Η περίπτωση του Τζον Πουλακίδα παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον Ολυμπιακό, όχι μόνο λόγω της ελληνικής καταγωγής του και της προοπτικής απόκτησης ελληνικού διαβατηρίου, αλλά κυρίως επειδή τα αγωνιστικά χαρακτηριστικά του μπορούν να καλύψουν μια συγκεκριμένη ανάγκη στην περιφέρεια των «ερυθρολεύκων».
Ο 23χρονος γκαρντ, που έμεινε ελεύθερος από τους Ντάλας Μάβερικς, διαθέτει ένα στοιχείο το οποίο αναζητούν διαχρονικά οι ομάδες του Γιώργου Μπαρτζώκα: την ικανότητα να απειλεί αποτελεσματικά από μακριά, χωρίς να χρειάζεται να έχει συνεχώς την μπάλα στα χέρια του.
Οι αριθμοί του στις Ηνωμένες Πολιτείες αποτυπώνουν έναν παίκτη με σαφή επιθετικό προσανατολισμό, ο οποίος έχει εξελιχθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια και δείχνει ότι μπορεί να λειτουργήσει συμπληρωματικά δίπλα σε δημιουργικούς γκαρντ. Το ερώτημα, βέβαια, δεν είναι μόνο αν ο Πουλακίδας διαθέτει την ποιότητα για να αγωνιστεί στην EuroLeague, αλλά και ποιον ακριβώς ρόλο θα μπορούσε να αναλάβει σε ένα ρόστερ με τον Γιαν Μοντέρο, τον Κόντι Μίλερ-ΜακΙντάιρ και τον Εβάν Φουρνιέ.
Το μεγάλο του όπλο είναι το περιφερειακό σουτ
Η σημαντικότερη ένδειξη για το επιθετικό προφίλ του Πουλακίδα προκύπτει από τα ποσοστά του στα τρίποντα. Στην τελευταία του χρονιά στο Γέιλ, τη σεζόν 2024-25, είχε 19,4 πόντους κατά μέσο όρο, σουτάροντας με 40,8% πίσω από τη γραμμή των 6,75 μέτρων. Δεν επρόκειτο μάλιστα για μια μεμονωμένη καλή χρονιά, καθώς είχε προηγηθεί το 40,1% της περιόδου 2022-23 και το 40,5% της σεζόν 2023-24.
Η σταθερότητα αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία, επειδή δείχνει ότι το περιφερειακό σουτ αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό του παιχνιδιού του και όχι μια πρόσκαιρη περίοδο ευστοχίας. Το ίδιο στοιχείο διατήρησε και στο NBA, όπου σε 13 συμμετοχές με το Ντάλας κατέγραψε 8,8 πόντους σε 19,5 λεπτά, με 40,3% στα τρίποντα και 85,7% στις ελεύθερες βολές.
Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα είναι η εικόνα των advanced stats του. Ο Πουλακίδας σημείωσε 21 πόντους ανά 100 κατοχές, με True Shooting 61,2% και Effective Field Goal Percentage 59,9%. Πρόκειται για ιδιαίτερα ικανοποιητικές επιδόσεις, ειδικά αν συνυπολογιστεί ότι δεν είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην επίθεση των Μάβερικς.
Το ποσοστό χρήσης του διαμορφώθηκε στο 15,7%, γεγονός που δείχνει ότι μπορούσε να παράγει πόντους χωρίς να καταναλώνει μεγάλο αριθμό επιθέσεων. Αυτό ακριβώς είναι ένα από τα χαρακτηριστικά που θα μπορούσαν να τον καταστήσουν χρήσιμο στον Ολυμπιακό, όπου οι βασικές δημιουργικές αρμοδιότητες ανήκουν ήδη σε άλλους παίκτες.
Η σύγκριση με την περιφέρεια του Ολυμπιακού
Μια ματιά στους αριθμούς των «ερυθρολεύκων» στις πρώτες έξι αγωνιστικές της EuroLeague αποκαλύπτει ότι υπάρχει περιθώριο βελτίωσης στο περιφερειακό σουτ, παρά την παρουσία αρκετών παικτών με σημαντικές επιθετικές δυνατότητες.
Ο Γιαν Μοντέρο έχει ξεκινήσει τη σεζόν με 15,5 πόντους και 4,5 ασίστ, αλλά σουτάρει με 28,5% στα τρίποντα, έχοντας 4,7 προσπάθειες ανά παιχνίδι. Ο Εβάν Φουρνιέ καταγράφει 11,3 πόντους με 25% σε έξι τρίποντα κατά μέσο όρο, ενώ ο Κόντι Μίλερ-ΜακΙντάιρ βρίσκεται στο 26,8%, με 2,5 προσπάθειες.
Ακόμη και ο Σάσα Βεζένκοβ, ο οποίος παραμένει ο πρώτος σκόρερ της ομάδας με 18 πόντους ανά αγώνα, έχει ξεκινήσει με 31,1% από την περιφέρεια. Αντίθετα, ο Τάιλερ Ντόρσεϊ εμφανίζει την καλύτερη επίδοση μεταξύ των εκτελεστών του Ολυμπιακού, με 40,7% σε 5,4 προσπάθειες.
Αυτά τα δεδομένα καθιστούν ενδιαφέρουσα την περίπτωση του Πουλακίδα, ο οποίος έχει παρουσιάσει αντίστοιχη αποτελεσματικότητα στο μακρινό σουτ, χωρίς όμως να απαιτεί αντίστοιχο ποσοστό κατοχών.
Η διαφορά είναι ότι ο Ντόρσεϊ αποτελεί έναν σαφώς πιο δοκιμασμένο σκόρερ στο ευρωπαϊκό επίπεδο, με μεγαλύτερη δυνατότητα να δημιουργήσει το δικό του σουτ. Ο Πουλακίδας, τουλάχιστον με βάση όσα έχει δείξει μέχρι σήμερα, μοιάζει περισσότερο με έναν παίκτη που μπορεί να αξιοποιήσει τις δημιουργικές ικανότητες των συμπαικτών του, προσφέροντας μια αξιόπιστη λύση όταν η άμυνα συγκεντρώνεται στους βασικούς χειριστές.
Σε ένα σχήμα με τον Μοντέρο ή τον Μίλερ-ΜακΙντάιρ να οργανώνουν την επίθεση, η παρουσία ενός τέτοιου σουτέρ θα μπορούσε να βελτιώσει τις αποστάσεις και να περιορίσει τη δυνατότητα των αντιπάλων να κλείνουν προς τη ρακέτα.
Υπάρχει, ωστόσο, μια σημαντική διαφορά ανάμεσα στην αποτελεσματικότητα ενός παίκτη στο NBA και στην προοπτική του στην EuroLeague. Οι χώροι, οι αμυντικές προσαρμογές και οι τακτικές απαιτήσεις είναι διαφορετικές, επομένως το 40,3% του Πουλακίδα στο Ντάλας δεν αποτελεί εγγύηση ότι θα διατηρούσε ανάλογη επίδοση στον Ολυμπιακό.
Το ερωτηματικό στην άμυνα και ο πραγματικός του ρόλος
Παρά τα ενθαρρυντικά επιθετικά στοιχεία, υπάρχουν και τομείς στους οποίους ο Πουλακίδας θα χρειαζόταν να αποδείξει ότι μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του Μπαρτζώκα.
Τα advanced stats του στο NBA καταγράφουν defensive rating 117,2 πόντων ανά 100 κατοχές, ενώ ο ίδιος είχε 1,3 κλεψίματα και 0,7 κοψίματα ανά 100 κατοχές. Οι αριθμοί αυτοί δεν αρκούν για να αξιολογηθεί ολοκληρωμένα η αμυντική του ικανότητα, καθώς επηρεάζονται σημαντικά από τη συνολική λειτουργία της ομάδας και τις πεντάδες στις οποίες συμμετέχει.
Είναι χαρακτηριστικό ότι, παρότι το συνολικό net rating του ήταν αρνητικό (-4,2), το on/off διαμορφώθηκε στο +17,2. Αυτό σημαίνει ότι η διαφορά πόντων της ομάδας ανά 100 κατοχές ήταν αισθητά καλύτερη όταν βρισκόταν στο παρκέ σε σχέση με τα διαστήματα που καθόταν στον πάγκο.
Στον Ολυμπιακό η αμυντική συνέπεια αποτελεί βασική προϋπόθεση για να κερδίσει ένας περιφερειακός σταθερό χρόνο συμμετοχής. Ο Πουλακίδας θα έπρεπε να προσαρμοστεί στην πίεση πάνω στην μπάλα, στις συνεχείς αλλαγές και στην ανάγκη να εκτελεί σωστά τις ομαδικές περιστροφές, απέναντι σε αντιπάλους με μεγάλη εμπειρία στο ευρωπαϊκό μπάσκετ.
Από την άλλη πλευρά, οι μόλις δύο ασίστ ανά 100 κατοχές και το ποσοστό ασίστ 6,2% δείχνουν ότι δεν πρόκειται για έναν παίκτη που θα αναλάμβανε σημαντικό δημιουργικό ρόλο. Αυτό δεν αποτελεί απαραίτητα μειονέκτημα για τον Ολυμπιακό, δεδομένου ότι η ομάδα διαθέτει ήδη τον Μοντέρο, ο οποίος καταγράφει 10,3 ασίστ ανά 100 κατοχές, και τον Μίλερ-ΜακΙντάιρ, που βρίσκεται στο 10,5.
Ο Πουλακίδας δεν μπορεί αυτή τη στιγμή να θεωρηθεί έτοιμος αντικαταστάτης του Ντόρσεϊ. Μπορεί, όμως, να αποτελέσει μια διαφορετική επιλογή για την περιφέρεια, με μεγαλύτερη έμφαση στο περιφερειακό σουτ και στη λειτουργία χωρίς την μπάλα.
Για έναν Ολυμπιακό που διαθέτει ήδη αρκετούς δημιουργούς, αλλά αναζητά την καλύτερη δυνατή ισορροπία ανάμεσα στην ατομική ποιότητα και στη συνολική λειτουργία της πεντάδας, αυτό το χαρακτηριστικό ενδέχεται να αποδειχθεί σημαντικότερο από τους 8,8 πόντους που σημείωνε στο NBA.
