Γιατί οι βολές είναι «όπλο» τίτλου: Το στοιχείο που κάνει τη διαφορά για τον Ολυμπιακό

Στο σύγχρονο μπάσκετ μιλάμε συνεχώς για spacing, για pace, για net rating, για shot quality και για το πόσο σημαντικό είναι μια ομάδα να εκτελεί καλά από το τρίποντο. Όλα αυτά ισχύουν, ωστόσο υπάρχει ένα στοιχείο που συχνά υποτιμάται στη δημόσια συζήτηση, παρότι στην πραγματικότητα αποτελεί έναν από τους πιο καθοριστικούς παράγοντες του παιχνιδιού, και αυτή είναι η δυνατότητα να κερδίζεις φάουλ και να πηγαίνεις συστηματικά στη γραμμή των βολών.

Και όχι, αυτό δεν είναι κάτι «βρώμικο», ούτε απλώς προϊόν διαιτησίας. Είναι skill, ένδειξη μπασκετικού IQ, σωστού timing, ικανότητας στο ένας εναντίον ενός και κυρίως ελέγχου του σώματος. Ο παίκτης ή η ομάδα που ξέρει να κερδίζει επαφή, να βάζει τον αντίπαλο σε κακή θέση και να τον τιμωρεί, έχει στα χέρια της έναν από τους πιο σταθερούς τρόπους παραγωγής πόντων.

Ο Ολυμπιακός είναι πρώτος στην EuroLeague σε ελεύθερες βολές που εκτελεί, με 820 προσπάθειες σε 34 αγώνες. Είναι επίσης πρώτος στα φάουλ που κερδίζει, με 773. Και ταυτόχρονα είναι τελευταίος στα φάουλ που κάνει, με 638. Πρόκειται για μια ομάδα που όχι μόνο καταφέρνει να πηγαίνει περισσότερο από κάθε άλλη στη γραμμή, αλλά παράλληλα προστατεύει τον εαυτό της από το να δίνει εύκολα την ίδια δυνατότητα στον αντίπαλο. Αυτό είναι τεράστιο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα.

Αν το δει κανείς ψυχρά, πρόκειται για έναν σχεδόν ιδανικό συνδυασμό. Ο Ολυμπιακός κερδίζει τις περισσότερες βολές στη λίγκα, κερδίζει τα περισσότερα φάουλ πάνω του και συγχρόνως είναι η ομάδα που στέλνει λιγότερο τους αντιπάλους της στη γραμμή. Με άλλα λόγια, χτίζει μια ξεκάθαρη ανισορροπία υπέρ του.

Από την άλλη, ο Παναθηναϊκός είναι 10ος στις εκτελεσμένες βολές με 678 σε 34 αγώνες, είναι 8ος στα φάουλ που κερδίζει με 721 και 16ος στα φάουλ που κάνει με 674. Δεν πρόκειται για κακή επίδοση, αλλά ούτε και για προφίλ ομάδας που επιβάλλεται μέσα από αυτό το κομμάτι του παιχνιδιού.

Το να κερδίζεις φάουλ δεν είναι απλώς ένας τρόπος να πάρεις εύκολους πόντους. Είναι ένας τρόπος να σπάσεις τον ρυθμό του αντιπάλου, να ελέγξεις το τέμπο, να παίξεις με την ψυχολογία του, να τον αναγκάσεις να «μαλακώσει» την άμυνά του και να ανοίξεις έπειτα ακόμη περισσότερο το γήπεδο. Μια ομάδα που πηγαίνει συχνά στη γραμμή δεν παίρνει μόνο πόντους, αλλά ανάσες και κυρίως φθορά για τον αντίπαλο.

Στο ευρωπαϊκό μπάσκετ υπάρχει συχνά η τάση να αντιμετωπίζεται αυτό το κομμάτι σαν κάτι δευτερεύον, λες και οι βολές είναι απλώς συνέπεια των διαιτητικών αποφάσεων και όχι κάτι που δημιουργείς εσύ. Στην πραγματικότητα, οι ομάδες δουλεύουν στο πώς θα μπουν στη ρακέτα, πώς θα βάλουν τον αμυντικό σε περιστροφή, πώς θα εκβιάσουν την επαφή.

Ακόμη πιο σημαντικό είναι ότι αυτή η ικανότητα μπορεί να αποδειχθεί κομβική και στα κακά βράδια. Το τρίποντο μπορεί να μην μπαίνει, το σετ παιχνίδι μπορεί ένας προπονητής με τα κατάλληλα όπλα να το σταματήσει. Η γραμμή, όμως, είναι πάντα εκεί για τις ομάδες και τους παίκτες που ξέρουν να την αξιοποιούν.