Όλη η κουβέντα πριν από το αποψινό ντέρμπι στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας ξεκινά και τελειώνει σχεδόν στο ίδιο σημείο: ο Ολυμπιακός δεν έχει στη διάθεσή του τον Σάσα Βεζένκοβ και τον Τόμας Γουόκαπ, άρα λογικά χάνει το μεγαλύτερο κομμάτι της αγωνιστικής του ταυτότητας.
Είναι μια απολύτως λογική πρώτη σκέψη, γιατί μιλάμε για τον κορυφαίο του σκόρερ και για τον βασικό του οργανωτή, που είναι ταυτόχρονα και ο καλύτερός του περιφερειακός αμυντικός. Μόνο που, αν αφήσει κανείς για λίγο τα ονόματα στην άκρη και κοιτάξει λίγο πιο προσεκτικά τα δεδομένα της φετινής EuroLeague, βγαίνει ένα συμπέρασμα αρκετά πιο ενοχλητικό για τον Παναθηναϊκό. Το πραγματικό ζήτημα του αποψινού ματς ίσως να μην είναι καν το τι λείπει από τον Ολυμπιακό, αλλά το τι δεν έχει λύσει ο Παναθηναϊκός σε όλη τη σεζόν.
Το «τριφύλλι» δεν λειτουργεί σαν κανονική επίθεση
Ο Παναθηναϊκός φέτος έχει μαζέψει τρομερό ατομικό ταλέντο, αλλά ως ομάδα παραμένει επιθετικά πολύ λιγότερο πειστικός απ’ όσο θα έπρεπε. Οι 85,7 πόντοι τον φέρνουν μόλις 13ο στη διοργάνωση, το offensive rating του είναι 117,1 και επίσης δεν τον βάζει καν στην πρώτη δεκάδα, ενώ το effective field goal του είναι 54,1%, μόλις 14ο.
Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι ότι μια ομάδα με Ναν, Σλούκα, Σορτς και Γκραντ είναι μόλις 14η σε ασίστ με 18,4 και 16η σε AST%, στο 59,4. Αυτό σημαίνει ότι ο Παναθηναϊκός δεν παράγει επιθετικά σαν μια ομάδα με τέσσερις δημιουργούς πρώτης γραμμής. Παίζει περισσότερο με εκρήξεις παικτών παρά με σταθερή επιθετική αρχιτεκτονική. Και αυτό φαίνεται (και) στη βαθμολογία.
Χάνει μπάλες σαν ομάδα χαμηλής ταχύτητας, όχι σαν διεκδικήτρια τίτλου
Το πιο ανησυχητικό στατιστικό για τους «πράσινους» δεν είναι καν αυτό. Είναι τα λάθη. Ο Παναθηναϊκός είναι 18ος στη EuroLeague τόσο σε λάθη, με 11,1 ανά ματς, όσο και σε TOV%, με 15,2. Με απλά λόγια, δεν είναι μόνο ότι δεν δημιουργεί όσο θα περίμενε κανείς. Είναι ότι χαρίζει και κατοχές. Και όταν απέναντί σου έχεις μια ομάδα που ξέρει να ζει από το ρυθμό και από το να σε πιέζει να πάρεις κακές αποφάσεις, αυτό γίνεται σοβαρό μειονέκτημα.
Πιο αποκαλυπτικό, όμως, είναι το γεγονός ότι οι αντίπαλοι του Παναθηναϊκού έχουν απέναντί του AST% 64,3, που είναι από τα χειρότερα αμυντικά σημάδια για ομάδα με φιλοδοξίες Final Four. Δηλαδή ο Παναθηναϊκός δεν δυσκολεύεται μόνο να παράξει ο ίδιος «ομαδικό» μπάσκετ, αλλά συχνά επιτρέπει και στους άλλους να το παίξουν απέναντί του.
Ο Ολυμπιακός χωρίς τους δύο πιο σημαντικούς του παίκτες παραμένει πιο «ομάδα» από τον Παναθηναϊκό
Η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στις δύο ομάδες είναι πως ο Ολυμπιακός μπορεί να αλλάζει πρόσωπα χωρίς να αλλάζει τον τρόπο που παίζει. Ο Παναθηναϊκός, αντίθετα, συχνά αλλάζει και πρόσωπο και συμπεριφορά εντός παρκέ ανάλογα με το ποιος έχει την μπάλα και -κυρίως- ποιος «τραβάει» κάθε βράδυ. Υπάρχει όμως και ένα δεύτερο, ίσως ακόμη πιο «σκοτεινό» σημείο για τον Παναθηναϊκό απόψε, που δεν έχει συζητηθεί όσο θα έπρεπε. Και αυτό είναι το ριμπάουντ.
Ο Ολυμπιακός είναι 2ος στην EuroLeague σε OREB% με 37,1 και 4ος σε επιθετικά ριμπάουντ με 12,7. Ο Παναθηναϊκός από την άλλη πλευρά είναι μόλις 15ος σε αμυντικό ποσοστό ριμπάουντ με 67 και επιτρέπει στους αντιπάλους του 33% OREB%, ένα από τα πιο επικίνδυνα νούμερα για ομάδα με φιλοδοξίες.
Αυτό σημαίνει ότι, ακόμη και χωρίς τον Βεζένκοβ, ο Ολυμπιακός έχει μπροστά του ένα ξεκάθαρο πεδίο να χτυπήσει: Δεύτερες κατοχές, φθορά, «σκυλομαχίες» κοντά στο καλάθι. Αν ο Παναθηναϊκός δεν ανέβει επίπεδο σε αυτό τον τομέα, θα βάλει μόνος του τον αντίπαλο μέσα στο ματς, ακόμη και αν ο Ολυμπιακός δεν βρει εύκολα ρυθμό στην πρώτη εκτέλεση.
Το spacing του Παναθηναϊκού δεν τρομάζει όσο νομίζει ο κόσμος
Κοιτώντας και πιο βαθιά τα ατομικά προφίλ, το πράγμα γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρον. Ο Παναθηναϊκός έχει ως κορυφαίο παίκτη στο επιθετικό κομμάτι τον Κέντρικ Ναν, που δίνει 19,3 πόντους με 39,3% στο τρίποντο και TS% 62, αλλά από εκεί και πέρα η περιφέρεια δεν είναι τόσο εκρηκτική όσο ακούγεται.
Ο Σλούκας δίνει 10,3 πόντους και 5,1 ασίστ, αλλά ο Σορτς μέχρι στιγμής είναι μόλις στους 8,6 πόντους με 27,9% στο τρίποντο και TS% 52,4, δηλαδή πολύ κάτω από αυτό που θα περίμενε κανείς από έναν γκαρντ που ήρθε το περασμένο καλοκαίρι από το Παρίσι στην Αθήνα ως game changer. Ο Γκραντ έχει καλή ισορροπία, αλλά χαμηλή επιθετική βαρύτητα, ο Όσμαν προσφέρει 12,3 πόντους αλλά με 35,1% από έξω, ο Μήτογλου είναι στο πολύ χαμηλό 20,1% στο τρίποντο και ο Ρογκαβόπουλος στο 29,3%.
Δηλαδή πίσω από τα μεγάλα ονόματα, ο Παναθηναϊκός έχει περισσότερη θεωρητική απειλή παρά πραγματικό spacing. Αυτό εξηγεί και γιατί η επίθεσή του «κολλάει» τόσο συχνά σε βραδιές που δεν έχει ατομική υπεροχή ο Ναν ή όταν ο Σλούκας δεν ελέγχει απόλυτα τον ρυθμό.
Ο Μπαρτζώκας έχει ακόμη όπλα
Από την άλλη, ο Ολυμπιακός μπορεί να μην έχει απόψε Βεζένκοβ και Γουόκαπ, αλλά έχει ήδη στα νούμερά του αρκετούς παίκτες που δείχνουν πού μπορεί να πάει το ματς. Ο Ντόρσεϊ δίνει 16,7 πόντους με 37% στο τρίποντο και usage 24,8, άρα είναι προφανές ότι θα πάρει πολύ μεγάλο όγκο επιθέσεων.
Ο Φουρνιέ μπορεί να μην έχει τρομακτικό TS%, αλλά παραμένει σοβαρός shot-maker με 11,4 πόντους και 35,8% από μακριά. Ο Μιλουτίνοφ είναι στους 10,8 πόντους, 7,4 ριμπάουντ και 73,6% TS, ενώ ο Ταϊρίκ Τζόουνς «γράφει» εντυπωσιακά νούμερα αποτελεσματικότητας, με ORTG 130,7 και DRTG 103,5.
Ο Χέις-Ντέιβις αλλάζει το ταβάνι, αλλά όχι απαραίτητα και το «πάτωμα»
Υπάρχει και μια ακόμα λεπτομέρεια που κάνει το αποψινό ματς επικίνδυνο για τον Αταμάν. Ο Νάιτζελ Χέις-Ντέιβις, στο μοναδικό μέχρι τώρα δείγμα του, έδωσε 27 πόντους, 4/10 τρίποντα και elite ατομική αποτελεσματικότητα, αλλά αυτό δεν αρκεί για να πει κανείς ότι ο Παναθηναϊκός έχει ήδη λύσει το πρόβλημα της frontline.
Ο Χολμς είναι παραγωγικός με 68,5% TS, αλλά όχι πάντα παρών στην άμυνα, ο Φαρίντ δίνει ενέργεια αλλά και αμυντική αστάθεια, ο Χουάντσο έχει 6,8 ριμπάουντ αλλά όχι πάντα την επιθετική αποτελεσματικότητα που ζητά ένα ματς στο ΣΕΦ. Άρα, αν ο Ολυμπιακός βάλει το παιχνίδι σε μάχη κατοχών, επαφής και ριμπάουντ, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι ο Παναθηναϊκός θα νιώσει πιο άνετα μόνο και μόνο επειδή λείπουν δύο σταρ του αντιπάλου.
Εκεί θα κριθεί το ντέρμπι
Το αποψινό ντέρμπι έχει ένα πολύ πιο ύπουλο ερώτημα από το προφανές. Δεν είναι αν ο Ολυμπιακός μπορεί να αντέξει χωρίς Βεζένκοβ και Γουόκαπ. Είναι αν ο Παναθηναϊκός μπορεί επιτέλους να νικήσει ένα τέτοιο ματς χωρίς να περιμένει απλώς από το ταλέντο του να τον σώσει. Γιατί οι αριθμοί όλης της χρονιάς λένε πως ο Ολυμπιακός, ακόμη και πληγωμένος, παραμένει ομάδα με περισσότερες σταθερές, ανεξαρτήτως του ποιοι παίζουν.
Αν το αποψινό ματς πάει στην ένταση, στις δεύτερες κατοχές, στην κυκλοφορία της μπάλας και στην πειθαρχία, τότε οι απουσίες ίσως αποδειχθούν μικρότερο πρόβλημα απ’ ό,τι δείχνουν αρχικά. Αν πάει σε ανοιχτό παιχνίδι, σε προσωπικές φάσεις και σε βραδιά καθαρού ταλέντου, ο Παναθηναϊκός έχει καλύτερο υλικό μεταξύ των δύο ομάδων, ώστε να φύγει νικητής.
