Η απόφαση του Εργκίν Αταμάν να αφήσει εκτός 12άδας τον Βασίλη Τολιόπουλο στο παιχνίδι με την Μπάγερν, σε ένα ματς όπου ο Κέντρικ Ναν ήταν νοκ-άουτ λόγω τραυματισμού, δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για το αγωνιστικό μήνυμα της επιλογής.
Ο πρώην ηγέτης του Άρη δεν είναι κάποιος που εμφανίστηκε ξαφνικά ή δεν είναι γνωστό το τι είναι ικανός να κάνει. Τα προηγούμενα χρόνια έχει αποδείξει ότι μπορεί να σταθεί όχι μόνο στην Stoiximan GBL, αλλά και σε επίπεδο EuroCup, ενώ μόλις τον περασμένο Σεπτέμβριο είχε ρόλο σε μια Εθνική Ομάδα που κατέκτησε χάλκινο μετάλλιο στο EuroBasket. Δεν μιλάμε για έναν άπειρο παίκτη, αλλά για έναν γκαρντ με αυτοπεποίθηση, ικανότητα στο μακρινό σουτ και αγωνιστική προσωπικότητα.
Αν όχι τώρα, πότε;
Στο συγκεκριμένο παιχνίδι, οι συνθήκες έμοιαζαν σχεδόν ιδανικές για να πάρει ρόλο. Ο Παναθηναϊκός αγωνίστηκε χωρίς το βασικό του επιθετικό όπλο και χωρίς τον Ρογκαβόπουλο, δηλαδή δίχως τις δύο βασικές απειλές πίσω από τα 6,75. Το spacing ήταν περιορισμένο, οι άμυνες της Μπάγερν μπορούσαν να κλείσουν πιο εύκολα και η ανάγκη για έναν καθαρό σουτέρ από την περιφέρεια ήταν εμφανής.
Ναι, υπάρχουν αμυντικές αδυναμίες στο παιχνίδι του Τολιόπουλου – γι’ αυτό άλλωστε στα 29 του δεν είχε ποτέ καταφέρει να βρει σταθερό ρόλο σε ομάδα επιπέδου EuroLeague. Αλλά εδώ προκύπτει το επόμενο ερώτημα: ποιος περιφερειακός του Παναθηναϊκού, πέρα από τον Γκραντ, είναι πραγματικά αμυντικά συνεπής σε σταθερή βάση; Όλοι οι υπόλοιποι έχουν αδυναμίες, είτε στο on-ball, είτε στις αλλαγές. Άρα το κριτήριο δεν μπορεί να είναι αποκλειστικά η άμυνα.
Γκριγκόνις, από το… πουθενά
Κανείς δεν υποστηρίζει ότι ο Τολιόπουλος έπρεπε να παίξει 25 ή 30 λεπτά. Όμως σε ένα ματς με τέτοιο πλαίσιο, θα μπορούσε να έχει έναν περιορισμένο, συγκεκριμένο ρόλο σε 5-10 λεπτά, με καθαρή αποστολή το σουτ, την απειλή, την αλλαγή ρυθμού. Να δοκιμαστεί και να αξιολογηθεί πραγματικά.
Αντί γι’ αυτό, η επιλογή ήταν ο Γκριγκόνις. Ένας παίκτης που είναι εμφανώς εκτός ρυθμού, που δεν έχει αγωνιστικό timing, και για τον οποίο πριν λίγες εβδομάδες ο ίδιος ο Παναθηναϊκός λέγεται πως είχε δώσει το “πράσινο φως” για αποχώρηση, με τον ίδιο να αρνείται να συνεχίσει σε άλλη ελληνική ομάδα. Η επιλογή αυτή δείχνει ότι, για τον προπονητή, ο Τολιόπουλος δεν υπάρχει στο πλάνο για την EuroLeague, ακόμη χωρίς Ναν.
Προφανώς, ο Αταμάν βλέπει πράγματα στην καθημερινότητα που δεν είναι ορατά σε όλους. Όμως το μπάσκετ κρίνεται και στο context. Και το context αυτού του αγώνα έλεγε πως, αν υπάρχει στιγμή για να πάρει ευκαιρία ο Τολιόπουλος, αυτή ήταν τώρα.
Όταν ένας παίκτης με αποδεδειγμένη ικανότητα στην εκτέλεση, εμπειρία σε ευρωπαϊκό επίπεδο και πρόσφατη παρουσία στην Εθνική μένει εκτός ακόμη και σε μια αναμέτρηση χωρίς τον Ναν, τότε το μήνυμα είναι ξεκάθαρο.
Και όσο ξεκάθαρο είναι για τον ίδιο τον Τολιόπουλο, άλλο τόσο είναι και για το πώς ο Αταμάν σκοπεύει να διαχειριστεί για άλλη μια σεζόν το ρόστερ του στην EuroLeague, ακόμη και αν φέτος οι λύσεις είναι σαφώς περισσότερες και ποιοτικότερες σε σχέση με τα δύο προηγούμενα χρόνια.
