Σε κάθε ευκαιρία, ο Τάιλερ Ντόρσεϊ φροντίζει να μοιράζεται τη σοφία του με το κοινό. Ρητά, αποφθέγματα, βαθυστόχαστες σκέψεις και μηνύματα ζωής. Ένας σύγχρονος Κομφούκιος των social media, που πάντα έχει κάτι να πει. Για την υπομονή, τη δύναμη, την πίστη, την αντιμετώπιση των δυσκολιών. Έτοιμος να προσφέρει την επόμενη δόση φιλοσοφίας στους διαδικτυακούς του ακολούθους.
Εκτός, όπως φαίνεται, από τις περιπτώσεις που το θέμα είναι ο Ολυμπιακός. Η ομάδα στην οποία ανήκει, με την οποία δεσμεύεται συμβατικά και της οποίας τη φανέλα εξακολουθεί να φορά.
Εδώ και καιρό, μέσα σε όσα συμβαίνουν, δεν έχει βρει ούτε μία κουβέντα να πει δημόσια για τους συμπαίκτες του και την ομάδα του. Καμία αναφορά, κανένα μήνυμα στήριξης, τίποτα που να θυμίζει ότι εξακολουθεί να αποτελεί κομμάτι ενός συνόλου.
Και ήρθε το απίθανο παιχνίδι με τη Μακάμπι. Μια αναμέτρηση που σήκωσε από τον καναπέ ακόμη και ανθρώπους που δεν υποστηρίζουν τον Ολυμπιακό. Ένα φινάλε που δύσκολα μπορούσε να συλλάβει ανθρώπινος νους, με το τρίποντο του Σάσα Βεζένκοβ, την παράταση και το νικητήριο σουτ του Κόρι Τζόσεφ.
Ο Γιαν Μοντέρο, παρότι τραυματίας, έσπευσε να πανηγυρίσει δημόσια. Ο Εβάν Φουρνιέ δεν μπορούσε να πιστέψει όσα είδε και το εξέφρασε με τον δικό του, χαρακτηριστικό τρόπο.
Ο Ντόρσεϊ; Σιωπή.
Ούτε ένα συγχαρητήριο μήνυμα. Ούτε μια αντίδραση για τους συμπαίκτες του. Ούτε μια λέξη για μια νίκη που θα συζητιέται για καιρό. Λες και όσα εκτυλίχθηκαν στην Κύπρο αφορούσαν μια ομάδα με την οποία δεν έχει την παραμικρή σχέση.
Προφανώς, κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να πανηγυρίζει στα social media. Ούτε αποτελεί κριτήριο επαγγελματισμού το πόσες αναρτήσεις κάνει ένας αθλητής. Όταν, όμως, χρησιμοποιείς τόσο συχνά το συγκεκριμένο μέσο για να στείλεις μηνύματα, να εκφράσεις σκέψεις και να μοιραστείς τη φιλοσοφία σου, η απόλυτη σιωπή για την ομάδα σου αποκτά διαφορετική βαρύτητα.
Και ειδικά όταν αυτή η σιωπή δεν αφορά ένα συνηθισμένο βράδυ, αλλά μια από τις πιο συγκλονιστικές νίκες της σεζόν.
Δεν χρειάζονταν πολλά. Ένα «μπράβο» θα αρκούσε. Δύο λέξεις για τους ανθρώπους με τους οποίους μοιράζεται τα αποδυτήρια. Μια στοιχειώδης ένδειξη ότι, ανεξάρτητα από όσα έχουν προηγηθεί, εξακολουθεί να αισθάνεται μέλος αυτής της ομάδας.
Κάποιες φορές, Τάιλερ, η σιωπή λέει πολύ περισσότερα από τα αποφθέγματα.