Το break του Παναθηναϊκού μέσα στη Βαλένθια δεν ήρθε επειδή έκανε επιθετικό «πάρτι». Το ματς πήγε χαμηλά στο σκορ, με τον Αταμάν να βρίσκει τα σωστά δίδυμα στο παρκέ και να κερδίζει στην άμυνα και τις λεπτομέρειες.
Αν κάτι βγαίνει πολύ καθαρά από τη στατιστική ανάλυση του Game 1, είναι ότι ο Παναθηναϊκός βρήκε το μεγαλύτερο κέρδος όταν στο παρκέ συνυπήρχαν ο Ματίας Λεσόρ με τον Κέντρικ Ναν. Το συγκεκριμένο δίδυμο είχε επιμέρους σκορ 33-24, δηλαδή +9, και ήταν το καλύτερο πράσινο δίδυμο μαζί με το Οσμάν – Λεσόρ, που επίσης έκλεισε στο +9 με επιμέρους 24-15.
Ο Γάλλος ήταν ξανά ο βασικός άξονας του Παναθηναϊκού. Όχι μόνο γιατί έδωσε 12 πόντους και 7 ριμπάουντ, αλλά γιατί με αυτόν στο παρκέ η ομάδα είχε ισορροπία. Το δίδυμο του Ναν με τον Λεσόρ ήταν το πιο αποτελεσματικό, έστω και αν ο ίδιος είχε 3 λάθη και μόλις 52,8 eFG%.
Εξίσου χρήσιμο ήταν και το δίδυμο Λεσόρ – Χέις-Ντέιβις, που έκλεισε στο +6 με επιμέρους 31-25. Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία, γιατί δείχνει ότι ο Παναθηναϊκός βρήκε σχήματα που του έδωσαν σκληράδα, μέγεθος και άμυνα χωρίς να χάνει εντελώς τη συνοχή του.
Τα δίδυμα που δεν τράβηξαν
Από την άλλη, το πιο προβληματικό δίδυμο ήταν το Φαρίντ – Ναν, που έκλεισε στο -6 με επιμέρους 10-16. Αμέσως μετά έρχεται το δίδυμο Ναν – Σορτς με -5, ενώ και το Γκριγκόνις – Γκραντ ήταν αρνητικό, στο -4.
Το πιο ενδιαφέρον από αυτά είναι ασφαλώς το Ναν – Σορτς. Σε θεωρητικό επίπεδο είναι ένα σχήμα που θα μπορούσε να δώσει δημιουργία, όμως στο συγκεκριμένο ματς δεν λειτούργησε καλά. Το -6 του Ναν με τον Φαρίντ δείχνει επίσης ότι ο Παναθηναϊκός δεν πήρε από όλα τα σχήματα την ίδια αμυντική αποτελεσματικότητα.
Το βασικό συμπέρασμα από τα δίδυμα είναι πως ο κοινός παρονομαστής σχεδόν όλων των καλών «πράσινων» σχημάτων ήταν ο Λεσόρ. Και αυτό επιβεβαιώνεται και από τα ατομικά matchups, όπου το πιο καθαρό mismatch του αγώνα ήταν του Μπαντιό απέναντι στον Λεσόρ, με τη συγκεκριμένη μονομαχία να κλείνει στο 17-29, δηλαδή -12 για τη Βαλένθια.
Τι έκανε καλά σε σχέση με όλη την regular season
Αν κοιτάξει κανείς την εικόνα του Παναθηναϊκού στην κανονική περίοδο, οι αδυναμίες του ήταν ξεκάθαρες. Ήταν μόλις 12ος στους πόντους με 86,7, 13ος στις ασίστ με 18,6, 15ος στο assist%, 19ος στα λάθη αντιπάλου που προκαλεί και 18ος στο TOV%. Παράλληλα, αμυντικά επέτρεπε δημιουργία στον αντίπαλο, με 19,5 ασίστ και 64,6 assist%, στοιχεία που έδειχναν ότι πολλές φορές ο Παναθηναϊκός δεν έλεγχε καλά τη ροή του παιχνιδιού.
Στο Game 1 δεν μπήκε στο παρκέ για να το πάρει με την συνήθη φετινή του λογική, δηλαδή μέσα από εκρήξεις ταλέντου και μεγάλα επιθετικά ξεσπάσματα. Αντίθετα, το πήρε κρατώντας τη Βαλένθια στους 67 πόντους, στα 6/33 τρίποντα, δηλαδή μόλις 18,2%, και συνολικά σε 43,9 eFG%.
Ο Παναθηναϊκός περιόρισε πάρα πολύ την ποιότητα των εκτελέσεων της Βαλένθια. Και αυτό έχει σημασία γιατί στη regular season ήταν ομάδα που επέτρεπε γενικά αρκετή κυκλοφορία και δεν είχε αμυντικά τον έλεγχο.
Το σημαντικό είναι, επίσης, πως νίκησε παρότι και ο ίδιος δεν σούταρε καλά. Είχε 48,7% στα δίποντα, 31,6% στα τρίποντα και συνολικά 68 πόντους. Δηλαδή δεν έκανε σπουδαίο επιθετικό ματς. Όμως βρήκε 17 βολές, μάζεψε 9 επιθετικά ριμπάουντ και κυρίως άντεξε όταν το παιχνίδι πήγε στις λεπτομέρειες.
Έβγαλε τη Βαλένθια από τη ζώνη άνεσής της
Η Βαλένθια είχε 12 λάθη, 17 ασίστ και 40 ριμπάουντ. Δεν διαλύθηκε, όμως επιθετικά δεν βρήκε ποτέ τη ροή που συνήθως τη χαρακτηρίζει. Ο Μοντέρο είχε 15 πόντους αλλά και 5 λάθη, ο Μουρ έμεινε χαμηλά, ο Πραντίγια δεν βρήκε ρυθμό και συνολικά οι Ισπανοί δεν πήραν το spacing και την ταχύτητα που ήθελαν.
Πέρα από το 1-0, το σημαντικό νέο για τον Παναθηναϊκό είναι ότι βρήκε μια έκδοση του εαυτού του που μπορεί να κερδίζει και χωρίς να εντυπωσιάζει. Με τον Λεσόρ ως βάση, με δίδυμα που του έδωσαν σκληράδα και ισορροπία, με την άμυνα να κρατά χαμηλά τη Βαλένθια και με μεγαλύτερη προσοχή στις λεπτομέρειες, οι «πράσινοι» έκαναν break δείχνοντας έναν εαυτό πολύ πιο ώριμο σε σχέση με την regular season.