Ποιος είναι το πρόβλημα στην περιφέρεια του Παναθηναϊκού;

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του φετινού Παναθηναϊκού δεν εντοπίζεται στην ποιότητα των παικτών του, αλλά στον τρόπο με τον οποίο αυτή μετατρέπεται σε οργανωμένη επίθεση. Οι «πράσινοι» διαθέτουν αρκετούς παίκτες που μπορούν να σκοράρουν, όμως τα στατιστικά αναδεικνύουν μια σημαντική ανισορροπία στη δημιουργία, η οποία γίνεται ακόμη πιο εμφανής όταν εξετάσει κανείς τον ρόλο και την αποτελεσματικότητα των περιφερειακών τους.

Η σύγκριση των βασικών γκαρντ του Παναθηναϊκού, με βάση τα δεδομένα ανά 100 κατοχές, παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ο Σιλβέν Φρανσίσκο είναι ο παίκτης που αναλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της οργανωτικής ευθύνης, με 10,5 ασίστ και 55,8 πόντους που δημιουργεί συνολικά μέσω προσωπικού σκοραρίσματος και τελικών πασών.

Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η παραγωγή συνοδεύεται από σημαντικό αριθμό λαθών. Ο Γάλλος υποπίπτει σε 6,5 λάθη ανά 100 κατοχές, ενώ το ποσοστό χρησιμοποίησής του φτάνει το 30,6%. Πρόκειται για έναν παίκτη που καλείται να δημιουργήσει, να εκτελέσει και να πάρει αποφάσεις σε πολύ μεγάλο μέρος των επιθέσεων.

Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Κέντρικ Ναν. Ο Αμερικανός αποτελεί μακράν την πρώτη επιλογή στο σκοράρισμα, με 43,7 πόντους ανά 100 κατοχές και εξαιρετικό true shooting 64,1%. Ωστόσο, οι 6,3 ασίστ του συνοδεύονται από 7,4 λάθη, ενώ το usage του εκτοξεύεται στο 36%.

Advertisement

Με άλλα λόγια, ο Ναν είναι ένας εξαιρετικά αποτελεσματικός εκτελεστής, αλλά η τεράστια επιθετική ευθύνη που αναλαμβάνει δεν μεταφράζεται σε αντίστοιχα υψηλή παραγωγή για τους συμπαίκτες του. Από τους 55,9 πόντους που δημιουργεί ανά 100 κατοχές, οι 43,7 προέρχονται από το δικό του σκοράρισμα και μόλις οι 12,2 από ασίστ.

Ο ρόλος του Σλούκα και η περίπτωση Γκραντ

Τα δεδομένα του Κώστα Σλούκα δείχνουν μια εντελώς διαφορετική εικόνα. Ο Έλληνας γκαρντ καταγράφει 11 ασίστ ανά 100 κατοχές, τις περισσότερες μεταξύ των πέντε περιφερειακών που εξετάζουμε, με 4 λάθη και ποσοστό χρησιμοποίησης μόλις 18,5%.

Παράλληλα, δημιουργεί 49 πόντους ανά 100 κατοχές, εκ των οποίων οι 27 προέρχονται από τις τελικές του πάσες. Η διαφορά είναι σημαντική. Ο Σλούκας παράγει περισσότερους πόντους για τους συμπαίκτες του από όσους σκοράρει ο ίδιος, λειτουργώντας ως ένας καθαρός οργανωτής που αναζητά την καλύτερη δυνατή επιλογή.

Ανάλογο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο Τζέριαν Γκραντ. Ο Αμερικανός έχει 9,8 ασίστ και μόλις 2 λάθη ανά 100 κατοχές, με εντυπωσιακά χαμηλό ποσοστό λαθών 9,4%. Η αναλογία ασίστ προς λάθη φτάνει το 4,9, επίδοση που τον καθιστά τον πιο ασφαλή διαχειριστή της μπάλας μεταξύ των συγκεκριμένων παικτών.

Παράλληλα, το ποσοστό ευστοχίας του στα τρίποντα αγγίζει το 44,4%, στοιχείο που δείχνει ότι μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά και χωρίς να χρειάζεται να έχει διαρκώς την μπάλα στα χέρια του. Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι ο Γκραντ αγωνίζεται μόλις 14:37 κατά μέσο όρο, ενώ το usage του βρίσκεται στο 18%.

Ο Μπάντιο και η διαφορά ανάμεσα στην κυκλοφορία και τη δημιουργία

Ιδιαίτερη είναι και η περίπτωση του Μπράνκου Μπάντιο, ο οποίος καταγράφει 6,9 ασίστ ανά 100 κατοχές, αλλά παράλληλα υποπίπτει σε 4,6 λάθη.

Το πιο ανησυχητικό στοιχείο αφορά την αποτελεσματικότητά του στην εκτέλεση. Ο Μπαντιό σουτάρει με μόλις 23% από την περιφέρεια, ενώ το true shooting του βρίσκεται στο 47,3%. Αυτό έχει άμεση επίδραση στη δημιουργία. Όταν ένας περιφερειακός δεν αποτελεί αξιόπιστη απειλή από μακριά, οι αντίπαλες άμυνες μπορούν να περιορίσουν τους χώρους, να δώσουν μεγαλύτερη έμφαση στους βασικούς εκτελεστές και να δυσκολέψουν τις συνεργασίες.

Advertisement

Παράλληλα, ο Μπάντιο έχει ποσοστό λαθών 24,3%, το υψηλότερο από τους πέντε γκαρντ του «τριφυλλιού». Παρά το γεγονός ότι η παρουσία του συνοδεύεται από θετικό net rating (+15,4) και on/off (+6), οι συγκεκριμένοι αριθμοί δεν αναιρούν τις δυσκολίες που παρουσιάζει ως δημιουργός και εκτελεστής.

Το πραγματικό πρόβλημα του Παναθηναϊκού

Το συμπέρασμα που προκύπτει δεν είναι ότι ο Παναθηναϊκός στερείται παικτών με δημιουργικές ικανότητες. Αντιθέτως, διαθέτει αρκετούς.

Το ζήτημα είναι ότι οι δύο παίκτες που συγκεντρώνουν το μεγαλύτερο μέρος της επιθετικής ευθύνης, ο Ναν και ο Φρανσίσκο, έχουν αθροιστικά 66,6% usage, ενώ οι δύο περιφερειακοί με την καλύτερη αναλογία ασίστ προς λάθη, ο Σλούκας και ο Γκραντ, αγωνίζονται συνολικά λιγότερο από 29 λεπτά κατά μέσο όρο.

Αυτό δεν σημαίνει ότι τα ποσοστά χρησιμοποίησης των Ναν και Φρανσίσκο πρέπει να προστεθούν σαν να αποτελούν ένα ενιαίο στατιστικό, αλλά αποτυπώνει πόσο έντονα εξαρτάται η επίθεση από τις ατομικές τους αποφάσεις.

Η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο σύνθετη αν εξετάσουμε τους υπόλοιπους παίκτες του ρόστερ. Ο Νάιτζελ Χέις-Ντέιβις έχει μόλις 1,3 ασίστ ανά αγώνα, ο Γκερσόν Γιαμπουσέλε επίσης 1,3 και ο Χουάντσο Ερνανγκόμεθ 0,3.

Πρόκειται για παίκτες που μπορούν να προσφέρουν πολλά στην εκτέλεση, στο παιχνίδι χωρίς την μπάλα και στις συνεργασίες, αλλά δεν αποτελούν βασικές πηγές δημιουργίας. Έτσι, όταν η επίθεση κολλάει, η λύση αναζητείται συχνά μέσα από μια προσωπική ενέργεια του Ναν ή του Φρανσίσκο, αντί να προκύπτει από τη συνολική λειτουργία της πεντάδας.

Ο Παναθηναϊκός δεν χρειάζεται απαραίτητα περισσότερους δημιουργούς. Χρειάζεται να αξιοποιήσει καλύτερα αυτούς που ήδη διαθέτει.

Γιατί το να έχεις παίκτες που μπορούν να βάλουν την μπάλα στο καλάθι είναι τεράστιο πλεονέκτημα. Το να μπορείς, όμως, να τους εξασφαλίζεις συστηματικά τις κατάλληλες προϋποθέσεις για να το κάνουν είναι αυτό που διαχωρίζει μια ομάδα γεμάτη ταλέντο από μια πραγματικά αποτελεσματική επίθεση.

Περισσότερα