Η ήττα της Ισπανίας από τη Λετονία στην πρεμιέρα της στο EuroBasket αποτέλεσε απλώς η επιβεβαίωση ενός φαινομένου που δεν είναι καθόλου σπάνιο. Η “φούρια ρόχα” δεν έχασε απλά ένα παιχνίδι. Έχασε την αύρα της υπεροχής, σηματοδοτώντας το τέλος ενός “χρυσού” κύκλου.
Για πάνω από δύο δεκαετίες, η Ισπανία κυριάρχησε στην ευρωπαϊκή και την παγκόσμια μπασκετική σκηνή. Από το 1999 και μετά, η παρουσία της στην τελική τετράδα των EuroBasket ήταν συνεχής. Με παίκτες-θρύλους όπως ο Ρούντι Φερνάντεθ, ο Χουάν Κάρλος Ναβάρο, ο Σέρχιο Γιουλ, ο Σέρχι Ροντρίγκεθ και ο Πάου Γκασόλ, έδειχνε να έχει βρει το μυστικό της αδιάκοπης παραγωγής ταλέντου, επιβεβαιώνοντας σε κάθε ευκαιρία τον τίτλο της κορυφαίας ομάδας της Γηραιάς Ηπείρου.
Μπορεί ο Λορέντζο Μπράουν πριν τρία χρόνια να έδωσε το… φιλί της ζωής, ωστόσο στο μπάσκετ οι κύκλοι κλείνουν. Άλλωστε, και άλλες παραδοσιακές δυνάμεις έχουν γνωρίσει την ίδια μοίρα.
Η Σερβία, για παράδειγμα, κατέκτησε το EuroBasket της Τουρκίας το 2001 ως Γιουγκοσλαβία, αλλά μέχρι το 2015 έφτασε σε ημιτελικό ή τελικό μόνο μία φορά, το 2009 στην Πολωνία, όταν έχασε “σβηστά” στον τελικό από τους Ισπανούς.
Η Ιταλία, μετά από τρία συνεχόμενα μετάλλια από το 1997 έως το 2003, έκτοτε δεν έχει φτάσει ποτέ ξανά σε ημιτελικό.
Η Λιθουανία, μετά από δύο συνεχόμενους χαμένους τελικούς το 2013 και το 2015 από Γαλλία και Ισπανία, αντίστοιχα, δεν έχει καταφέρει να επιστρέψει στην τετράδα, ενώ και η παραγωγή νέων παικτών δεν είναι πλέον τόσο εντυπωσιακή, όσο στο παρελθόν.
Ακόμα και η Ελλάδα, από το 2009 και μετά, έχει ως ταβάνι της την είσοδο στην οκτάδα.
Η παρακμή της Ισπανίας, λοιπόν, δεν αποτελεί έκπληξη. Ίσως προκαλεί μεγαλύτερη εντύπωση γιατί η πορεία της ήταν σταθερά επιτυχημένη και συνεχής για περισσότερα χρόνια. Η φετινή της εικόνα είναι απλώς η φυσιολογική κατάληξη μιας παντοκρατορίας που σάρωσε τα πάντα, αλλά έφτασε στο τέλος της.
