Όσο περνούν οι ώρες και έρχονται στο φως περισσότερες πληροφορίες για την υπόθεση των φερόμενων στημένων αγώνων στο ελληνικό μπάσκετ, τόσο πιο ξεκάθαρο γίνεται ότι το πραγματικό μέγεθος του προβλήματος ξεπερνά κατά πολύ τα όρια μιας αθλητικής αντιπαράθεσης.
Σε μια κοινωνία στην οποία η καθημερινότητα προσφέρει αμέτρητους λόγους αγανάκτησης, τόσο σε πολιτικό, όσο και σε κοινωνικό επίπεδο, ο αθλητισμός εξακολουθεί να αποτελεί έναν από τους ελάχιστους χώρους που μπορούν να προσφέρουν κάτι διαφορετικό.
Πρώτα και πάνω απ’ όλα στα παιδιά που πηγαίνουν στο γήπεδο, που φορούν τη φανέλα της αγαπημένης τους ομάδας, που ξεκινούν να παίζουν μπάσκετ σε μια ακαδημία και που μαθαίνουν από μικρή ηλικία να συνδέουν την προσπάθεια με την επιτυχία. Γιατί ο αθλητισμός δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα. Δεν είναι μόνο η βαθμολογία, οι τίτλοι, οι νίκες και οι ήττες.
Είναι ένας χώρος που μπορεί να μάθει στα παιδιά να προσπαθούν, να αγωνίζονται, να σέβονται τον αντίπαλο, να αποδέχονται την ήττα και κυρίως να καταλαβαίνουν ότι η επιτυχία αποκτά πραγματική αξία μόνο όταν κατακτάται με δίκαιο τρόπο.
Δεν είναι απλά αλλοίωση αποτελεσμάτων
Αν επιβεβαιωθούν όσα καταγγέλλονται, κάποιοι άνθρωποι φάνηκε πως κάποια στιγμή αποφάσισαν ότι ο νικητής δεν θα κρίνεται από τον Ναν, τον Φουρνιέ, τον Παπανικολάου και τον Σλούκα. Δεν θα κρίνεται από την προσπάθεια, το ταλέντο, τη δουλειά και τον ιδρώτα των αθλητών.
Θα κρίνεται από μια σφυρίχτρα και από εκείνους που ενδεχομένως πλήρωναν για να την ελέγχουν. Και αυτό είναι ένα ζήτημα πολύ μεγαλύτερο από το αν ευνοήθηκε ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός, η ΑΕΚ, ο Προμηθέας ή οποιαδήποτε άλλη ομάδα.
Μεγαλύτερο από κάθε οπαδική αντιπαράθεση, από κάθε συζήτηση για ένα αμφισβητούμενο σφύριγμα, από κάθε προσπάθεια να αποδειχθεί ότι η μία ομάδα αδικήθηκε περισσότερο από την άλλη.
Γιατί, αν οι καταγγελίες αποδειχθούν αληθινές, δεν θα μιλάμε απλώς για την αλλοίωση κάποιων αποτελεσμάτων. Θα μιλάμε για την αλλοίωση της ίδιας της έννοιας του αθλητισμού. Για την ακύρωση όλων εκείνων των αξιών που υποτίθεται ότι θέλουμε να διδάξουμε στα παιδιά μας.
Πώς μπορείς να εξηγήσεις σε ένα παιδί ότι πρέπει να προσπαθεί περισσότερο μετά από μια ήττα, όταν κάποιοι ενδέχεται να έχουν φροντίσει εκ των προτέρων ώστε η προσπάθειά του να μην έχει σημασία;
Πώς μπορείς να του μιλήσεις για αξιοκρατία, σεβασμό και δικαιοσύνη, όταν υπάρχουν υπόνοιες ότι το αποτέλεσμα ενός αγώνα μπάσκετ μπορεί να αποτελεί προϊόν συναλλαγής;
Και πώς μπορείς να του ζητήσεις να εμπιστευτεί τους κανόνες, αν εκείνοι που έχουν αναλάβει να τους εφαρμόζουν αποδειχθεί ότι τους παραβιάζουν;
Αυτά είναι τα ερωτήματα που θα έπρεπε να απασχολούν τον κόσμο του ελληνικού μπάσκετ περισσότερο από το ποια ομάδα μπορεί να βγει κερδισμένη ή χαμένη από τη συγκεκριμένη υπόθεση.
Μια χρυσή ευκαιρία που δεν πρέπει να χαθεί
Όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, η συγκεκριμένη υπόθεση μπορεί να αποτελέσει μια χρυσή ευκαιρία για το ελληνικό μπάσκετ. Όχι επειδή υπάρχει κάτι θετικό στις καταγγελίες για χειραγώγηση αγώνων, αλλά επειδή, εφόσον διερευνηθούν σε βάθος, μπορούν να αποτελέσουν την αφετηρία για την αντιμετώπιση παθογενειών που εδώ και χρόνια δηλητηριάζουν την εμπιστοσύνη στον ελληνικό αθλητισμό.
Να διερευνηθούν τα πάντα. Χωρίς εκπτώσεις και χωρίς παρεμβάσεις.
Να αποδοθούν ευθύνες εκεί όπου προκύπτουν από τα στοιχεία και να προστατευθούν όσοι δεν έχουν καμία εμπλοκή.
Και, κυρίως, να απομακρυνθούν οριστικά από τον αθλητισμό, μέσα από τις προβλεπόμενες νόμιμες διαδικασίες, όσοι αποδειχθεί ότι αντιμετωπίζουν τη χειραγώγηση, τη διαφθορά και την παρανομία ως αποδεκτά μέσα για την επίτευξη της νίκης.
Χωρίς χρώματα, εξαιρέσεις και συμψηφισμούς.
Χωρίς να αναζητούνται ελαφρυντικά για κάποιον επειδή συνδέεται με την ομάδα που υποστηρίζουμε και χωρίς να απαιτείται η καταδίκη κάποιου άλλου, μόνο και μόνο επειδή συνδέεται με τον αντίπαλο.
Η αντιμετώπιση μιας τόσο σοβαρής υπόθεσης δεν μπορεί να γίνεται με οπαδικούς όρους. Δεν μπορεί να εξαρτάται από το χρώμα της φανέλας, από τις προσωπικές συμπάθειες ή από τις αντιπαλότητες που έχουν διαμορφωθεί εδώ και δεκαετίες. Αντιθέτως, απαιτεί κάτι που συχνά μοιάζει εξαιρετικά δύσκολο στον ελληνικό αθλητισμό: να αντιμετωπιστεί ένα πρόβλημα με τα ίδια ακριβώς κριτήρια για όλους.
Ανεξάρτητα από το ποιος εμπλέκεται, ποιον εκπροσωπεί και ποια ομάδα ενδεχομένως ωφελήθηκε από τις πράξεις του.
Η ευκαιρία, επομένως, δεν βρίσκεται στην πιθανή τιμωρία κάποιου αντιπάλου. Βρίσκεται στη δυνατότητα να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη σε ένα άθλημα που έχει προσφέρει τόσες χαρές στον ελληνικό αθλητισμό.
Να μπορούν οι φίλαθλοι να πηγαίνουν στο γήπεδο και να πιστεύουν ότι αυτό που παρακολουθούν είναι ένας πραγματικός αγώνας που θα κριθεί στις τέσσερις γραμμές του παρκέ.
Να μπορούν οι αθλητές να γνωρίζουν ότι η προσπάθειά τους δεν θα ακυρωθεί από αποφάσεις που έχουν ληφθεί από άλλους, πριν ξεκινήσει το ματς.
Και να μπορούν οι γονείς να εμπιστεύονται τον αθλητισμό ως έναν χώρο στον οποίο τα παιδιά τους θα διδαχθούν αρχές και αξίες που θα τα συνοδεύουν σε ολόκληρη τη ζωή τους.
Οι ομάδες θα συνεχίσουν να κερδίζουν και να χάνουν. Οι τίτλοι θα αλλάζουν χέρια, οι παίκτες και οι προπονητές θα έρχονται και θα φεύγουν. Η μεγαλύτερη πρόκληση που έχουμε μπροστά μας είναι να καταφέρουμε, έστω για μία φορά, να αφήσουμε στην άκρη την οπαδική μας ταυτότητα και να απαιτήσουμε το αυτονόητο. Δηλαδή ένα μπάσκετ στο οποίο ο καλύτερος θα κερδίζει και ο χαμένος θα γνωρίζει ότι έχασε δίκαια.
Όχι για να δικαιωθεί ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός ή οποιαδήποτε άλλη ομάδα.
Αλλά για να μη χρειαστεί ποτέ ένα παιδί να αναρωτηθεί αν αξίζει να προσπαθεί, όταν το αποτέλεσμα μπορεί να έχει αποφασιστεί πριν ακόμη πατήσει στο παρκέ.
