Η αποχώρηση του Ταϊρίκ Τζόουνς από την Παρτιζάν με προορισμό τον Ολυμπιακό άνοιξε μια μεγάλη συζήτηση στο Βελιγράδι, όχι μόνο για τη μεταγραφή αυτή καθαυτή, αλλά κυρίως για το τι άφησε πίσω της.
Για πολλούς φίλους της Παρτιζάν, η φυγή του Αμερικανού σέντερ αποτέλεσε αφορμή για να του αποδοθούν ευθύνες, ακόμη και να στοχοποιηθεί ως ένας από τους παίκτες που έπαιξαν ρόλο στην αποχώρηση του Ζέλικο Ομπράντοβιτς, μέσα στο κλίμα που δημιουργήθηκε μετά τους πρωτοφανείς κραδασμούς στο σύλλογο και το “αντίο” του εμβληματικού coach.
Το αφήγημα αυτό, σύμφωνα με την ιστοσελίδα SportKlub, ενισχύθηκε και από δημόσιες τοποθετήσεις της διοίκησης, σύμφωνα με τις οποίες υπήρχαν παίκτες που ο ίδιος ο Ομπράντοβιτς δεν ήθελε πλέον στο ρόστερ. Στο επίκεντρο μπήκε ο Τζόουνς, με αναφορές σε απουσίες από αγώνες λόγω ενοχλήσεων που δεν επιβεβαιώθηκαν μέσω εξετάσεων, αλλά και σε συμπεριφορές που δεν ταίριαζαν στο αυστηρό πλαίσιο πειθαρχίας του Σέρβου τεχνικού, όπως το περιστατικό με τον διαιτητή στο ματς με τη Βιλερμπάν.
Παρά τα παραπάνω, η μεγάλη εικόνα δείχνει κάτι διαφορετικό. Ο Τζόουνς γνώριζε πολύ καλά ποιος είναι ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς πριν καν φορέσει τη φανέλα της Παρτιζάν. Είχε ακούσει γι’ αυτόν από προηγούμενους προπονητές του, γνώριζε τον ρόλο που έπαιξε στην εκτόξευση της καριέρας του Ματίας Λεσόρ και ήξερε ότι ερχόταν σε ένα περιβάλλον που μπορούσε να τον εξελίξει. Και πράγματι, αυτό συνέβη. Στην Παρτιζάν απέκτησε ρόλο, λεπτά, αυτοπεποίθηση και καθιερώθηκε ως σέντερ επιπέδου EuroLeague, κάτι που δεν είχε καταφέρει ούτε στην Τουρκία ούτε νωρίτερα στην καριέρα του.
Η μεταγραφή του στον Ολυμπιακό συνοδεύτηκε από σημαντική οικονομική αναβάθμιση και, αγωνιστικά, τον βρίσκει πλέον ανάμεσα στους πιο παραγωγικούς ψηλούς της διοργάνωσης. Η πρόοδός του είναι μετρήσιμη και αναμφισβήτητη, και σε μεγάλο βαθμό αποτελεί αποτέλεσμα της δουλειάς που έγινε στην Παρτιζάν, με μπροστάρη τον πιο επιτυχημένο προπονητή στην ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ.
Κι όμως, για ένα μέρος του κόσμου της Παρτιζάν, όπως σημειώνει ο Μάρκο Βλάχοβιτς, ο Τζόουνς έφυγε χωρίς “ευχαριστώ”. Η έλλειψη συναισθηματικού δεσίματος, η αίσθηση ότι δεν ταυτίστηκε όσο άλλοι ξένοι παίκτες με το κλαμπ, αλλά και κάποιες στιγμές έντασης μέσα στη σεζόν, βαραίνουν περισσότερο από τα καρφώματα, την ενέργεια και τον τίτλο του MVP στους τελικούς της ABA League.
