Το φετινό βραβείο για τον προπονητή της χρονιάς στην EuroLeague πήγε δίκαια στον Πέδρο Μαρτίνεθ. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν είναι ταυτόχρονα άδικο το γεγονός πως ο Γιώργος Μπαρτζώκας δεν υπάρχει… πουθενά την τελευταία τριετία.
Αν το δει κανείς αυστηρά σε σχέση με τη φετινή σεζόν, είναι πολύ δύσκολο να αμφισβητήσει με επιχειρήματα την επιλογή του Μαρτίνεθ. Οι περισσότεροι έβλεπαν πριν την έναρξη της χρονιάς τη Βαλένθια ως ομάδα που θα παλέψει για τις θέσεις των play in, ίσως και ως ένα αξιόλογο αουτσάιντερ που θα μπορούσε να κάνει ζημιές, αλλά όχι ως σύνολο που θα τελειώσει τη regular season στη 2η θέση. Και όμως, όχι μόνο το έκανε, αλλά το έκανε παίζοντας εξαιρετικό μπάσκετ, με ξεκάθαρη ταυτότητα, με συνέπεια και χωρίς να στηρίζεται σε ένα ρόστερ γεμάτο μεγάλα ονόματα.
Αυτό έχει ξεχωριστή σημασία. Η Βαλένθια δεν είχε στο ρόστερ της παίκτες με το ειδικό βάρος άλλων υπερδυνάμεων της διοργάνωσης. Ο πιο «σταρ» παίκτης της είναι ο Ζαν Μοντέρο, ένας 22χρονος που παίζει για πρώτη φορά στη EuroLeague. Και όμως, ο Μαρτίνεθ κατάφερε να χτίσει μια ομάδα που έπαιξε με ρυθμό, αυτοπεποίθηση, σωστές αποστάσεις, αρχές και που έβγαλε προς τα έξω την αίσθηση καλοδουλεμένου συνόλου από την πρώτη έως την τελευταία αγωνιστική. Με αυτά τα δεδομένα, το να πάρει εκείνος φέτος το βραβείο δεν είναι απλώς λογικό. Είναι απολύτως δικαιολογημένο.
Από εκεί και πέρα, όμως, αρχίζει το άλλο κομμάτι της συζήτησης. Γιατί το ότι ο Μαρτίνεθ άξιζε το φετινό βραβείο δεν σβήνει τη συνολική αίσθηση αδικίας γύρω από τον Μπαρτζώκα. Και εκεί το θέμα δεν είναι μόνο η φετινή σεζόν. Είναι η τριετία συνολικά.
Τα πρόσωπα αλλάζουν, η εικόνα παραμένει ίδια
Το 2024 το πήρε ο Τσους Ματέο, και ουδείς κατάλαβε το γιατί, το 2025 ο Γιασικεβίτσιους, φέτος ο Μαρτίνεθ. Το 0/3 του Μπαρτζώκα μοιάζει παράξενο, σχεδόν αφύσικο, αν αναλογιστεί κανείς τι μπάσκετ έχει παίξει ο Ολυμπιακός στις regular season αυτών των ετών. Γιατί εδώ δεν πρόκειται απλώς για μια ομάδα που κέρδιζε. Πρόκειται για την ομάδα που μπαίνει σε κάθε σεζόν με πολύ υψηλές απαιτήσεις και παρόλα αυτά καταφέρνει κάθε φορά να παρουσιάζει συνοχή, αγωνιστική ταυτότητα, αμυντική πειθαρχία και επιθετική λειτουργία με συνέπεια που σπάνια βλέπεις σε τέτοιο επίπεδο.
Ο Ολυμπιακός του Μπαρτζώκα δεν είναι απλώς μια καλή ομάδα. Είναι μια ομάδα με υπογραφή. Ακόμη και όταν αλλάζουν πρόσωπα, ακόμη και όταν έρχονται τραυματισμοί, ακόμη και όταν το ρόστερ χρειάζεται αλλαγές, η εικόνα είναι σχεδόν η ίδια. Αυτό από μόνο του είναι τεράστιο προπονητικό παράσημο.
Το βραβείο του προπονητή της χρονιάς δεν πρέπει να είναι διαγωνισμός συμπάθειας. Δεν πρέπει να επηρεάζεται από το ποια ομάδα υποστηρίζει ο καθένας, ούτε από το αν κάποιος αντιπαθεί τον χαρακτήρα του προπονητή, τη συμπεριφορά του στον πάγκο, τις εκρήξεις του ή όσα λέει την ώρα του αγώνα. Όλα αυτά μπορεί να διαμορφώνουν εικόνα προς τα έξω, αλλά δεν αλλάζουν την προπονητική αξία.
Και το έργο του Μπαρτζώκα στη regular season, ειδικά σε βάθος τριετίας, είναι τέτοιο που δύσκολα μπορεί να αγνοηθεί. Μπορεί κάποιος να μη συμφωνεί με το ύφος του, να μην του αρέσει ο τρόπος που αντιδρά, πράγμα λογικότατο, να του χρεώνει νεύρα ή υπερβολικές αντιδράσεις. Αλλά το γεγονός ότι σε αυτή την τριετία δικαιούταν τουλάχιστον ένα βραβείο, είναι κάτι που πρέπει να το παραδεχτεί ακόμη και ο μεγαλύτερος μπασκετικός του εχθρός.
Ο Πέδρο Μαρτίνεθ σωστά επιβραβεύεται φέτος, γιατί πήρε μια ομάδα που λίγοι υπολόγιζαν τόσο ψηλά και την ανέβασε στη 2η θέση παίζοντας μπάσκετ υψηλού επιπέδου. Αλλά την ίδια στιγμή παραμένει δύσκολο να εξηγηθεί πειστικά πώς ένας προπονητής σαν τον Μπαρτζώκα, με τη σταθερότητα, την ταυτότητα και την αγωνιστική κυριαρχία που έχει παρουσιάσει ο Ολυμπιακός στις regular season της τελευταίας τριετίας, έχει μείνει με άδεια χέρια.
