Μιλώντας για το καθεστώς συμμετοχής παικτών του Ολυμπιακού ως Ελλήνων στο πρωτάθλημα, ο Εργκίν Αταμάν επανέφερε στο δημόσιο διάλογο ένα θέμα που έχει ενδιαφέρον.
Ο προπονητής του Παναθηναϊκού άγγιξε στη συνέντευξη Τύπου ένα υπαρκτό ζήτημα, τουλάχιστον στην περίπτωση του Τόμας Γουόκαπ. Ακόμα, όμως, και αν υπάρχει βάση σε ένα μέρος της επιχειρηματολογίας του, η χρόνικη στιγμή στην οποία επέλεξε να το θέσει είναι λανθασμένη και τελικά αδικεί το ίδιο του το επιχείρημα.
Οι τρεις περιπτώσεις για τις οποίες μίλησε ο Τούρκος coach δεν είναι ίδιες και δεν πρέπει να μπαίνουν όλες στο ίδιο σακί. Ο Ντόρσεϊ δεν είναι ίδια υπόθεση με τον Γουόκαπ, καθώς έχει ελληνική καταγωγή από τη μητέρα του και ως εκ τούτου δεν μπορεί να διαβάζεται με τον ίδιο τρόπο. Ο Βεζένκοβ είναι μια εντελώς διαφορετική κατηγορία, αφού το θέμα εκεί αφορά το αν ένας παίκτης με διεθνή παρουσία με άλλη εθνική ομάδα μπορεί να θεωρείται εγχώριος στο πρωτάθλημα.
Αν, όμως, απομονώσει κανείς την περίπτωση του Γουόκαπ, εκεί ναι, υπάρχει πεδίο σοβαρής κουβέντας. Είναι λογικό να υπάρχει κόσμος που θεωρεί ότι ένας νατουραλιζέ παίκτης δεν θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται σαν «κανονικός» Έλληνας για τις ανάγκες της εγχώριας λίγκας, ειδικά όταν το ίδιο το πλαίσιο των εθνικών ομάδων θέτει όριο ενός.
Αυτή είναι μια κουβέντα που μπορεί να γίνει σοβαρά, ψύχραιμα και χωρίς οπαδικά γυαλιά. Είναι από τις φορές που πίσω από μια φορτισμένη δήλωση του Αταμάν υπάρχει ένας πυρήνας ουσίας που αξίζει να συζητηθεί. Όχι για να ευνοηθεί ή να αδικηθεί κάποιος, αλλά για να αποφασίσουμε ξεκάθαρα τι μοντέλο θέλουμε ως ελληνικό μπάσκετ.
Από εκεί και πέρα, όμως, δεν γίνεται να μην αναφερθεί κανείς και στο timing των δηλώσεων. Είναι άλλο το να έχεις ένα δίκιο και άλλο να το επικαλείσαι τη στιγμή που σε βολεύει επικοινωνιακά. Γιατί όταν το λες αμέσως μετά από ήττα, όταν το συνδέεις με το γιατί «είναι πολύ δύσκολο για εμάς να κερδίσουμε» και όταν το εντάσσεις μέσα στο γενικό πλαίσιο παραπόνων για τους διαιτητές, τότε το επιχείρημά σου παύει να ακούγεται ως θεσμική ένσταση και εκλαμβάνεται ως δικαιολογία.
Και εκεί ο Αταμάν χάνει πόντους, ακόμη και αν στο κομμάτι του Γουόκαπ έχει βάση. Αν πράγματι το θεωρεί σοβαρό θέμα, έπρεπε να το έχει ανοίξει στην αρχή της χρονιάς ή έστω πριν από το ντέρμπι, όχι αμέσως μετά από ένα ανεπιτυχές αποτελέσμα.
Γιατί δεν το έθεσε, για παράδειγμα, μετά τον τελικό του Κυπέλλου, όταν ο Παναθηναϊκός κέρδισε; Ως μετρ της επικοινωνίας, θα έπρεπε να καταλάβει πως όταν ένα επιχείρημα εμφανίζεται μόνο μετά από ήττες, παύει να ακούγεται ως θεσμική ένσταση και εκλαμβάνεται περισσότερο ως δικαιολογία, ή ως προσπάθεια να δοθεί μια εξήγηση για την ήττα.
