Με την ήττα να πλησιάζει απειλητικά -και εν τέλει να έρχεται- στο Αλεξάνδρειο, ο Εργκίν Αταμάν επέλεξε για ακόμη μια φορά συνειδητά να αποβληθεί.
Και μπορεί η αυτή η επιλογή να έχει αξιολογηθεί στο παρελθόν από αρκετούς ως μια προσπάθεια -ή ένα «πετυχημένο τρικ», διαβάσαμε- του Τούρκου, ώστε να αφυπνίσει τους παίκτες του στα ματς που δεν κυλούν ιδανικά, αλλά ταυτόχρονα αποτελεί και μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να γλιτώσει από άβολες ερωτήσεις στο flash interview και στη συνέντευξη Τύπου.
Και οι ερωτήσεις προς τον Αταμάν, όχι μόνο με αφορμή το παιχνίδι με τον Άρη, αλλά συνολικά τη δουλειά του, τον τρόπο που διαχειρίζεται την ομάδα του, την απόδοση και τη συνολική εικόνα των «πρασίνων», είναι πολλές και παραμένουν αναπάντητες.
Ο «ένοχος» Τολιόπουλος και η παράνοια της αρχικής πεντάδας
Για παράδειγμα, ποιος ευθύνεται για το γεγονός πως όχι μόνο δεν παρουσιάζει καμία βελτίωση αγωνιστικά, αλλά δείχνει μια ομάδα χωρίς αρχές, χωρίς εναλλακτικά πλάνα, «κολλημένη» σε έναν τρόπο επίθεσης και έναν τρόπο άμυνας;
Ποιανού δουλειά είναι να προσαρμόζει τα πλάνα του για να είναι οι παίκτες του σε θέση να αντιμετωπίσουν τα δυνατά σημεία του αντιπάλου;
Φταίνε οι παίκτες που στο ματς με την αθλητική και… τρεχαλατζίδικη Βιλερμπάν, στη βασική πεντάδα βρέθηκαν ταυτόχρονα ο Σορτς, ο Ρογκαβόπουλος και ο Τολιόπουλος, και εκτός οι -προφανώς καταλληλότεροι γι’ αυτές τις συνθήκες- Γκραντ και Όσμαν;
Κρίθηκε από τον ίδιο ως «ένοχος» ο Τολιόπουλος για το αρχικό 8-0 της Βιλερμπάν με συνέπεια να δει το υπόλοιπο του αγώνα από τον πάγκο;
Ο Ναν, ο Ομέρ και το χαλασμένο αμορτισέρ
Αλλά ας μη μείνουμε στην αναμέτρηση της Παρασκευής, γιατί το ζήτημα είναι συνολικότερο. Άραγε, πώς είναι δυνατόν ένα ρόστερ τέτοιου επιπέδου να παρουσιάζει αυτή την εικόνα και να εξαρτάται σε τέτοιο βαθμό από έναν και μόνο παίκτη; Πώς είναι δυνατόν η ομάδα των 40 εκατ. να καταρρέει πνευματικά και αγωνιστικά χωρίς τον Κέντρικ Ναν;
Πώς είναι δυνατόν ο ίδιος πριν ένα μήνα και κάτι να επιλέγει την παραμονή του Ομέρ Γιουρτσέβεν των 1,3 εκατ. ευρώ στον Παναθηναϊκό, και σήμερα να τον θέτει εκτός rotation στην EuroLeague;
Πώς γίνεται ο ίδιος άνθρωπος που λαμβάνει τις αποφάσεις για τη στελέχωση του -τόσο ακριβού και πλήρους- ρόστερ, σε κάθε ήττα να στρέφει τα βέλη του προς τους παίκτες που ο ίδιος επέλεξε;
Δεν αντιλαμβάνεται ότι φέρει την ευθύνη για τις επιλογές του; Και, ταυτόχρονα, δεν καταλαβαίνει πως η δική τους ανεπαρκής απόδοση βαραίνει τον ίδιο τόσο όσον αφορά στην απόφαση για την απόκτησή τους, όσο και σχετικά με τη διαδικασία ένταξής τους στο αγωνιστικό πλάνο της ομάδας;
Όπως είναι αστείο ένας υπεύθυνος συνεργείου να κατηγορεί ένα ακατάλληλο… αμορτισέρ που εκείνος διάλεξε και εγκατέστησε, γιατί δεν «κούμπωσε» καλά στο αμάξι που κλήθηκε να επισκευάσει, ή ένας οικοδόμος να στρέφει τα βέλη του προς το… μπετό γιατί το σπίτι που χτίζει βγήκε στραβό, έτσι και ένας προπονητής που έχει επιλέξει τους παίκτες και βρίσκεται στο τιμόνι μιας ομάδας σχεδόν μια 3ετία, είναι κωμικοτραγικό να βγαίνει μετά από κάθε ήττα και να τους ρίχνει το φταίξιμο.
Αν δεν το καταλαβαίνει ότι εκθέτει τον ίδιο του τον εαυτό με αυτή του τη στάση, κάποιος πρέπει να τον ενημερώσει.
Υπέρμαχος της δημόσιας αξιολόγησης από τον προϊστάμενο
Και βέβαια, όταν επιτίθεσαι κατά συρροή στους παίκτες σου, δηλαδή τους υφισταμένους σου, με τέτοιο ύφος δημοσίως, υποθέτει κανείς ότι δεν έχεις κανένα πρόβλημα να σε αξιολογεί και ο προϊστάμενός σου δημοσίως, όπως συνέβη την Κυριακή.
Πολλώ δε μάλλον, με δεδομένο ότι εσύ έχεις την υποχρέωση να βελτιώνεις τους υφισταμένους σου λόγω του ρόλου και της θέσης σου, άρα έχεις και αντικειμενική ευθύνη για το αν αποδίδουν καλά, ενώ ο προϊστάμενός σου δεν σε προπονεί, δεν σου δίνει οδηγίες για τη δουλειά σου και ο ρόλος του εξαντλείται στην πρόσληψη και στην απόλυσή σου.
Στο τέλος της ημέρας, σε έναν οργανισμό αυτού του μεγέθους, η ευθύνη δεν εξαφανίζεται με μια αποβολή, ούτε μετακυλίεται διαρκώς προς τα κάτω. Είτε την αναλαμβάνεις, είτε σε προλαβαίνει. Και όσο κι αν η αποβολή προσφέρει ένα πρόσκαιρο άλλοθι, το πρόβλημα δεν φεύγει από το παρκέ μαζί σου. Σε περιμένει εκεί, στο επόμενο ματς, μέχρι να έρθει εκείνο στο οποίο δεν θα υπάρχει επιστροφή.
