Ο Νίκολα Μιλουτίνοφ ξεκινά τη νέα σεζόν ως ο βασικός σέντερ του Ολυμπιακού και δύσκολα μπορεί να υπάρξει πραγματική συζήτηση γύρω από την κορυφή της ιεραρχίας στη θέση «5». Πίσω του, όμως, υπάρχει μια πολύ πιο ενδιαφέρουσα μάχη.
Ο Ντόντα Χολ και ο Ταϊρίκ Τζόουνς προσφέρουν διαφορετικά πράγματα και τα προηγμένα στατιστικά της περσινής EuroLeague δίνουν αρκετά στοιχεία για το ποιος από τους δύο μπορεί να αποκτήσει τον πρώτο λόγο ως βασικό backup του Σέρβου.
Για να γίνει η σύγκριση όσο το δυνατόν πιο δίκαιη, έχει νόημα να εξεταστούν οι αριθμοί ανά 100 κατοχές. Έτσι περιορίζεται η επίδραση του διαφορετικού χρόνου συμμετοχής και μπορούμε να δούμε τι παρήγαγε ο καθένας όταν βρισκόταν πραγματικά στο παρκέ.
| Ανά 100 κατοχές | Μιλουτίνοφ | Τζόουνς | Χολ |
|---|---|---|---|
| Πόντοι | 25,6 | 24,7 | 24,8 |
| TS% | 71,7% | 69,3% | 79,9% |
| 2P% | 67,7% | 67,2% | 77,1% |
| Ριμπάουντ | 18,1 | 14,1 | 16,6 |
| Επιθετικά ριμπάουντ | 8,0 | 5,8 | 6,3 |
| Ασίστ | 3,4 | 4,6 | 2,3 |
| Κλεψίματα | 1,5 | 3,2 | 1,6 |
| Κοψίματα | 1,4 | 1,5 | 3,1 |
| ORTG | 122,0 | 118,2 | 123,7 |
| DRTG | 111,3 | 113,5 | 114,0 |
| NETRTG | +10,7 | +4,7 | +9,7 |
| ON-OFF | +0,4 | +6,5 | -14,4 |
Η τρομερή αποτελεσματικότητα του Χολ
Αν απομονώσει κανείς την αποτελεσματικότητα κοντά στο καλάθι, ο Χολ έχει ένα πολύ ισχυρό επιχείρημα υπέρ του. Το 79,9% στο True Shooting είναι εντυπωσιακό, όπως και το 77,1% στα δίποντα. Με 24,8 πόντους ανά 100 κατοχές και usage μόλις 15,2%, ουσιαστικά παρήγαγε χωρίς να χρειάζεται πολλές μπάλες και χωρίς να απαιτεί επιθέσεις σχεδιασμένες για εκείνον.
Αυτό είναι σημαντικό για έναν αναπληρωματικό σέντερ σε μια ομάδα με τόσους δημιουργούς. Ο Χολ δεν χρειάζεται να αλλάξει η επίθεση για να γίνει χρήσιμος. Μπορεί να τελειώσει φάσεις πάνω από τη στεφάνη, να λειτουργήσει ως roller και να εκμεταλλευτεί τις δημιουργίες των γκαρντ. Παράλληλα, τα 3,1 κοψίματα ανά 100 κατοχές δείχνουν ότι παραμένει ο καλύτερος rim protector από τους δύο.
Υπάρχει όμως ένα στατιστικό που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Το on-off του Χολ ήταν στο -14,4, δηλαδή η συνολική εικόνα του Ολυμπιακού ήταν αισθητά καλύτερη όταν εκείνος βρισκόταν εκτός παρκέ. Αυτό δεν σημαίνει αυτομάτως ότι ο Χολ έπαιζε άσχημα. Το on-off επηρεάζεται έντονα από τα σχήματα, τους συμπαίκτες και τους αντιπάλους που αντιμετωπίζει ένας παίκτης. Όταν όμως η διαφορά είναι τόσο μεγάλη, αποτελεί τουλάχιστον ένα στοιχείο που χρειάζεται εξήγηση.
Άλλωστε, εδώ υπάρχει μια ενδιαφέρουσα αντίφαση. Η διαφορά μεταξύ offensive και defensive rating, δηλαδή το net rating του ήταν εξαιρετικό, στο +9,7, αλλά το on-off πολύ αρνητικό. Ο Ολυμπιακός δηλαδή εξακολουθούσε να είναι καλός με τον Χολ στο παρκέ, απλώς ήταν πολύ καλύτερος στα λεπτά χωρίς εκείνον.
Τι διαφορετικό δίνει ο Τζόουνς
Ο Τζόουνς δεν μπορεί να ανταγωνιστεί το 79,9% TS του Χολ, αλλά το δικό του 69,3% παραμένει εξαιρετικό για σέντερ. Εκεί που διαφοροποιείται περισσότερο είναι στον τρόπο με τον οποίο επηρεάζει το παιχνίδι.
Οι 4,6 ασίστ ανά 100 κατοχές έναντι 2,3 του Χολ δείχνουν έναν ψηλό που μπορεί να συμμετέχει περισσότερο στην κυκλοφορία της μπάλας, ενώ τα 3,2 κλεψίματα είναι εξαιρετικά υψηλός αριθμός για τη θέση του. Είναι πιο δραστήριος μακριά από τη στεφάνη, μπορεί να βγει ψηλότερα στην άμυνα και γενικότερα προσφέρει περισσότερη ένταση και κινητικότητα.
Το σημαντικότερο στοιχείο, πάντως, είναι το +6,5 στο on-off. Σε αντίθεση με τον Χολ, οι δύο ομάδες στις οποίες αγωνίστηκε ο Τζόουνς είχαν καλύτερη εικόνα όταν εκείνος βρισκόταν στο παρκέ. Και αυτό αποκτά ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον επειδή το net rating του ήταν μόλις +4,7. Δεν είχε δηλαδή τα εντυπωσιακά συνολικά νούμερα του Χολ, όμως η παρουσία του φαίνεται να άλλαζε προς το καλύτερο την εικόνα της ομάδας του σε σχέση με τα λεπτά που καθόταν στον πάγκο.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται και η ουσία της σύγκρισης. Ο Χολ μοιάζει περισσότερο με έναν εξαιρετικά αποτελεσματικό παίκτη συγκεκριμένου ρόλου. Ο Τζόουνς δείχνει να επηρεάζει περισσότερες διαφορετικές πτυχές του παιχνιδιού.
Και στη μέση βρίσκεται ο Μιλουτίνοφ
Η σύγκριση με τον Μιλουτίνοφ βοηθά να καταλάβουμε και τι ακριβώς χρειάζεται ο Ολυμπιακός από τον δεύτερο σέντερ του. Ο Σέρβος είχε 25,6 πόντους και 18,1 ριμπάουντ ανά 100 κατοχές, με 71,7% TS, ενώ το net rating του έφτασε στο +10,7. Κυρίως, όμως, αποτελεί έναν πολύ πιο ολοκληρωμένο ψηλό στο μισό γήπεδο, με παιχνίδι στο post, δημιουργία, εξαιρετικό σκριν και πολύ μεγαλύτερη ικανότητα στο αμυντικό ριμπάουντ.
Ο Γιώργος Μπαρτζώκας επομένως δεν χρειάζεται απαραίτητα έναν δεύτερο Μιλουτίνοφ. Μπορεί να έχει μεγαλύτερη αξία να διαθέτει πίσω του έναν σέντερ που αλλάζει τα χαρακτηριστικά της πεντάδας.
Και εκεί ο Τζόουνς αποκτά ένα μικρό πλεονέκτημα. Η ενέργεια, η ταχύτητα, η πίεση στην μπάλα και η δυνατότητα να παίξει σε πιο επιθετικές άμυνες δημιουργούν μια διαφορετική επιλογή από αυτή που προσφέρει ο βασικός σέντερ. Ο Χολ επίσης δίνει αθλητικότητα και παιχνίδι πάνω από τη στεφάνη, αλλά το αγωνιστικό του πακέτο είναι περισσότερο εξαρτημένο από τους δημιουργούς γύρω του.
Η εξίσωση της Stoiximan GBL
Υπάρχει βέβαια και μια δεύτερη παράμετρος που κάνει τη συγκεκριμένη μάχη ακόμη πιο σημαντική. Ο Ολυμπιακός θα πρέπει να διαχειριστεί τους ξένους του στο ελληνικό πρωτάθλημα και πρακτικά είναι πολύ δύσκολο να χωρέσουν τρεις ξένοι σέντερ στις έξι διαθέσιμες θέσεις ξένων.
Ο Μιλουτίνοφ προφανώς θα είναι ένας από τους δύο ψηλούς που θα βρίσκονται κανονικά στο ελληνικό ρόστερ. Θεωρητικά, λοιπόν, απομένει μία θέση για Χολ ή Τζόουνς. Η χρησιμοποίηση τριών από τις έξι θέσεις αποκλειστικά σε σέντερ θα περιόριζε υπερβολικά τις επιλογές του Ολυμπιακού στις υπόλοιπες θέσεις.
Αυτό δεν σημαίνει ότι όποιος μείνει εκτός στην Ελλάδα θα έχει υποχρεωτικά μικρό ρόλο στη EuroLeague. Οι δύο διοργανώσεις μπορούν να έχουν διαφορετική ιεραρχία. Είναι όμως λογικό η μάχη για τη θέση πίσω από τον Μιλουτίνοφ να επηρεάσει τελικά και τις αποφάσεις για το ελληνικό πρωτάθλημα.
Ποιος έχει το προβάδισμα;
Με βάση αποκλειστικά την περσινή εικόνα, η απάντηση δεν είναι τόσο αυτονόητη όσο θα μπορούσε να φαίνεται. Ο Χολ είναι πιο αποτελεσματικός finisher, καλύτερος rim protector και αποδεδειγμένα μπορεί να λειτουργήσει σε υψηλό επίπεδο χωρίς να χρειάζεται κατοχές.
Ο Τζόουνς, από την άλλη, προσφέρει μεγαλύτερη ένταση, περισσότερη δημιουργία, περισσότερα κλεψίματα και ένα εντελώς διαφορετικό επίπεδο επίδρασης στο on-off. Κυρίως, μοιάζει με παίκτη που μπορεί να αλλάξει τον χαρακτήρα μιας πεντάδας αντί απλώς να εκτελέσει αποτελεσματικά τον ρόλο του.
Σε μια χρονιά με πολλά παιχνίδια και διαφορετικές ανάγκες από αντίπαλο σε αντίπαλο, πιθανότατα θα χρειαστούν και οι δύο. Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει χώρος για Χολ και Τζόουνς στο συνολικό ρόστερ, αλλά ποιος από τους δύο θα κερδίσει τα λεπτά που πραγματικά μετράνε όταν η EuroLeague πάει προς την τελική ευθεία.
