Η ήττα του Παναθηναϊκού στο ΟΑΚΑ σχολιάστηκε ως ένα αποτέλεσμα που προκάλεσε σε πολλούς έκπληξη. Ίσως επειδή ήταν η δεύτερη από τη Βαλένθια μέσα σε τρεις ημέρες. Ίσως επειδή ήταν η τρίτη εντός έδρας από την ομάδα του Πέδρο Μαρτίνεθ τη φετινή σεζόν. Ίσως επειδή ήταν η τέταρτη συνολικά από τις «νυχτερίδες», εντός και εκτός. Έκπληξη, πάντως, δεν ήταν.
Για να χριστεί μια ομάδα φαβορί, υπάρχουν κάποιες προϋποθέσεις. Προφανώς παίζουν ρόλο η θεωρητική ποιότητα, το βάθος του ρόστερ, η εμπειρία και το βάρος της φανέλας. Για να κερδίσεις όμως ένα καθοριστικό παιχνίδι, χρειάζεσαι και άλλα πράγματα.
Ο Παναθηναϊκός έχει χάσει στο σημαντικότερο σημείο της σεζόν τον καλύτερο δημιουργό του, τον Κώστα Σλούκα. Ο Τζέριαν Γκραντ είναι φέτος –και ειδικά το τελευταίο διάστημα– αγνώριστος. Ο Τι Τζέι Σορτς, παρά τις εκλάμψεις του, δεν χρησιμοποιείται σωστά και δεν αξιοποιούνται οι αρετές του. Ο Βασίλης Τολιόπουλος και ακόμη περισσότερο ο Νίκος Ρογκαβόπουλος βοηθούν όταν μπαίνουν, αλλά δεν τυγχάνουν της εμπιστοσύνης του Αταμάν, κάτι που φαίνεται και από τον χρόνο συμμετοχής τους.
Ο Χουάντσο Ερνανγκόμεθ κάνει συνολικά τη χειρότερη σεζόν του από τότε που πήγε στον Παναθηναϊκό. Ο Νάιτζελ Χέις-Ντέιβις αποκτήθηκε με τεράστιο συμβόλαιο για να μην παίρνει σχεδόν ποτέ την μπάλα στα χέρια του και να παριστάνει τον spot up shooter. Ο Ματίας Λεσόρ δεν είναι ακόμη ο παίκτης που ήταν πριν τραυματιστεί και πίσω του δεν υπάρχει σέντερ επιπέδου Final Four.
Δεν υπάρχει εναλλακτικό πλάνο
Αυτός είναι και ο λόγος που ο Παναθηναϊκός τερμάτισε έβδομος στην κανονική περίοδο. Μπορεί να έχει το ακριβότερο ρόστερ στην Ευρώπη. Μπορεί να έχει, ενδεχομένως, και το πληρέστερο ρόστερ της ιστορίας του. Όμως οι παίκτες δεν αποδίδουν σύμφωνα με την ποιότητά τους και η ομάδα δεν έχει σταθερή κατεύθυνση μέσα στο παρκέ.
Το επιθετικό του παιχνίδι μοιάζει πολλές φορές να περιορίζεται σε hero ball και συνεχόμενα pick and roll. Όταν ο αντίπαλος προπονητής δουλεύει πάνω στις αρετές του Παναθηναϊκού και προσπαθεί να του αφαιρέσει τα βασικά του όπλα, όπως για παράδειγμα με τα double team στον Ναν, η ομάδα βραχυκυκλώνει και δεν βρίσκει εύκολα εναλλακτικές.
Ποιος φταίει γι’ αυτό; Προφανώς ο προπονητής. Καλή η ψυχολογική προετοιμασία, καλά τα mind games, καλή η διαχείριση της πίεσης και των προσωπικοτήτων, όμως για να κατακτήσεις τη EuroLeague χρειάζεται να κάνεις και πέντε σωστά πράγματα μέσα στο παρκέ. Όπως έκανε ο Παναθηναϊκός από τον Φεβρουάριο και μετά το 2024, όταν βρήκε ρόλους, ισορροπία και αμυντική ταυτότητα, φτάνοντας δικαιότατα και εύκολα στο τρόπαιο.
Η ανεξήγητη λατρεία στο hedge out και η διαιτησία
Το ζήτημα δεν είναι μόνο να βρεις κάτι που δουλεύει. Είναι και να το διατηρήσεις. Ο Παναθηναϊκός βρήκε, για παράδειγμα, μια άμυνα που λειτουργούσε με αλλαγές στα πρώτα δύο παιχνίδια της σειράς με τη Βαλένθια. Αντί να επιμείνει σε αυτήν, επέστρεψε σε hedge out στα παιχνίδια του ΟΑΚΑ. Επιλογή που, με βάση την εικόνα της σειράς, μοιάζει ανεξήγητη.
Φυσικά, σε αυτή τη σειρά και ειδικά σε αυτό το παιχνίδι, δεν μπορεί κανείς να μη σταθεί και στις διαιτητικές αποφάσεις. Ναι, ο Παναθηναϊκός των 30 εκατ. ευρώ μπάτζετ έπρεπε να έχει πλεονέκτημα έδρας και, με βάση την ποιότητα του ρόστερ του, να έχει ήδη εξασφαλίσει την πρόκριση στο Final Four. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι όσα έγιναν διαιτητικά περνούν σε δεύτερη μοίρα.
Όταν ο Ναν μένει χωρίς βολή και χωρίς κερδισμένο φάουλ στα δύο παιχνίδια της Αθήνας, όταν υπάρχουν φάσεις όπως εκείνη του Μοντέρο και του Γκραντ στο τελευταίο λεπτό, όπου φαίνεται να πατάει την πλάγια γραμμή και ο Ντιφαλά, που βρίσκεται δίπλα στη φάση, δεν σφυρίζει την παράβαση, τότε η εικόνα μιλάει από μόνη της.
Ο Παναθηναϊκός έχει κάθε δικαίωμα να φωνάζει για συγκεκριμένες αποφάσεις. Δεν έχει όμως το δικαίωμα να κρύβεται πίσω από αυτές. Γιατί η διαιτησία μπορεί να εξηγήσει φάσεις, όχι τη μετριότατη εικόνα σε ολόκληρη τη σεζόν. Δεν εξηγεί γιατί η Βαλένθια έχει κερδίσει τέσσερις φορές φέτος τον Παναθηναϊκό. Δεν εξηγεί γιατί ο Παναθηναϊκός έχασε δύο φορές μέσα σε τρεις ημέρες στο ΟΑΚΑ. Δεν εξηγεί γιατί ο Μαρτίνεθ μοιάζει να έχει φτιάξει με χειρότερα και φθηνότερα υλικά μια ομάδα που αποδίδει καλύτερα από εκείνη του Αταμάν.
Φαβορί η Βαλένθια
Αυτή τη στιγμή, το πιο ξεκάθαρο συμπέρασμα είναι πως η Βαλένθια είναι μπροστά προπονητικά. Έχει πλάνο, έχει προσαρμογές, έχει ρόλους και έχει βρει τον τρόπο να βάζει τον Παναθηναϊκό σε δύσκολες αποφάσεις. Ο Παναθηναϊκός έχει περισσότερη ποιότητα, μεγαλύτερη εμπειρία και περισσότερους παίκτες που μπορούν να κρίνουν ένα ματς. Αλλά αυτό από μόνο του δεν αρκεί, όπως αποδείχτηκε.
Όσο για το ποιος έχει το πάνω χέρι για την πρόκριση; Αγωνιστικά, αυτή τη στιγμή το έχει η Βαλένθια γιατί με αυτά που έχουμε δει ως τώρα, είναι καλύτερη ομάδα από τον Παναθηναϊκό τη φετινή σεζόν. Οι «πράσινοι» διαθέτουν την ποιότητα για να πάνε στην Ισπανία και να κάνουν ξανά αυτό που έκαναν ήδη δύο φορές. Να κερδίσουν τη Βαλένθια μέσα στο σπίτι της και να πάρουν μια πρόκριση που μέχρι πριν από λίγες ημέρες έμοιαζε σχεδόν αυτονόητη.
Μόνο που πλέον δεν αρκεί η ποιότητα, ούτε το όνομα, ούτε η εμπειρία, ούτε η αύρα των 7 αστεριών στη φανέλα. Ο Παναθηναϊκός πρέπει να εμφανιστεί στο Game 5 ως ομάδα. Με προπονητικό πλάνο και με παίκτες που θα βγουν μπροστά πέρα από τον Ναν. Γιατί αν πάει στη Βαλένθια περιμένοντας απλώς από την ατομική κλάση να τον σώσει, τότε θα είναι πολύ πιο κοντά στον αποκλεισμό από το Final Four που θα γίνει στο σπίτι του.
