Η ήττα του Ολυμπιακού από τη Μονακό προκάλεσε εύλογη έκπληξη. Όχι μόνο γιατί οι «ερυθρόλευκοι» έρχονταν από πειστική εμφάνιση στο Παρίσι, αλλά και επειδή η αντίπαλός τους μπήκε στο παιχνίδι μέσα σε ένα απολύτως ασταθές περιβάλλον, με διοικητικά ζητήματα, την αποχώρηση του Βασίλη Σπανούλη από τον πάγκο και τον Μάικ Τζέιμς να τρώει… σάντουιτς 25 λεπτά πριν το τζάμπολ.
Ο Γιώργος Μπαρτζώκας στάθηκε ανοιχτά και στη δική του ευθύνη μετά το παιχνίδι, λέγοντας ότι απέτυχε να πείσει τους παίκτες του πως ο αντίπαλος θα έμπαινε με μεγάλη ένταση και επιθυμία. Αυτό είναι το κομμάτι της προσέγγισης. Αγωνιστικά όμως, η ήττα εξηγείται πολύ πιο καθαρά από τους αριθμούς και την ίδια την εικόνα του ματς.
Κατέρρευσε το όπλο του Ολυμπιακού
Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι ο Ολυμπιακός έχασε επειδή για ένα βράδυ έπαψε να μοιάζει με… Ολυμπιακό. Η ομάδα που σε όλη τη σεζόν ζει από την κυκλοφορία, την έξτρα πάσα και την πειθαρχία στην απόφαση, τελείωσε το παιχνίδι με 13 ασίστ, τη χειρότερη φετινή της επίδοση, και με 18,1 ασίστ ανά 100 κατοχές, που αποτελεί επίσης αρνητικό ρεκόρ.
Ο Ολυμπιακός είναι φέτος πρώτος στην EuroLeague σε ασίστ και σε AST%, πρώτος σε offensive rating, δεύτερος σε πόντους. Όταν λοιπόν πέφτει τόσο χαμηλά στο στοιχείο που τον καθορίζει ως ομάδα, δεν χάνει απλώς ένα μέρος της παραγωγής του, αλλά την ίδια του την αγωνιστική ταυτότητα.
Το επιβεβαίωσε και ο ίδιος ο Μπαρτζώκας στη συνέντευξη Τύπου: «Είναι η πρώτη φορά που έχουμε 13 ασίστ φέτος και 15 λάθη, οπότε με αυτούς τους αριθμούς είναι αδύνατο να νικήσεις». Αυτό ακριβώς συνέβη. Ο Ολυμπιακός δεν μπόρεσε να οργανώσει το παιχνίδι του και αναγκάστηκε να παίξει περισσότερες κατοχές στατικά.
Τα λάθη που τον «πλήγωσαν» και οι βολές
Το δεύτερο μεγάλο αγωνιστικό πρόβλημα ήταν η διαχείριση των κατοχών. Η Μονακό είχε 11 λάθη σε 73 κατοχές. Ο Ολυμπιακός είχε 14 σε 72 κατοχές. Η διαφορά δεν φαίνεται τεράστια στα χαρτιά, είναι όμως σημαντική σε ένα παιχνίδι που κρίθηκε ουσιαστικά στην τελευταία κατοχή.
Ο Ολυμπιακός έχασε τρεις παραπάνω επιθέσεις, σε ένα ματς που η ίδια η λογική του έλεγε ότι δεν έπρεπε να το πάει σε τόσες χαμένες μπάλες. Ακόμη πιο σημαντικό είναι το γεγονός πως αυτά τα λάθη δεν ήρθαν επειδή η Μονακό έπαιξε μια εξωφρενική πίεση σε όλο το γήπεδο. Ήρθαν επειδή κατάφερε να βγάλει τον Ολυμπιακό έξω από τα «νερά» του και δεν επέτρεψε στους Πειραιώτες να πασάρουν εύκολα στις πρώτες επιλογές και να εκτελέσουν τους αυτοματισμούς τους. Το αποτέλεσμα ήταν περισσότερες δύσκολες κατοχές, περισσότερη καθυστέρηση και τελικά κακές ή βεβιασμένες αποφάσεις στο τέλος των 24″.
Υπάρχει και ένα ακόμη σημείο που δεν γύρισε υπέρ του Ολυμπιακού. Η Μονακό έκανε 25 φάουλ, δηλαδή ένα από τα υψηλότερα φετινά της νούμερα, με συνέπεια η ελληνική ομάδα να πάει συχνά στη γραμμή των βολών. Στην πράξη, όμως, ο Ολυμπιακός δεν το μετέτρεψε σε καθαρό πλεονέκτημα, γιατί εκτέλεσε με μόλις 69,6%, μια από τις πιο χαμηλές φετινές επιδόσεις του.
Οι παίκτες που έδωσαν κάτι παραπάνω στη Μονακό
Η νίκη της Μονακό δεν χτίστηκε από μια κλασική παράσταση του Μάικ Τζέιμς, αλλά από τη συμμετοχή παικτών πιο χαμηλά στην επιθετική ιεραρχία. Ο Μπεγκαρίν έκανε season high με 9 πόντους και 7 ριμπάουντ. Ο Τέρι Τάρπεϊ είχε 7 πόντους, δεύτερη καλύτερη ατομική του επίδοση. Ο Νεμάνια Νέντοβιτς είχε +15 plus/minus, τη δεύτερη καλύτερη προσωπική του φετινή τιμή, μαζί με 4 ριμπάουντ και 3 ασίστ. Ο Ντάνιελ Τάις έδωσε 3 ασίστ, δεύτερη καλύτερη φετινή προσωπική του επίδοση.
Αυτό έχει σημασία γιατί δείχνει ότι η Μονακό δεν κέρδισε μόνο με τον ηγέτη της. Νίκησε με συμπληρωματικούς παίκτες που έβγαλαν κατοχές, βοήθειες, δευτερεύουσα δημιουργία και plays.
Τα σχήματα του Ολυμπιακού που δεν δούλεψαν
Στον Ολυμπιακό, τα δεδομένα των συνδυασμών λένε επίσης αρκετά. Τα καλύτερα δίδυμα ήταν τα Κόρι Τζόσεφ + Τάιλερ Ντόρσεϊ (+11), Τάιλερ Ντόρσεϊ + Τάισον Γουόρντ (+11) και Νίκολα Μιλουτίνοφ + Εβάν Φουρνιέ (+10). Τα χειρότερα όμως ήταν όλα σχήματα που περιλάμβαναν τον Φουρνιέ: Φουρνιέ + Γουόρντ (-16), Τζόσεφ + Φουρνιέ (-13), Φουρνιέ + Ταϊρικ Τζόουνς (-13).
Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Φουρνιέ ήταν ατομικά η αιτία της ήττας. Σημαίνει όμως ότι τα σχήματα στα οποία λειτούργησε δεν είχαν συνοχή αμυντικά και δεν είχαν την επιθετική ροή που θα έπρεπε.
Και όταν δει κανείς και τα matchups, η εικόνα γίνεται ακόμη πιο καθαρή: τα μεγαλύτερα θετικά matchups της Μονακό ήταν όλα απέναντι στον Φουρνιέ, με Μπεγκαρίν vs Φουρνιέ +16, Νέντοβιτς vs Φουρνιέ +15 και Τάρπεϊ vs Φουρνιέ +13. Δηλαδή σε διαφορετικές στιγμές του αγώνα, η Μονακό βρήκε ενέργεια, πόντους και επιμέρους πλεονεκτήματα απέναντι σε κατοχές όπου ο Γάλλος ήταν μέρος της αμυντικής εξίσωσης του Ολυμπιακού.
Οι «ερυθρόλευκοι» δεν έχασαν επειδή η Μονακό βρήκε… «μαγική» συνταγή, αλλά επειδή οι ίδιοι δεν μπόρεσαν να επιβάλλουν τα βασικά τους στοιχεία. Ο Ολυμπιακός δεν κυκλοφόρησε σωστά την μπάλα, δεν προστάτεψε τις κατοχές του, δεν τιμώρησε όσο έπρεπε το σκληρό παιχνίδι του αντιπάλου και δεν βρήκε τα σχήματα που θα του έδιναν σταθερότητα στις δύο πλευρές του παρκέ.
Απέναντι σε μια ομάδα με τόσα εξωαγωνιστικά προβλήματα, αυτό κάνει την ήττα ακόμη πιο ηχηρή. Και ίσως εκεί βρίσκεται και το μεγαλύτερο καμπανάκι για τους Πειραιώτες. Όχι στο αποτέλεσμα καθαυτό, αλλά στο γεγονός ότι για ένα βράδυ στο Πριγκιπάτο «ξέχασαν» το μπάσκετ που τους έχει φέρει μια ανάσα από το πλεονέκτημα έδρας στα πλέι-οφ.
