Η πιθανότητα να βγει ο Σιλβέν Φρανσίσκο στην αγορά έχει ήδη προκαλέσει έντονη συζήτηση γύρω από τον Παναθηναϊκό. Η πρώτη, εύκολη σύγκριση είναι με τον Τι Τζέι Σορτς: δύο κοντοί, εκρηκτικοί και ball dominant γκαρντ, οι οποίοι χρειάζονται την μπάλα για να επιβάλουν τον ρυθμό τους.
Αν όμως εξεταστούν προσεκτικά τα αγωνιστικά χαρακτηριστικά και τα advanced stats, ο Φρανσίσκο δεν αποτελεί απλώς μία διαφορετική εκδοχή του Σορτς. Είναι ένας πολύ πιο παραγωγικός σουτέρ, μεγαλύτερη απειλή μακριά από την μπάλα και παίκτης με υψηλότερο επιθετικό ταβάνι, αλλά ταυτόχρονα με μεγαλύτερο ρίσκο στις αποφάσεις του.
Η σύγκριση με τον Σορτς
Ανά 100 κατοχές, ο Φρανσίσκο παρήγαγε πέρσι με την Ζαλγκίρις 32,3 πόντους, έναντι 26,9 του Σορτς. Η διαφορά δεν βρίσκεται μόνο στον όγκο, αλλά κυρίως στην αποτελεσματικότητα. Ο Γάλλος είχε 60,9% true shooting και 55,3% effective field goal, ενώ ο Σορτς περιορίστηκε στο 52,1% και στο 47,8% αντίστοιχα.
Η πιο σημαντική απόσταση εμφανίζεται στο τρίποντο. Ο Φρανσίσκο εκτέλεσε με 38,5%, σε μεγάλο όγκο 13,7 προσπαθειών ανά 100 κατοχές, ενώ ο Σορτς είχε μόλις 29,5% με 3,7 προσπάθειες. Αυτό αλλάζει εντελώς τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει η άμυνα τους δύο παίκτες.
Απέναντι στον Σορτς, ο αντίπαλος μπορούσε να περάσει κάτω από τα screen, να του δώσει χώρο και να προστατεύσει περισσότερο τη ρακέτα. Ο Φρανσίσκο δεν επιτρέπει αυτήν την επιλογή. Μπορεί να εκτελέσει πίσω από το screen, να τιμωρήσει το drop του αντίπαλου ψηλού και να δημιουργήσει χώρο ακόμη και όταν δεν κρατά ο ίδιος την μπάλα.
Επομένως, η βασική απάντηση είναι ότι δεν πρόκειται για έναν «νέο Σορτς». Υπάρχει κοινό στοιχείο στο μέγεθος και στην ανάγκη να διαχειρίζονται πολλές κατοχές, όμως ο Φρανσίσκο είναι πολύ πιο ολοκληρωμένη περιφερειακή απειλή.
Ο καλύτερος δημιουργός, αλλά και το μεγαλύτερο ρίσκο
Τα νούμερα του Φρανσίσκο στη δημιουργία είναι επίσης εντυπωσιακά. Είχε 12,8 ασίστ ανά 100 κατοχές και ποσοστό ασίστ 37,5%, επιδόσεις σχεδόν ίδιες με εκείνες του Κώστα Σλούκα, ο οποίος κατέγραψε 12,9 ασίστ και 35,3% αντίστοιχα.
Ο Γάλλος δεν είναι απλώς ένας σκόρερ που περιστασιακά πασάρει. Μπορεί να λειτουργήσει ως βασικός χειριστής, να επιτεθεί στο pick-and-roll, να τραβήξει δεύτερο αμυντικό και να δημιουργήσει σουτ για τους συμπαίκτες του. Οι 29,6 πόντοι που προήλθαν από ασίστ του ανά 100 κατοχές, επιβεβαιώνουν πόσο μεγάλη επιρροή είχε στη συνολική παραγωγή της ομάδας του.
Το αρνητικό σημείο είναι τα λάθη. Ο Φρανσίσκο είχε 5,5 λάθη ανά 100 κατοχές και ποσοστό λαθών 17,3%. Ο Σορτς είχε μόλις 3,3 και 11,4%, ενώ ο Σλούκας 3,2 και 13,4%. Ο Φρανσίσκο παίζει με μεγαλύτερη ταχύτητα, παίρνει περισσότερες δύσκολες αποφάσεις και επιχειρεί πάσες υψηλότερου ρίσκου.
Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να απογειώσει μία επίθεση, αλλά χρειάζεται και συγκεκριμένο πλαίσιο. Σε μια ομάδα που απαιτεί έλεγχο, πειθαρχία και αυστηρή εκτέλεση, θα πρέπει να περιορίσει τις κατοχές στις οποίες προσπαθεί να δημιουργήσει κάτι από το μηδέν.
Ναν μαζί με Φρανσίσκο, γίνεται;
Ο Κέντρικ Ναν και ο Φρανσίσκο έχουν παρόμοια επιθετική επιρροή. Ο Ναν είχε 33,1 πόντους ανά 100 κατοχές, 60,8% true shooting και χρήση 28,2%, ενώ ο Φρανσίσκο 32,3 πόντους, 60,9% και χρήση 27,8%.
Αυτό δείχνει ξεκάθαρα ότι και οι δύο έχουν συνηθίσει να λειτουργούν ως πρώτες επιλογές. Η ταυτόχρονη παρουσία τους μπορεί να δημιουργήσει μία εξαιρετικά εκρηκτική περιφέρεια, αλλά δεν είναι αυτονόητο ότι θα λειτουργήσει χωρίς προσαρμογές.
Η μεγάλη διαφορά είναι ότι ο Φρανσίσκο, χάρη στο 38,5% στο τρίποντο και στη γρήγορη εκτέλεσή του, μπορεί θεωρητικά να παίξει περισσότερο χωρίς την μπάλα από όσο μπορούσε ο Σορτς. Μπορεί να υποδεχθεί πάσα μετά από διείσδυση του Ναν, να εκτελέσει από απόσταση ή να επιτεθεί σε close out.
Παράλληλα, μπορεί να αναλάβει την πρώτη δημιουργία, επιτρέποντας στον Ναν να χρησιμοποιείται σε δράσεις μακριά από την μπάλα, όπου η άμυνα δυσκολεύεται να τον ελέγξει. Ο συνδυασμός έχει τεράστιο επιθετικό ταβάνι, αλλά αμυντικά θα δημιουργούσε ζητήματα μεγέθους και θα απαιτούσε ισχυρή κάλυψη από τις υπόλοιπες θέσεις.
Πώς ταιριάζει με τον Σλούκα
Με τον Σλούκα υπάρχει μεγαλύτερη λειτουργική επικάλυψη. Και οι δύο είναι κορυφαίοι δημιουργοί, με σχεδόν 13 ασίστ ανά 100 κατοχές, ενώ χρειάζονται να οργανώνουν το pick-and-roll για να αξιοποιήσουν πλήρως τις δυνατότητές τους.
Ο Σλούκας, όμως, παραμένει πολύ πιο ελεγχόμενος. Με χρήση μόλις 20,8%, είχε 122,4 επιθετικό rating και μόλις 3,2 λάθη ανά 100 κατοχές. Δημιουργεί χωρίς να χρειάζεται να κυριαρχήσει σε κάθε επίθεση και γνωρίζει πότε πρέπει να επιταχύνει ή να επιβραδύνει τον ρυθμό.
Ο Φρανσίσκο θα μπορούσε να αναλάβει το μεγαλύτερο μέρος της έντασης και των επιθέσεων νωρίς στο χρονόμετρο, αφήνοντας στον Σλούκα τη διαχείριση των πιο κρίσιμων κατοχών. Δεν μοιάζουν, επομένως, απόλυτα ασύμβατοι, αλλά πιθανότατα θα ήταν πιο αποτελεσματικοί σε διαφορετικά σχήματα και με ελεγχόμενα κοινά λεπτά.
Η ιδανική χρησιμοποίηση θα ήταν να υπάρχει σχεδόν πάντα στο παρκέ ένας από τους δύο, ώστε ο Παναθηναϊκός να μη μένει ποτέ χωρίς κορυφαία δημιουργία.
Γιατί ο Γκραντ είναι ο ιδανικός παρτενέρ
Ο Τζέριαν Γκραντ αποτελεί πιθανότατα τον πιο φυσικό παρτενέρ του Φρανσίσκο. Είχε χρήση μόλις 14,8%, 2,3 λάθη ανά 100 κατοχές και μπορεί να επηρεάζει το παιχνίδι χωρίς να διεκδικεί πολλές επιθέσεις.
Ο Γκραντ μπορεί να αναλάβει τον καλύτερο αντίπαλο γκαρντ, να καλύψει τις αμυντικές αδυναμίες που δημιουργεί το μικρότερο μέγεθος του Φρανσίσκο και να επιτρέψει στον Γάλλο να διαχειρίζεται την επίθεση.
Το δίδυμο θα είχε ξεκάθαρους ρόλους: ο Φρανσίσκο ως βασικός δημιουργός και σκόρερ, ο Γκραντ ως αμυντικός εξισορροπιστής, δευτερεύων χειριστής και παίκτης χαμηλής χρήσης. Από όλα τα πιθανά δίδυμα της περιφέρειας, αυτό μοιάζει το πιο ισορροπημένο.
Η περίπτωση Μπάντιο
Ο Μπράνκου Μπάντιο είχε χρήση 25,4%, 28,5 πόντους και μόλις 5,8 ασίστ ανά 100 κατοχές στη Βαλένθια. Πρόκειται περισσότερο για εκτελεστή και επιθετικό combo guard παρά για καθαρό οργανωτή.
Ο Μπάντιο έχει χαμηλότερο ποσοστό στο τρίποντο, 33,5%, επομένως δεν είναι βέβαιο ότι θα άνοιγε ιδανικά το γήπεδο όταν ο Φρανσίσκο θα επιτίθετο με την μπάλα. Το συγκεκριμένο δίδυμο μπορεί να λειτουργήσει, κυρίως επειδή ο Μπάντιο αμυντικά έχει τη δυνατότητα να καλύψει τις αδυναμίες του άλλοτε άσου του Περιστερίου.
Ταιριάζει στο μπάσκετ του Ομπράντοβιτς;
Ο Γάλλος διαθέτει στοιχεία που μπορούν να γίνουν εξαιρετικά χρήσιμα σε μία επίθεση με πολλές αναγνώσεις: δημιουργία μετά από screen, σουτ υπό πίεση, ικανότητα να αλλάζει ταχύτητα και δυνατότητα να τιμωρεί διαφορετικές αμυντικές προσεγγίσεις. Το ερώτημα δεν αφορά την ποιότητά του, αλλά το κατά πόσο μπορεί να υπηρετήσει μία αυστηρά δομημένη επίθεση και όχι να απαιτεί κάθε φορά να προσαρμόζεται η επίθεση πάνω του.
Ο Ομπράντοβιτς παραδοσιακά απαιτεί από τους χειριστές του να διαβάζουν σωστά κάθε κατοχή, να αποφεύγουν τις βιαστικές αποφάσεις και να κατανοούν ότι το καλύτερο σουτ δεν είναι πάντα το πρώτο διαθέσιμο. Σε αυτό το κομμάτι, το ποσοστό λαθών του Φρανσίσκο αποτελεί προειδοποίηση.
Πέρσι είχε 122,6 offensive rating, +9,9 net rating και εντυπωσιακό +19,8 στο on-off. Η ομάδα του ήταν πολύ καλύτερη όταν βρισκόταν στο παρκέ. Παρά τα λάθη, η συνολική του επιρροή ήταν εξαιρετικά θετική.
Θα πρέπει, λοιπόν, να περιορίσει το ρίσκο, όχι την επιθετικότητά του. Εφόσον προσαρμοστεί στην ιδέα ότι δεν χρειάζεται να δημιουργεί σε κάθε κατοχή και αποδεχθεί ότι ο Ναν και ο Σλούκας θα έχουν επίσης την μπάλα στα χέρια τους, μπορεί να γίνει εξαιρετικά χρήσιμος.
Το τελικό συμπέρασμα
Ο Φρανσίσκο δεν είναι ένας δεύτερος Τι Τζέι Σορτς. Είναι παίκτης με παρόμοιο μέγεθος και επίσης υψηλή ανάγκη για κατοχές, αλλά πολύ καλύτερος σουτέρ, αποτελεσματικότερος σκόρερ και παραγωγικότερος δημιουργός. Ταυτόχρονα, παίζει με μεγαλύτερο ρίσκο και κάνει σαφώς περισσότερα λάθη.
Σε σχέση με τον Σορτς, ταιριάζει περισσότερο σε μία περιφέρεια που ήδη διαθέτει τον Ναν και τον Σλούκα, επειδή μπορεί να απειλήσει από το τρίποντο και να έχει αξία ακόμη και όταν δεν αποτελεί τον αποκλειστικό οργανωτή. Δεν εξαφανίζεται όταν η μπάλα περάσει σε άλλα χέρια.
Η προσθήκη του, πάντως, θα είχε νόημα μόνο με συγκεκριμένη κατανομή ρόλων. Δεν θα ερχόταν για να αποτελεί απλώς ακόμη έναν γκαρντ στο rotation. Θα απαιτούσε σημαντικό αριθμό κατοχών, λεπτά ως βασικός δημιουργός και σχήματα δίπλα σε αμυντικά ισχυρούς παίκτες, κυρίως τον Γκραντ και τον Μπάντιο.
Ο Φρανσίσκο μπορεί να προσφέρει κάτι που ο Παναθηναϊκός δύσκολα βρίσκει στην αγορά. Έναν χειριστή υψηλού επιπέδου που δημιουργεί σαν πλέι μέικερ, σκοράρει σαν βασική επιθετική επιλογή και σουτάρει αρκετά καλά ώστε να συνυπάρξει με άλλους σταρ. Το κατά πόσο θα εξελιχθεί σε ιδανικό συμπλήρωμα ή σε ακόμη μία ανάγκη για κατοχές θα εξαρτηθεί αποκλειστικά από τον ρόλο που θα του δοθεί.
