Ένα από τα βασικά επιχειρήματα που ακούγονται ενόψει του καθοριστικού Παναθηναϊκός – Μονακό για τα play-in είναι ότι οι Μονεγάσκοι πηγαίνουν στο Telekom Center Athens με μόλις οκτώ διαθέσιμους παίκτες και άρα θα έχουν σοβαρό μειονέκτημα. Η πραγματικότητα, όμως, είναι πιο σύνθετη. Και ίσως ακριβώς σε τέτοιου είδους παιχνίδια αυτό να μην είναι τόσο μεγάλο πρόβλημα όσο ακούγεται.
Γιατί σε ένα νοκ-άουτ ματς τέτοιας έντασης, όπως και σε σειρές πλέι-οφ ή σε Final Four, οι προπονητές συνηθίζουν να μικραίνουν το rotation τους. Δεν μοιράζουν χρόνο σε 11 και 12 παίκτες, αλλά πηγαίνουν με τους πιο έτοιμους, τους πιο αξιόπιστους και αυτούς που εμπιστεύονται περισσότερο.
Με βάση τα δεδομένα που υπάρχουν, οι διαθέσιμοι παίκτες που απομένουν είναι οι Έλι Οκόμπο, Γιουχάν Μπεγκαρίν, Μάθιου Στραζέλ και Μάικ Τζέιμς στην περιφέρεια, οι Τζαρόν Μπλόσομγκεϊμ και Άλφα Ντιαλό στους φόργουορντ, αλλά και οι Ντάνιελ Τάις με Κεβάριους Χέις στη frontline. Δηλαδή, πρακτικά, η Μονακό πηγαίνει με οκτώ παίκτες που όλοι μπορούν να παίξουν πραγματικό ρόλο σε ματς υψηλού επιπέδου. Δεν μιλάμε για οκτώ λύσεις ανάγκης. Μιλάμε για έναν βασικό πυρήνα γεμάτο ποιότητα, αθλητικότητα, εμπειρία και προσωπικότητες.
Τι έκανε στο Άμπου Ντάμπι
Και ακριβώς εδώ έχει σημασία να θυμηθεί κανείς τι έκανε η ίδια η Μονακό στο περσινό Final Four. Στον ημιτελικό με τον Ολυμπιακό αγωνίστηκε ουσιαστικά με εννιά παίκτες. Ο Μπλόσομγκεϊμ έπαιξε 37:10, ο Μάικ Τζέιμς 31:58, ο Άλφα Ντιαλό 30:14, ο Έλι Οκόμπο 24:18, ο Μαμ Τζαϊτέ 20:42, ο Ντάνιελ Τάις 17:49, ο Μάθιου Στραζέλ 17:11, ο Νικ Καλάθης 11:30 και ο Τζόρνταν Λόιντ 9:08. Οι υπόλοιποι δεν μπήκαν καθόλου στο παρκέ. Δηλαδή, σε ένα ματς Final Four, που είναι το πιο ακραίο περιβάλλον πίεσης στην EuroLeague, η Μονακό δεν άνοιξε το rotation της.
Ακριβώς το ίδιο συνέβη και στον τελικό με τη Φενέρμπαχτσε. Και εκεί χρησιμοποίησε ξανά εννιά παίκτες. Ο Μπλόσομγκεϊμ ήταν στα 31:16, ο Τζέιμς στα 29:20, ο Τάις στα 27:38, ο Ντιαλό στα 27:14, ο Οκόμπο στα 26:38, ο Στραζέλ στα 17:59, ο Λόιντ στα 14:41, ο Καλάθης στα 13:05 και ο Τζαϊτέ στα 12:09. Πάλι δηλαδή μιλάμε για rotation πολύ περιορισμένο, πολύ στοχευμένο και απολύτως φυσιολογικό για τέτοιο επίπεδο αγώνα.
Με άλλα λόγια, το επιχείρημα ότι η Μονακό «δεν βγαίνει» επειδή έχει οκτώ παίκτες, δεν πατάει τόσο γερά όσο φαίνεται με την πρώτη ματιά. Στα παιχνίδια που η μπάλα «καίει», οι ομάδες δεν ζουν από το βάθος των 12 παικτών τους. Ζουν από τους 8 ή 9 που μπορούν να αντέξουν την ένταση και να πάρουν αποφάσεις.
Ο κορμός είναι εκεί και αυτό μετρά περισσότερο
Υπάρχει και κάτι ακόμα πιο σημαντικό. Ο κορμός της Μονακό που θα εμφανιστεί στο ΟΑΚΑ δεν είναι πειραματικός. Δεν είναι μια σύνθεση ανάγκης χωρίς χημεία. Ο Τζέιμς, ο Οκόμπο, ο Στραζέλ, ο Μπλόσομγκεϊμ και ο Ντιαλό είναι παίκτες που έχουν περάσει από τέτοιες βραδιές, έχουν παίξει μεγάλα παιχνίδια και ξέρουν πολύ καλά τι σημαίνει ματς που κρίνει τα πάντα. Γύρω τους, ο Τάις ακόμη και αν έχει αμυντικές αδυναμίες δίνει εμπειρία και μέγεθος, ενώ ο Χέις μπορεί να καλύψει ακριβώς το κομμάτι της ενέργειας και των αλλαγών.
Οι απουσίες περιορίζουν τις επιλογές για τον Μαρκοϊσβίλι. Σε βάθος σειράς πέντε αγώνων θα ήταν πιο σοβαρό θέμα. Αλλά σε ένα νοκ-άουτ παιχνίδι, όπου το rotation έτσι κι αλλιώς σφίγγει, το να έχεις οκτώ παίκτες πρώτης γραμμής δεν είναι απαραίτητα αδυναμία.
Γι’ αυτό και η κουβέντα για τη Μονακό δεν πρέπει να μένει μόνο στον αριθμό. Το θέμα δεν είναι ότι έχει οκτώ. Το θέμα είναι ποιοι είναι αυτοί οι οκτώ. Και όταν οι οκτώ πριν 11 μήνες σε πήγαν μέχρι τον τελικό της EuroLeague, τότε η κουβέντα αλλάζει αυτόματα βάση. Δεν μιλάμε για μια ομάδα που ψάχνει απλώς να επιβιώσει με λίγες λύσεις, αλλά για έναν κορμό που έχει ήδη αποδείξει ότι μπορεί να σταθεί στο υψηλότερο επίπεδο.
