς είναι ενδεικτικό και δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο. Όταν ένας από τους κορυφαίους σκόρερ της EuroLeague παίζει τόσο πολύ με την μπάλα στα χέρια, επιτίθεται, δέχεται επαφές και μένει ξανά και ξανά χωρίς φάουλ, υπάρχει ζήτημα. Αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνει το άλλοθι για όλα.
Δεν εξηγεί γιατί ο Παναθηναϊκός βγήκε έβδομος. Δεν εξηγεί γιατί η Βαλένθια τον κέρδισε τρεις φορές στο ΟΑΚΑ μέσα στη σεζόν. Δεν εξηγεί γιατί έχασε δύο φορές μέσα σε τρεις ημέρες μπροστά στο κοινό του, έχοντας την πρόκριση στα χέρια του. Δεν εξηγεί γιατί μια ομάδα με τέτοιο ρόστερ έμοιαζε για μεγάλα διαστήματα χωρίς αρχές, χωρίς ψυχραιμία, χωρίς καθαρό πλάνο σε άμυνα και επίθεση.
Η διαιτησία μπορεί να επηρεάσει φάσεις. Μπορεί να αλλάξει ρυθμό. Μπορεί να δημιουργήσει εκνευρισμό. Δεν μπορεί όμως να αποτελεί άλλοθι για μια ολόκληρη αποτυχημένη σεζόν. Ούτε μπορεί να κρύψει ότι η Βαλένθια έπαιξε καλύτερο μπάσκετ στη σειρά, είχε πιο καθαρό μυαλό, καλύτερη δομή και περισσότερη συνέπεια σε αυτά που ήθελε να κάνει.
Η φετινή σεζόν είναι αποτυχημένη. Ό,τι κι αν συμβεί στο ελληνικό πρωτάθλημα, δεν αλλάζει αυτό. Η τριετία του Αταμάν δεν είναι αποτυχημένη, γιατί υπάρχει η EuroLeague που κατακτήθηκε το 2024 και αυτό δεν σβήνεται. Η φετινή σεζόν όμως είναι πλήρως αποτυχημένη, με βάση το μπάτζετ, τις προσδοκίες, την ποιότητα του ρόστερ και το γεγονός ότι το Final Four γινόταν στην Αθήνα.
Ο Αταμάν φέτος δεν… βρήκε ποτέ την ομάδα. Μια βασική αιτία είναι πως έχασε από νωρίς την επικοινωνία με τους παίκτες του. Και όταν έφτασε η ώρα της κρίσης, δεν εμφάνισε ούτε το αγωνιστικό πλάνο ούτε την αυτοκριτική που απαιτούσε η στιγμή.
Αφού εξέθεσε τον εαυτό του στο παρκέ, με την εικόνα μιας ομάδας που δεν ανταποκρίθηκε στο επίπεδο του ρόστερ της, τον εξέθεσε και στο μικρόφωνο. Γιατί ένας προπονητής αυτού του μεγέθους, με αυτό το βιογραφικό και αυτή την προσωπικότητα, οφείλει πρώτα να κοιτάζει τι δεν έκανε ο ίδιος σωστά. Και ο φετινός προβληματικός Παναθηναϊκός έφερε πρώτα και πάνω απ’ όλα τη δική του υπογραφή.
