Συμβόλαιο και για την επόμενη σεζόν έχει ο Τι Τζέι Σορτς με τον Παναθηναϊκό, όμως οι φήμες που κυκλοφορούν το τελευταίο διάστημα και τον θέλουν διαθέσιμο στην αγορά το καλοκαίρι δίνουν άλλη διάσταση όσον αφορά στο μέλλον του.
Και το γεγονός αυτό, από μόνο του, δείχνει ότι η πρώτη χρονιά του Αμερικανού γκαρντ στους «πράσινους» δεν κύλησε -τουλάχιστον ως τώρα- όπως περίμεναν οι περισσότεροι όταν ανακοινώθηκε η μεταγραφή του.
Δεν πρέπει να ξεχνά κανείς το σημείο εκκίνησης. Ο Σορτς δεν ήρθε στην Αθήνα ως ένα απλό συμπληρωματικό κομμάτι. Ήταν ο παίκτης που πέρσι έφτασε να συζητιέται σοβαρά για MVP με την Παρί, ο γκαρντ που είχε κάνει αίσθηση σε όλη την EuroLeague και, για πολλούς, η μεταγραφή του καλοκαιριού στη διοργάνωση. Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι απλώς αν έκανε καλή ή κακή σεζόν. Είναι αν ο Παναθηναϊκός αξιοποίησε πραγματικά έναν τέτοιο παίκτη και αν ο ίδιος κατάφερε να προσαρμοστεί σε ένα περιβάλλον πολύ διαφορετικό από εκείνο στο οποίο έλαμψε.
Τα νούμερα του είναι μέτρια, και το τρίποντο απογοητευτικό
Οι αριθμοί του δείχνουν μια περίεργη, σχεδόν μισή ιστορία. Σε 33 αγώνες παίζει μόλις 16:17 κατά μέσο όρο, σκοράρει 7,9 πόντους και μοιράζει 3,1 ασίστ, με 22,9% usage. Για παίκτη τέτοιου βεληνεκούς, ο χρόνος συμμετοχής είναι σαφώς μικρότερος από αυτόν που αναμενόταν. Ακόμη περισσότερο όταν δίπλα του βλέπει κανείς τον Κέντρικ Ναν στα 30 λεπτά, τον Κώστα Σλούκα στα 21:15 και τον Τζέριαν Γκραντ στα 24:22. Με απλά λόγια, ο Σορτς δεν πήρε ποτέ τον ρόλο βασικού άξονα, ούτε καν τον σταθερό ρόλο πρώτης εναλλακτικής λύσης στην περιφέρεια.
Από την άλλη, δεν μπορεί να κανείς να υποστηρίξει ότι όταν έπαιξε ενθουσίασε με την απόδοσή του. Το 47,5% στο eFG, το 51,8% στο TS και κυρίως το 26,8% στο τρίποντο δείχνουν ότι η εκτελεστική του αποτελεσματικότητα δεν ήταν στο επίπεδο που θα ήθελε ο Αταμάν από έναν γκαρντ που κρατά τόσο την μπάλα. Ο επιθετικός του δείκτης βρίσκεται στο 111,5, ενώ το net rating του είναι αρνητικό στο -2,5, κάτι που σημαίνει ότι με εκείνον στο παρκέ ο Παναθηναϊκός δεν είχε την επιρροή που θα περίμενε από μια τόσο ηχηρή μεταγραφή.
Εδώ όμως αρχίζει το πραγματικό ζήτημα. Είναι αυτά απόδειξη αποτυχίας ή προϊόν συνθηκών; Η αλήθεια είναι πως ο Σορτς βρέθηκε σε μια περιφέρεια ήδη γεμάτη από ισχυρές προσωπικότητες και πολύ συγκεκριμένους ρόλους. Ο Ναν είναι ο ξεκάθαρος πρώτος εκτελεστής. Ο Σλούκας είναι ο βασικός οργανωτής στα κρίσιμα σημεία. Ο Γκραντ δίνει ισορροπία, σκληράδα και άμυνα. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο Σορτς δεν είχε εύκολο χώρο για να λειτουργήσει όπως στην Παρί, εκεί όπου η μπάλα ήταν συνεχώς στα χέρια του και όλο το επιθετικό οικοδόμημα περιστρεφόταν γύρω από τις αποφάσεις του.
Αδικήθηκε από τον Αταμάν ή αδίκησε τον εαυτό του;
Ο Σορτς είναι παίκτης ρυθμού, κατοχής και επανάληψης. Θέλει να νιώσει ότι ελέγχει το τέμπο, να βρει διαδοχικές μπάλες, να χτίσει αυτοπεποίθηση μέσα από συνεχόμενες φάσεις. Στον φετινό Παναθηναϊκό, όμως, δεν υπήρχε τέτοιο περιβάλλον γι’ αυτόν. Με τρεις ακόμη γκαρντ υψηλής χρήσης και με την ανάγκη να συνυπάρχουν διαφορετικά στιλ στο ίδιο σχήμα, ο Αμερικανός έμοιαζε συχνά να παίζει πιο διστακτικά.
Άρα αδικήθηκε; Σε έναν βαθμό, ναι. Δεν πήρε ούτε τον χρόνο, ούτε το ρόλο που θα του επέτρεπαν να δείξει ολόκληρο το πακέτο του. Αλλά θα ήταν άδικο να σταθεί η κουβέντα μόνο εκεί. Γιατί και ο ίδιος δεν έδωσε αρκετά επιχειρήματα για να πιέσει την κατάσταση υπέρ του. Δεν σούταρε καλά και δεν άλλαξε σταθερά τον επιθετικό ρυθμό της ομάδας όταν ερχόταν από τον πάγκο.
Το πιο δίκαιο συμπέρασμα ίσως είναι ότι δεν πρόκειται ούτε για καθαρή αδικία, ούτε για ανεπάρκεια ταλέντου του παίκτη. Πρόκειται περισσότερο για ένα ζευγάρι που, στην πράξη, δεν ταίριαξε όσο μπορούσε να ταιριάξει έδειχνε στα χαρτιά. Ο Παναθηναϊκός πήρε έναν παίκτη πρώτης γραμμής, αλλά δεν μπόρεσε να του φτιάξει το κατάλληλο πλαίσιο. Και ο Σορτς πήγε σε μια ομάδα τεράστιων απαιτήσεων, χωρίς να προσαρμόσει πλήρως το παιχνίδι του στις ανάγκες του συνόλου.
Αξίζει, λοιπόν, να μείνει; Ναι, αλλά μόνο με άλλους όρους. Με μεγαλύτερο ρόλο, πιο ξεκάθαρη θέση στην περιφερειακή εξίσωση και περισσότερο χώρο για να ξεδιπλώσει το παιχνίδι του. Διαφορετικά, αν ο Παναθηναϊκός συνεχίσει να τον βλέπει ως τέταρτη λύση στα γκαρντ, τότε δύσκολα θα βγει διαφορετικό αποτέλεσμα από το φετινό.
