Η υπόθεση του Άλεκ Πίτερς έχει ουσιαστικά κλείσει ως προς την κατεύθυνσή της, καθώς όλα δείχνουν αποχώρηση από τον Ολυμπιακό και μετακίνηση στο Μιλάνο, με ιταλικά και ισπανικά δημοσιεύματα να μιλούν εδώ και ημέρες για προφορική συμφωνία ή δέσμευση του παίκτη με την Αρμάνι.
Από εκεί και πέρα, το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν ο Πίτερς είναι χρήσιμος, ούτε αν ο Ολυμπιακός χάνει παίκτη επιπέδου EuroLeague, γιατί οι απαντήσεις είναι προφανείς. Το ερώτημα είναι αν, μέσα στο συγκεκριμένο αγωνιστικό πλαίσιο, αυτή η εξέλιξη ήταν πραγματικά αναπόφευκτη.
Ο Πίτερς έχει πια κλείσει τα 31 και φέτος θα υπογράψει το τελευταίο μεγάλο συμβόλαιο της καριέρας του. Σε αυτό το σημείο ένας παίκτης δεν κοιτά μόνο το ποσό, αλλά και τον ρόλο. Και ο ρόλος στον Ολυμπιακό, όσο υπάρχει ο Σάσα Βεζένκοβ στο ίδιο ρόστερ, είναι εκ των πραγμάτων περιορισμένος.
Οι δυο τους έχουν περίπου ίδια αγωνιστικά χαρακτηριστικά. Είναι stretch four, παίκτες που ζουν από το spacing, το γρήγορο release, την εκτέλεση, το διάβασμα του close out και το παιχνίδι χωρίς πολύ ντρίμπλα. Δεν είναι τριάρια, δεν μπορούν να πέσουν με συνέπεια στο «3», ούτε πεντάρια για να ανέβουν ως σέντερ σε μόνιμη βάση. Άρα, όσο συνυπάρχουν, ο ένας κόβει απευθείας λεπτά από τον άλλον.
Και επειδή ο Βεζένκοβ δεν είναι απλώς βασικός, αλλά ο MVP της EuroLeague, ο χώρος που μένει πίσω του είναι περιορισμένος. Ο Πίτερς φέτος έπαιξε 14,8 λεπτά ανά ματς στη EuroLeague, σε 38 συμμετοχές, με 6,8 πόντους, 2,5 ριμπάουντ, 0,9 ασίστ και 64,2% true shooting. Τα ποσοστά του ήταν εξαιρετικά. 64,9% στα δίποντα, 38,4% στα τρίποντα και 82,5% στις βολές. Δηλαδή παρήγαγε πολύ καλά, αλλά μέσα σε ένα πολύ συγκεκριμένο, περιορισμένο παράθυρο χρήσης.
Αυτό φαίνεται ακόμη πιο καθαρά στα στατιστικά του ανά 100 κατοχές. Εκεί ο Πίτερς… «φωνάζει» πως είναι παίκτης με πολύ μεγαλύτερη παραγωγική δυνατότητα από αυτή που του επιτρέπει ο ρόλος του. Γράφει 25,4 πόντους, 9,4 ριμπάουντ, 3,4 ασίστ, με 61,3% eFG και 64,2% TS ανά 100 κατοχές. Αυτά είναι νούμερα βασικού scoring φόργουορντ, όχι παίκτη 14-15 λεπτών. Άρα δεν φεύγει επειδή δεν χωρά αγωνιστικά στο επίπεδο της EuroLeague, φεύγει επειδή δεν χωρά αρκετά στο συγκεκριμένο rotation του Ολυμπιακού.
Το βασικό ζήτημα είναι πως ο Ολυμπιακός δεν ψάχνει πίσω από τον Βεζένκοβ έναν… «μικρό Βεζένκοβ», και πιθανότατα καλά κάνει. Το πρόβλημα είναι ότι αυτό το σχήμα ο Πίτερς δεν του δίνει ισορροπία. Λογικά, λοιπόν, πάει να βρει έναν παίκτη με άλλα χαρακτηριστικά. Πιο αμυντικογενή, πιο physical, πιο mobile στις αλλαγές, πιο χρήσιμο σε σχήματα που χρειάζονται άμυνα, μέγεθος και διαφορετικές καλύψεις πίσω από τον Σάσα. Δηλαδή όχι έναν αναπληρωματικό που θα αντιγράφει το skill set του βασικού, αλλά έναν που θα συμπληρώνει τις αδυναμίες του.
Αυτό, μπασκετικά, βγάζει νόημα. Γιατί αν ο αναπληρωματικός του Βεζένκοβ είναι σχεδόν ίδιος παίκτης με τον Βεζένκοβ, τότε το rotation γίνεται προβλέψιμο και η ομάδα δεν αλλάζει profile όταν ο βασικός βγαίνει.
Από την άλλη, υπάρχει και το καθαρά ποιοτικό κόστος. Ο Ολυμπιακός χάνει έναν παίκτη που, όταν ο Σάσα ήταν στο NBA, αποδείχθηκε εξαιρετικός σε μεγαλύτερο ρόλο. Το 2023-24 ο Πίτερς είχε ανέβει σε 13,1 πόντους και 4,8 ριμπάουντ κατά μέσο όρο στη EuroLeague, σε μια σεζόν όπου ουσιαστικά έδειξε ότι μπορεί να σταθεί και ως βασικός στο «4».
Ο Πίτερς φεύγει γιατί σωστά διαβάζει την αγορά και τη φάση της καριέρας του. Στο Μιλάνο μπορεί να βρει περισσότερα λεπτά, πρωταγωνιστικό ρόλο και ένα μεγάλο συμβόλαιο. Ο Ολυμπιακός, από τη δική του πλευρά, δείχνει να διαλέγει διαφορετική αρχιτεκτονική ρόστερ, με περισσότερο fit δίπλα στον Βεζένκοβ και λιγότερη επικάλυψη ρόλων.
Άρα η απάντηση είναι διπλή. Ο Ολυμπιακός χάνει μια πολύτιμη μονάδα. Και η απόφαση είναι σωστή, ακριβώς επειδή ο Πίτερς είναι τόσο καλός που δεν γίνεται να μένει για πάντα εγκλωβισμένος στα 15 λεπτά πίσω από έναν MVP με σχεδόν ίδιο αγωνιστικό προφίλ.
