Με την πρόκριση στο Final Four να είναι ουσιαστικά εξασφαλισμένη μετά το 2-0 επί της Μονακό και τα δεδομένα προβλήματα των Μονεγάσκων, το πραγματικό ερώτημα για τον φετινό Ολυμπιακό είναι το αν η σεζόν θα πρέπει να θεωρείται αποτυχημένη σε περίπτωση που το τρόπαιο δεν κατακτηθεί για 13η συνεχόμενη σεζόν.
Αν το δούμε αυστηρά με βάση τον στόχο που έχει τεθεί, τότε η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι θετική. Αν ο Ολυμπιακός δεν κατακτήσει τη EuroLeague ούτε φέτος, θα έχει αποτύχει ως προς αυτό που οι παίκτες, ο προπονητής, η διοίκηση και συνολικά ο οργανισμός έχει παραδεχθεί πως κυνηγά.
Όταν μια ομάδα πηγαίνει σε πέμπτο συνεχόμενο Final Four, όταν έχει χτίσει όλο το αφήγημά της γύρω από την επιστροφή στην κορυφή, όταν δεν μπαίνει στη σεζόν απλώς για να είναι ανταγωνιστική αλλά για να σηκώσει το τρόπαιο, τότε η απλή συμμετοχή στην τελική τετράδα και η μη κατάκτηση του τίτλου δεν μπορεί να βαφτιστεί επιτυχία.
Ένα από τα πιο σοβαρά projects της Ευρώπης
Από την άλλη, είναι άλλο να λες ότι μια ομάδα απέτυχε στον τελικό σκοπό της και άλλο να τη χαρακτηρίζεις συνολικά αποτυχημένη. Και ο φετινός Ολυμπιακός, ακόμη και αν δεν φτάσει στην κατάκτηση της EuroLeague, δεν είναι μια αποτυχημένη ομάδα, αφού όλη τη χρονιά συνέχισε να επιβεβαιώνει ότι αποτελεί ένα από τα πιο σταθερά και σοβαρά projects του ευρωπαϊκού μπάσκετ.
Για μεγάλα διαστήματα το μπάσκετ που έπαιξε ήταν εντυπωσιακό. Όχι μόνο αποτελεσματικό, αλλά και πραγματικά υψηλού επιπέδου σε εκτέλεση, συνοχή, κυκλοφορία, πειθαρχία και αμυντική λειτουργία. Ο Ολυμπιακός δεν έμοιαζε απλώς με μια καλή ομάδα που βρίσκει νίκες. Έμοιαζε σε μεγάλο κομμάτι της χρονιάς ως η πιο ολοκληρωμένη ομάδα της διοργάνωσης. Και αυτό δεν είναι κάτι που μπορείς να το εξαφανίσεις επειδή το Final Four είναι δύο νοκ-άουτ βράδια που μπορεί να σε τιμωρήσουν ανελέητα.
Η σκληρότητα των νοκ-άουτ
Εκεί ίσως βρίσκεται και το μεγαλύτερο άδικο στη συζήτηση. Μια ομάδα μπορεί να είναι η πιο σταθερή, η πιο καλοδουλεμένη και η πιο πειστική σε βάθος οκτώ μηνών και τελικά να κριθεί σχεδόν αποκλειστικά από δύο παιχνίδια. Αυτό είναι το μεγαλείο αλλά και η σκληρότητα της EuroLeague. Το Final Four είναι θεαματικό, συναρπαστικό, αλλά δεν είναι πάντα ο πιο δίκαιος τρόπος να μετρήσεις ποια ήταν η καλύτερη ομάδα της χρονιάς. Είναι ο τρόπος να αναδείξεις την ομάδα που θα επιβιώσει σε δύο τεράστιες βραδιές, με ψυχολογικό βάρος, ένταση, πίεση και συχνά ειδικές συνθήκες.
Στην περίπτωση του Ολυμπιακού αυτό γίνεται ακόμη πιο σύνθετο, γιατί θα κριθούν όλα στην έδρα του αιώνιου αντιπάλου. Είναι δίκαιο να λες ότι μια ομάδα που έπαιξε τόσο καλό μπάσκετ σε όλη τη σεζόν είναι συνολικά αποτυχημένη αν λυγίσει σε ένα νοκ-άουτ βράδυ απέναντι στον Παναθηναϊκό, μέσα σε συνθήκες που δεν μοιάζουν με καμία άλλη ευρωπαϊκή βραδιά;
Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Ολυμπιακός δεν έφτασε ως εδώ χωρίς αναποδιές. Ο τραυματισμός του Κίναν Έβανς άλλαξε σημαντικά τον σχεδιασμό του. Ήταν μια προσθήκη που είχε γίνει για να δώσει δημιουργία και λύσεις στο ένας εναντίον ενός, ένα στοιχείο που τα τελευταία χρόνια λείπει από το παιχνίδι των Πειραιωτών. Το να χάνεις έναν τέτοιο παίκτη πριν ουσιαστικά τον εντάξεις πλήρως και παρόλα αυτά να προσαρμόζεσαι, να αναδιανέμεις ρόλους, να ανεβάζεις τον Ντόρσεϊ, να εντάσσεις κομμάτια όπως ο Μόρις, ο Νιλικίνα και ο Τζόσεφ και να συνεχίζεις να παίζεις μπάσκετ επιπέδου, είναι στοιχείο επιτυχίας.
Λογικό να κρίνεται αυστηρότερα
Ο Ολυμπιακός έχει κατακτήσει την αξιοπιστία του μόνιμου διεκδικητή. Στο ευρωπαϊκό μπάσκετ αυτό δεν είναι καθόλου αυτονόητο. Υπάρχουν ομάδες που κάνουν μια τρομερή χρονιά και μετά χάνονται. Υπάρχουν ομάδες που έχουν ένα μεγάλο μπάτζετ και δεν αποκτούν ποτέ πραγματική ταυτότητα. Ο Ολυμπιακός έχει και ταυτότητα και συνέχεια και σοβαρότητα και σταθερή παρουσία στα μεγάλα ραντεβού. Αυτά δεν μηδενίζονται από μια αποτυχία στο τέλος.
Βέβαια, ακριβώς επειδή έχει φτάσει εκεί, είναι λογικό να κρίνεται και αυστηρότερα από πριν. Δεν μπορεί να ζητάς να σε βλέπουν ως την κορυφαία δύναμη και ταυτόχρονα να απαιτείς επιείκεια αν δεν πάρεις το τρόπαιο. Ο μεγάλος οργανισμός πληρώνει και αυτό το τίμημα. Όσο ανεβαίνεις, τόσο στενεύει ο ορισμός της επιτυχίας. Για τον φετινό Ολυμπιακό το «καλή πορεία» δεν αρκεί. Ούτε το «ήταν ξανά εκεί». Ούτε το «έπαιξε ωραίο μπάσκετ». Αυτά είναι αλήθειες, αλλά δεν αναιρούν ότι ο τίτλος είναι ο τελικός λογαριασμός.
Γι’ αυτό και η πιο δίκαιη αποτίμηση είναι διπλή. Αν ο Ολυμπιακός δεν κατακτήσει την EuroLeague, θα έχει αποτύχει ως προς τον μεγάλο στόχο που έθεσε ο ίδιος. Δεν θα μπορεί να πει ότι πέτυχε αυτό που κυνηγούσε. Όμως δεν θα είναι αποτυχημένη ομάδα. Δεν θα ακυρωθεί ούτε η απόδοσή του, ούτε η σταθερότητά του, ούτε η προσαρμογή του στις δυσκολίες, ούτε η παρουσία του για ακόμη μία χρονιά στην ελίτ του ευρωπαϊκού μπάσκετ.
