Η περιφερειακή γραμμή του Ολυμπιακού έχει αλλάξει τόσο πολύ σε σχέση με την περασμένη σεζόν, ώστε η μετατόπιση του Εβάν Φουρνιέ προς τη θέση «3» δεν αποτελεί απλώς μία πιθανή τακτική επιλογή του Γιώργου Μπαρτζώκα. Με τα σημερινά δεδομένα μοιάζει σχεδόν αναπόφευκτη.
Η απόκτηση του Κόντι Μίλερ-ΜακΙντάιρ και του Γιαν Μοντέρο πρόσθεσε δύο ακόμη παίκτες που χρειάζονται χρόνο, κατοχές και ελευθερία δράσης στην περιφέρεια. Την ίδια ώρα, ο Τάιλερ Ντόρσεϊ παραμένει η βασική επιλογή στη θέση «2», έχοντας αποδείξει ότι μπορεί να αναλάβει μεγάλο μέρος του επιθετικού φορτίου.
Ο Φουρνιέ εξακολουθεί να έχει τα αγωνιστικά χαρακτηριστικά ενός σούτινγκ γκαρντ. Δημιουργεί μετά από ντρίμπλα, εκτελεί από μακριά, μπορεί να παίξει pick and roll και χρειάζεται την μπάλα για να βρει ρυθμό. Η κατανομή του νέου ρόστερ, όμως, τον σπρώχνει προς μία διαφορετική χρήση. Το βασικό πρόβλημα είναι πως θέση «2» δεν υπάρχουν αρκετά λεπτά για όλους.
Ο Ντόρσεϊ είχε την περασμένη σεζόν 34 πόντους ανά 100 κατοχές, με usage 27,9%, 59,6% στο true shooting και 38,7% στα τρίποντα. Δεν ήταν απλώς ένας παίκτης που περίμενε στην αδύνατη πλευρά, αλλά ένας από τους βασικούς επιθετικούς άξονες του Ολυμπιακού.
Ο Φουρνιέ είχε επίσης υψηλό usage, στο 26,3%, με 29,3 πόντους ανά 100 κατοχές. Παράλληλα, όμως, πρόσφερε περισσότερη δημιουργία, με 7,3 ασίστ και assist percentage 22,9%, έναντι 5,5 ασίστ και 18,2% του Ντόρσεϊ.
Η συνύπαρξή τους μπορεί να δώσει τεράστια ποιότητα στην επίθεση, αλλά δεν είναι πάντα εύκολη. Αμφότεροι θέλουν να εκτελέσουν, να παίξουν με την μπάλα και να πάρουν αποφάσεις. Όταν βρίσκονται ταυτόχρονα στο παρκέ, ένας από τους δύο είναι υποχρεωμένος να μετακινηθεί στο «3» και αυτός θα είναι ξανά ο Φουρνιέ.
Γιατί δεν λειτούργησε πέρσι
Το συγκεκριμένο σχήμα δοκιμάστηκε και την περασμένη περίοδο, με τον Ντόρσεϊ στο «2» και τον Φουρνιέ στο «3». Στο ξεκίνημα της σεζόν χρησιμοποιήθηκε αρκετά, καθώς η επιθετική ποιότητα των δύο έδινε στον Ολυμπιακό δύο άμεσες απειλές στο ίδιο σχήμα. Στην πράξη, όμως, δεν λειτούργησε στον βαθμό που περίμενε ο Μπαρτζώκας και σταδιακά εγκαταλείφθηκε.
Το θέμα δεν ήταν μόνο το ύψος ή η δυνατότητα του Φουρνιέ να ανταποκριθεί απέναντι σε πιο δυνατά φόργουορντ, αλλά συνολικότερο. Με δύο παίκτες υψηλής χρήσης στις πτέρυγες, η επίθεση μπορούσε να γίνει λιγότερο ισορροπημένη, ενώ αμυντικά ο Ολυμπιακός έχανε σε μέγεθος και δύναμη απέναντι σε ομάδες που χρησιμοποιούσαν πιο αθλητικά 3άρια. Την ίδια ώρα στο «4» υπήρχαν δύο παίκτες όχι ιδιαίτερα ισχυροί στην άμυνα (Βεζένκοβ και Πίτερς).
Πέρσι ο Μπαρτζώκας είχε τη δυνατότητα να περιορίσει τη συγκεκριμένη συνύπαρξη. Φέτος, όμως, το ρόστερ δεν αφήνει το ίδιο περιθώριο.
Οι προσθήκες που αλλάζουν την εξίσωση
Ο Κόντι Μίλερ-ΜακΙντάιρ αποκτήθηκε για να έχει ουσιαστικό ρόλο ως πλέι μέικερ. Την περασμένη σεζόν είχε 12,8 ασίστ ανά 100 κατοχές, assist percentage 37,2% και 29,5 πόντους που δημιουργήθηκαν από τελικές πάσες του.
Οι αριθμοί δείχνουν έναν καθαρό creator που μπορεί να ελέγξει τον ρυθμό, να δημιουργήσει για τους συμπαίκτες του και να κουβαλήσει μεγάλο μέρος της οργάνωσης. Αντίστοιχα, ο Μοντέρο είχε 33,4 πόντους και 11,2 ασίστ ανά 100 κατοχές, με usage 27,9% και assist percentage 34,8%. Πρόκειται για έναν γκαρντ που συνδυάζει δημιουργία και εκτέλεση και δεν μπορεί να περιοριστεί αποκλειστικά σε έναν μικρό συμπληρωματικό ρόλο.
Ο Ολυμπιακός, επομένως, έχει δύο νέες βασικές επιλογές που μπορούν να αγωνιστούν με την μπάλα: τον Μίλερ-ΜακΙντάιρ και τον Μοντέρο. Αν σε αυτούς προστεθούν ο Ντόρσεϊ, ο Τζόσεφ και ο Φουρνιέ, γίνεται αντιληπτό ότι η περιφέρεια είναι υπερβολικά φορτωμένη.
Ο Ντόρσεϊ αναμένεται να χρησιμοποιείται αποκλειστικά ως σούτινγκ γκαρντ, ο Μοντέρο θα παίρνει αρκετά λεπτά τόσο στο «1», όσο και στο «2», ενώ ο Μίλερ-ΜακΙντάιρ μπορεί επίσης να συνυπάρξει με έναν ακόμη δημιουργό. Συνεπώς, ο Φουρνιέ δύσκολα θα βρει σταθερά λεπτά ως καθαρό 2άρι.
Η υπόθεση Γουόκαπ
Στην εξίσωση υπάρχει και ο Τόμας Γουόκαπ, αν και το πιθανότερο αυτή τη στιγμή είναι να συνεχίσει την καριέρα του στην Ντουμπάι.
Αν ολοκληρωθεί η αποχώρησή του, ο Ολυμπιακός αναμένεται να προχωρήσει και σε άλλη προσθήκη στη θέση «1». Δεν θα μείνει δηλαδή με λιγότερους γκαρντ, αλλά θα αντικαταστήσει τον διεθνή άσο με ακόμη μία επιλογή που θα διεκδικεί χρόνο και κατοχές.
Αυτό ενισχύει ακόμη περισσότερο την εκτίμηση ότι ο Φουρνιέ θα περάσει το μεγαλύτερο μέρος των λεπτών του στη θέση «3». Ακόμη και χωρίς τον Γουόκαπ, η περιφέρεια παραμένει γεμάτη. Με την απόκτηση νέου πλέι μέικερ, το περιθώριο για να παίξει ο Γάλλος στο «2» θα περιοριστεί ακόμη περισσότερο.
Τι μπορεί να κερδίσει ο Ολυμπιακός
Πιθανή μονιμοποίηση του Φουρνιέ στο «3» επιθετικά μπορεί να δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα στους αντιπάλους, ειδικά όταν μαρκάρεται από πιο αργά φόργουορντ. Ο Γάλλος είχε πέρσι 7,3 ασίστ ανά 100 κατοχές, αριθμός που δείχνει ότι δεν είναι απλώς εκτελεστής. Μπορεί να επιτεθεί στα closeouts, να παίξει pick and roll και να δημιουργήσει για τον ψηλό ή την αδύνατη πλευρά.
Παράλληλα, το 36,9% στα τρίποντα σε 15,2 προσπάθειες ανά 100 κατοχές υποχρεώνει τον προσωπικό του αντίπαλο να μείνει κοντά του. Αυτό μπορεί να ανοίξει χώρους για τον Ντόρσεϊ, τον Βεζένκοβ και τους δημιουργούς του Ολυμπιακού.
Η πρόκληση βρίσκεται στην άμυνα
Ο Μπαρτζώκας καλείται να προστατεύσει τον Φουρνιέ από τα πιο δύσκολα μαρκαρίσματα στη θέση «3» απέναντι στους πιο αθλητικούς ή δυνατούς φόργουορντ. Γι’ αυτό και ο Φουρνιέ δεν αναμένεται να γίνει αποκλειστικά 3άρι. Θα συνεχίσει να περνά διαστήματα στο «2», ανάλογα με τον αντίπαλο και τις απουσίες. Η βασική κατεύθυνση, όμως, είναι ξεκάθαρη.
Το νέο ρόστερ του Ολυμπιακού έχει περισσότερους δημιουργούς, περισσότερους χειριστές και μεγαλύτερο βάθος στις θέσεις των γκαρντ. Ο Φουρνιέ δεν μετακινείται στο «3» επειδή άλλαξε το αγωνιστικό του προφίλ, αλλά επειδή εκεί υπάρχει πλέον περισσότερος διαθέσιμος χώρος για να αξιοποιηθεί.
Η περσινή συνύπαρξη με τον Ντόρσεϊ δεν απέδωσε όπως αναμενόταν και σταδιακά περιορίστηκε. Φέτος, όμως, ο Μπαρτζώκας θα χρειαστεί να βρει τρόπο να την κάνει πιο λειτουργική, γιατί η παρουσία των Μίλερ-ΜακΙντάιρ και Μοντέρο δεν αφήνει πολλά λεπτά για τον Φουρνιέ στη φυσική του θέση.
Η επιτυχία του εγχειρήματος θα εξαρτηθεί από τις ισορροπίες. Αν ο Ολυμπιακός καταφέρει να καλύψει αμυντικά τον Γάλλο -πιθανότατα και με το αμυντικού προσανατολισμού 4άρι που θα αποκτηθεί- και να αξιοποιήσει το δημιουργικό του πλεονέκτημα απέναντι σε πιο ψηλά κορμιά, η μετατόπισή του στο «3» μπορεί να μετατραπεί από αναγκαστική λύση σε σημαντικό αγωνιστικό όπλο.
