Περισσότερο από 15 χρόνια χρειάστηκαν για να φτάσει η στιγμή που Ζέλικο Ομπράντοβιτς και Βασίλης Σπανούλης θα αντάλλασσαν ξανά ένα βλέμμα, μια χειραψία, μια κουβέντα.
Το βράδυ της Τρίτης, μετά το τέλος της αναμέτρησης μεταξύ Παρτιζάν και Μονακό στο Βελιγράδι, οι δύο άνδρες αγκαλιάστηκαν και συνομίλησαν για λίγα δευτερόλεπτα, κλείνοντας με τον πιο συμβολικό τρόπο ένα κεφάλαιο που είχε μείνει ανοιχτό από το καλοκαίρι του 2010.
Δεν ήταν η πρώτη φορά που συναντήθηκαν στο ίδιο παρκέ μετά τη ρήξη τους. Είχε προηγηθεί, στις 7 Φεβρουαρίου, μια τυπική χειραψία στη Σάλα Γκαστόν Μεντεσάν πριν από το ματς Μονακό-Παρτιζάν, η πρώτη τους μετά από 15 χρόνια. Ήταν μια ψυχρή αλλά φορτισμένη στιγμή, γεμάτη αμηχανία και σιωπηλή αναγνώριση, ένα “πάγωμα” σχεδόν δύο δεκαετιών ιστορίας που έμελλε να λιώσει μόλις λίγους μήνες αργότερα, αυτή τη φορά στο Βελιγράδι.
“Ποτέ δεν μου φώναξε”
Η σχέση τους είχε αρχίσει με αμοιβαίο σεβασμό και θαυμασμό. Ο Σπανούλης έχει δηλώσει πριν λίγους μήνες στο SKWEEK: “Είναι εκπληκτικός προπονητής. Ένας από τους καλύτερους, αν όχι ο καλύτερος στην ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Μπορείς να μάθεις πολλά από εκείνον. Είναι πολύ απαιτητικός, αλλά την ίδια στιγμή ποτέ δεν είχα πρόβλημα μαζί του. Στα τέσσερα χρόνια που δουλέψαμε μαζί ποτέ δεν μου φώναξε, γιατί είμαι έτσι σαν άνθρωπος. Δεν θέλω οι άλλοι να μου λένε τι να κάνω. Θέλω να είμαι καλά με τον εαυτό μου και να είμαι επαγγελματίας. Να είμαι ο πρώτος που θα πάει στην προπόνηση και ο τελευταίος που θα φύγει”.
Και πρόσθεσε: “Οι προπονητής το καταλαβαίνουν αυτό. Τα λάθη θα έρθουν, είτε στην κακή μέρα ή γιατί δεν διάβασες καλά μια κατάσταση. Είναι φυσιολογικό, έτσι είναι ο άνθρωπος. Προσπαθούσα να είμαι πάντα στο 150% της προσπάθειας και της συγκέντρωσης. Το καταλάβαινε αυτό και μου έδινε χώρο να δείξω το ταλέντο μου. Δεν έχω δυσάρεστες αναμνήσεις από εκείνον. Ποτέ δεν συνέβη κάτι, ενώ σε άλλους παίκτες μπορεί να φώναζε, με εμένα δεν συνέβη κάτι”.
Το “θα το ξανασκεφτεί” του Ραζνάτοβιτς
Το καλοκαίρι του 2010, όμως, ήταν το σημείο μηδέν. Σύμφωνα με όσα έχει αποκαλύψει ο δημοσιογράφος Σωτήρης Βετάκης, η τελευταία τους συνομιλία έγινε μια Δευτέρα, λίγο μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος από τον Παναθηναϊκό.
Ο Ομπράντοβιτς είχε τηλεφωνήσει στον παίκτη, προσφέροντάς του συμβόλαιο ίσο με του Διαμαντίδη. Αρχικά υπήρξε θετική διάθεση, αλλά λίγες ώρες αργότερα ο ατζέντης του, Μίσκο Ραζνάτοβιτς, ενημέρωσε πως ο Σπανούλης θα το ξανασκεφτεί. Η κουβέντα δεν συνεχίστηκε ποτέ.
Λίγες μέρες μετά, ο τότε αρχηγός της Εθνικής συναντήθηκε με τους αδελφούς Αγγελόπουλους και υπέγραψε στον Ολυμπιακό. Από εκείνη τη στιγμή, οι δρόμοι τους χώρισαν οριστικά.
“Ο Σπανούλης και ο Λάκοβιτς είναι οι μόνοι με τους οποίους δεν μιλάω”
Το γεγονός αυτό, άλλωστε, επιβεβαίωσε και ο “Ζοτς” σε παλαιότερη συνέντευξη στην ιστοσελίδα “telegraf.rs”, σε ερώτημα σχετικά με τους παίκτες με τους οποίους πλέον δεν έχει καλές σχέσεις.
“Ο Σπανούλης και ο Λάκοβιτς είναι οι μόνοι με τους οποίους δεν μιλάω σήμερα. Αυτοί γνωρίζουν το γιατί. Υποσχέθηκαν να απαντήσουν στην προσφορά της ομάδας και τελικά δεν εμφανίστηκαν ποτέ. Τους σέβομαι πολύ, είναι εξαιρετικοί επαγγελματίες και ως παίκτες του μπάσκετ είναι αφοσιωμένοι στη δουλειά τους. Τους εύχομαι τα καλύτερα, αλλά πλέον δεν τους μιλάω. Όταν δίνω το λόγο μου, τότε πιστεύω σε αυτόν. Αν έρχονταν και μου έλεγαν «αποφασίσαμε να φύγουμε», δε θα υπήρχε πρόβλημα. Εξάλλου, υπήρχαν και υπάρχουν πολλοί παίκτες που δεν ήθελαν να ανανεώσουν το συμβόλαιο τους ή ακόμα και να έρθουν στις ομάδες μου. Οι δύο τους, όμως, δεν κράτησαν τον λόγο τους και εκεί ξεκινάει και τελειώνει η όλη ιστορία”, ανέφερε.
Για περισσότερο από μία δεκαετία δεν υπήρξε καμία επαφή. Ούτε ένα μήνυμα, ούτε μια συνάντηση, παρά μόνο μια στιγμή σιωπηλής εκτίμησης, όταν ο Ομπράντοβιτς χειροκρότησε τον Σπανούλη το 2020, τη στιγμή που εκείνος γινόταν πρώτος σκόρερ στην ιστορία της EuroLeague.
Υπήρξαν προσπάθειες προσέγγισης, όπως στην κηδεία του Ντούσαν Ίβκοβιτς, όπου κάποιοι άνθρωποι από το περιβάλλον τους προσπάθησαν να “σπάσει ο πάγος”, όμως χωρίς αποτέλεσμα.
Μέχρι τη φετινή σεζόν, όταν ο χρόνος, το μπάσκετ και ο αμοιβαίος σεβασμός έκαναν ό,τι δεν μπόρεσε να κάνει κανείς άλλος. Η χειραψία του Φεβρουαρίου έσπασε τη σιωπή. Η αγκαλιά του Νοεμβρίου την έκλεισε για πάντα. Ήταν η φυσική συνέχεια μιας σχέσης που πέρασε από θαυμασμό, ρήξη και σιωπή, για να καταλήξει –όπως άξιζε– σε σεβασμό και συμφιλίωση.
