Ο Ολυμπιακός κατέκτησε δίκαια την πρώτη θέση στη regular season της EuroLeague, όμως πηγαίνοντας πλέον στα πλέι-οφ κουβαλά μια ανοιχτή εκκρεμότητα που δεν λύθηκε μέσα στη χρονιά.
Η ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα έκλεισε την κανονική περίοδο στο 26-12 και τερμάτισε πανάξια στην κορυφή, όμως η πρωτιά δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν αδυναμίες. Το αντίθετο. Αν κάτι έμεινε εμφανώς πίσω σε σχέση με τις προσδοκίες, αυτό είναι η συνολική προσφορά από τους περιφερειακούς που υποτίθεται ότι θα έδιναν στήριγμα πίσω από τον βασικό οργανωτή της ομάδας.
Ο Τόμας Γουόκαπ έκλεισε τη regular season με 4,9 πόντους και 5,9 ασίστ σε 24:10 ανά αγώνα, παραμένοντας ο παίκτης που δίνει έλεγχο, ισορροπία και καθαρή σκέψη στην επίθεση του Ολυμπιακού. Το ζήτημα είναι τι συνέβη πίσω του. Εκεί ο Ολυμπιακός δεν πήρε όσα περίμενε.
Ο Μόντε Μόρις έπαιξε μόλις σε 7 παιχνίδια και είχε 1,9 πόντους και 1,6 ασίστ σε 13:10. Ακόμη πιο προβληματική είναι η εικόνα των advanced αριθμών του, αφού έκλεισε με 29,6% true shooting, 17,7% effective field goal percentage και net rating στο -14,1. Δεν πρόκειται απλώς για χαμηλή παραγωγή. Πρόκειται για παίκτη που μέχρι στιγμής δεν μπόρεσε να δώσει σταθερή επιθετική λύση, ούτε να λειτουργήσει ως ασφαλές σημείο δημιουργίας όταν η μπάλα έφευγε από τα χέρια του Γουόκαπ.
Ο Φρανκ Νιλικίνα είχε ρόλο περισσότερο αμυντικό και λιγότερο οργανωτικό. Σε 23 αγώνες έδωσε 4,7 πόντους και 1,7 ασίστ σε 16:31, με usage 14,8%. Το θετικό net rating του στο +10,7 δείχνει ότι η παρουσία του δεν ήταν αρνητική για τη λειτουργία της ομάδας, όμως δεν άλλαξε τη βασική εικόνα, καθώς ο Ολυμπιακός δεν βρήκε σε αυτόν τον δεύτερο γκαρντ που θα κρατήσει την μπάλα, θα ανοίξει το γήπεδο και θα επιβάλει το ρυθμό σε παιχνίδια υψηλής πίεσης.
Ο Κόρι Τζόσεφ έδειξε πιο έτοιμος επιθετικά, με 5,5 πόντους και 2,1 ασίστ σε 11 αγώνες, μαζί με 57,6% true shooting και 52,4% effective field goal percentage. Όμως και εδώ το δείγμα παραμένει περιορισμένο, ενώ δεν υπάρχει μέχρι τώρα η αίσθηση ότι ο Ολυμπιακός βρήκε έναν περιφερειακό που μπορεί να σηκώσει πραγματικό βάρος δημιουργίας πίσω από τον Γουόκαπ σε επίπεδο πλέι-οφ.
Και ακριβώς εδώ βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα. Ο Ολυμπιακός έχει πάρει πολλά από τον Βεζένκοβ, τον Ντόρσεϊ, τον Μιλουτίνοφ και συνολικά από τη frontline του. Αυτό που δεν έχει πάρει στον βαθμό που περίμενε είναι μια σταθερή δεύτερη πηγή οργάνωσης και αποφάσεων στην περιφέρεια.
Το στοιχείο αυτό αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία αν δει κανείς και τα εκτός έδρας αποτελέσματα απέναντι στις ομάδες που τερμάτισαν στο top-10. Ο Ολυμπιακός πήρε μόνο δύο διπλά, απέναντι στον Παναθηναϊκό στο Telekom Center Athens, σε ένα ματς που πάντα είναι ειδικών συνθηκών, και στη Χάποελ σε ουδέτερο γήπεδο, στη Σόφια. Αντίθετα, έχασε εκτός έδρας από τη Βαλένθια, την Μπαρτσελόνα και τη Ρεάλ στην Ισπανία, από τη Φενέρμπαχτσε στην Κωνσταντινούπολη, από τον Ερυθρό Αστέρα στο Βελιγράδι, από τη Ζαλγκίρις στο Κάουνας και από τη Μονακό στο Πριγκιπάτο.
Με άλλα λόγια, δεν κέρδισε καμία ομάδα από την πρώτη 10άδα της βαθμολογίας εκτός Ελλάδας, σε έδρα αντιπάλου.
Σε πλέι-οφ και Final Four δεν κρύβεται η αδυναμία
Μέχρι τώρα ο Ολυμπιακός μπορούσε να καλύψει αυτό το κενό με τη συνοχή του, το βάθος του, την εμπειρία του και την ποιότητα του βασικού κορμού του. Από εδώ και πέρα όμως, τα παιχνίδια αλλάζουν. Οι αντίπαλοι θα είναι όλοι επιπέδου πλέι-οφ ή Final Four, οι άμυνες θα πιέζουν διαφορετικά και κάθε κατοχή θα έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία.
Σε αυτό το περιβάλλον, αν ο Γουόκαπ πιεστεί, αν περιοριστεί ή αν χρειαστεί βοήθεια στην οργάνωση, ο Ολυμπιακός πρέπει να βρει κάποιον που θα βγει μπροστά. Όχι απλώς για να δώσει μερικά λεπτά, αλλά για να πάρει αποφάσεις, να οργανώσει σωστά και να βοηθήσει την ομάδα να αντέξει στα δύσκολα διαστήματα. Ο Ολυμπιακός είναι ομάδα του προπονητή, στηρίζεται στο σύστημα του. Αν δεν υπάρχει κάποιος να οργανώσει σωστά στα λεπτά που θα λείπει ο Τεξανός, είναι δεδομένο πως θα προκύψουν προβλήματα.
Αυτό είναι το μεγάλο ζητούμενο στην postseason. Όχι αν έχει την ποιότητα, γιατί την έχει. Όχι αν δικαιούταν την πρώτη θέση, γιατί τη δικαιούταν 100%. Το ερώτημα είναι αν θα βρεθεί πίσω από τον Γουόκαπ ο γκαρντ που θα στηρίξει την ομάδα όταν τα παιχνίδια γίνουν πιο κλειστά και πιο απαιτητικά.
Γιατί αν δεν βρεθεί, τότε η πρωτιά της regular season δεν θα αρκεί από μόνη της.
