Πριν φτάσει να καθιερωθεί ως ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες προπονητές της σύγχρονης εποχής, ο Γιώργος Μπαρτζώκας είχε περάσει από πολύ πιο χαμηλά και πολύ πιο δύσκολα στάδια της μπασκετικής διαδρομής.
Η καριέρα του ως παίκτης σταμάτησε νωρίς, λόγω των προβλημάτων που αντιμετώπισε στα γόνατα, κάτι που δεν του επέτρεψε να συνεχίσει όπως θα ήθελε μέσα στο παρκέ. Ωστόσο, η σχέση του με το μπάσκετ δεν διεκόπη ποτέ. Αντίθετα, εκεί ξεκίνησε ουσιαστικά το δεύτερο -και μεγαλύτερο- κεφάλαιο της μπασκετικής ζωής του, που αφορά την προπονητική καριέρα.
Στα πρώτα του βήματα δεν μπήκε κατευθείαν σε μεγάλους πάγκους ή σε επαγγελματικές συνθήκες υψηλού επιπέδου. Άρχισε από τα τοπικά, δουλεύοντας με Πεύκη, Βριλήσσια και Κηφισιά, χτίζοντας βήμα-βήμα την πορεία του. Εκείνη την εποχή, μάλιστα, το όνομά του συνδέθηκε και με μια άλλη δουλειά, πολύ πιο «γήινη», αλλά ενδεικτική του πόσο χαμηλά ξεκίνησε και πόσο δεμένος ήταν με το μπάσκετ: επί χρόνια υπήρχε η αναφορά ότι εργαζόταν ως φύλακας-διαχειριστής στο κλειστό του Αμαρουσίου.
Αυτό είναι ίσως και το πιο χαρακτηριστικό κομμάτι της ιστορίας του. Ότι πριν γίνει προπονητής κορυφαίου επιπέδου, πριν φτάσει στην EuroLeague και πριν κατακτήσει την ευρωπαϊκή κορυφή με τον Ολυμπιακό, ήταν ένας άνθρωπος που ζούσε το μπάσκετ από όλες τις πλευρές του, ακόμα και από τις πιο ταπεινές. Δεν μπήκε στο επάγγελμα από «παράθυρο», ούτε του χαρίστηκε κάποιος ρόλος, έχοντας ως όπλο μια μεγάλη πορεία ή τίτλους ως παίκτης.
Η πρώτη μεγάλη ευκαιρία ήρθε όταν βρέθηκε δίπλα στον Παναγιώτη Γιαννάκη στο Μαρούσι, σε μια περίοδο που η ομάδα των Βορείων Προαστίων έχτιζε κάτι πολύ δυνατό. Από εκεί και πέρα άρχισε σταδιακά να εδραιώνεται, περνώντας από την Ολύμπια Λάρισας, ξανά από το Μαρούσι ως πρώτος προπονητής, μετά από τον Πανιώνιο, πριν καταλήξει στον Ολυμπιακό.
Αυτό που κάνει την ιστορία του ξεχωριστή δεν είναι μόνο οι τίτλοι που ακολούθησαν, αλλά η διαδρομή. Ο Μπαρτζώκας δεν εμφανίστηκε ξαφνικά στην κορυφή. Ξεκίνησε από χαμηλά, δούλεψε σε επίπεδα που λίγοι θυμούνται όταν βλέπουν σήμερα το βιογραφικό του, πέρασε από αμφισβήτηση, από μικρές ομάδες, από βοηθητικούς ρόλους, από καθημερινότητα μακριά από τα φώτα, μέχρι να φτάσει να γίνει ένας προπονητής πρώτης γραμμής σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.
