Το μεγάλο λάθος των Γουόριορς

Από τις αρχές του περασμένου Ιουλίου, χύθηκαν εκατοντάδες τόνοι μελάνης σχετικά με το πόσο ισχυροποιήθηκε το Γκόλντεν Στέιτ μετά την απόκτηση του Κέβιν Ντουράντ.
Κι αυτό βεβαίως δεν είναι ψέμα, κάθε άλλο. Πράγματι, οι Γουόριορς διαθέτουν μια τετράδα παικτών (Κάρι-Τόμπσον-Ντουράντ-Γκριν), η οποία μπορεί να διαλύσει οποιονδήποτε αντίπαλο. Δυστυχώς ή ευτυχώς όμως, το μπάσκετ του 2016 δεν έχει σχέση με το μπάσκετ της δεκαετίας του ’80 και του ’90.
Κάποτε, μια δυνατή βασική πεντάδα ήταν αρκετή για να χαρίσει κούπες. Πλέον, προκειμένου μια ομάδα να αντεπεξέλθει σε βάθος χρόνου, ιδιαίτερα όταν μιλάμε για μια σεζόν 82 αγώνων (συν τα πλέι-οφ) χρειάζεται ένα rotation τουλάχιστον 10-11 παικτών, έτοιμων να προσφέρουν ανά πάσα στιγμή.
Ένα από τα χαρακτηριστικά της ομάδας του Κερ τα δύο προηγούμενα χρόνια ήταν πως κάθε μέλος της, ανεξάρτητα με το αν αγωνιζόταν 35 ή 5 λεπτά ανά αγώνα, είχε ένα συγκεκριμένο ρόλο στο παρκέ. Ήξερε τι ακριβώς έπρεπε να κάνει και μπορούσε να φέρει εις πέρας την αποστολή που του είχε ανατεθεί.
Γι’ αυτό το λόγο άλλωστε, δεν ήταν λίγα τα ματς της περσινής αγωνιστικής περιόδου κατά τα οποία στα διαστήματα όπου τα μεγάλα αστέρια των “πολεμιστών” έπαιρναν τις απαραίτητες ανάσες στον πάγκο, οι διαφορές υπέρ των Γουόριορς αυξάνονταν.
Ας μιλήσουμε με αριθμούς. Το καλοκαίρι αποχώρησαν από το Όκλαντ οι Χάρισον Μπαρνς, Άντριου Μπόγκουτ, Μαρίζ Σπέιτς, Φέστους Εζέλι, Λεάντρο Μπαρμπόσα και Μπράντον Ρας. Με βάση τα στοιχεία της περσινής σεζόν, οι συγκεκριμένοι έξι παίκτες έπαιζαν κατά μέσο όρο περίπου 110 λεπτά ανά αγώνα. Και μπορεί να μην έβαζαν 25 πόντους ο καθένας, ωστόσο είχαν ρόλο. Ήταν σημαντικά γρανάζια της μηχανής και απαραίτητα συστατικά μιας πετυχημένης συνταγής.
Αυτά τα 110 λεπτά καλούνται φέτος να καλύψουν ο Κέβιν Ντουράντ, ο Ζάζα Πατσούλια, ο Ντέιβιντ Γουέστ (ως εδώ καλά) και οι Πάτρικ ΜακΚο, Κέβον Λούνεϊ και Τζαβάλ ΜακΓκι. Πόσο έπαιξαν οι τρεις τελευταίοι στην πρεμιέρα κόντρα στους Σπερς; Περίπου 16 λεπτά, πετυχαίνοντας αθροιστικά μόλις πέντε πόντους.
Αντιλαμβάνεται κανείς εύκολα πως ο περσινός πάγκος των Γουόριορς έχει καταστραφεί. Και αυτό που πιθανότατα δεν έχουν συνειδητοποιήσει οι άνθρωποι της ομάδας είναι πως οι 73 νίκες της περσινής κανονικής περιόδου δεν ήταν μόνο αποτέλεσμα της εξαιρετικής παρουσίας των Κάρι, Τόμπσον και Γκριν, αλλά της συνολικής λειτουργίας της ομάδας.
Η εικόνα των περσινών φιναλίστ στο παιχνίδι με τα “σπιρούνια” ήταν ανησυχητική. Αυτό δε σημαίνει βεβαίως ούτε ότι η χρονιά τελείωσε, ούτε ότι δεν υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης. Τα τρίποντα των Κάρι, Ντουράντ και Τόμπσον (που παρεμπιπτόντως χτες είχαν 5/19) στην πορεία θα μπουν, οι λύσεις όσο οι τρεις τους και ο Γκριν βρίσκονται στο παρκέ θα βρεθούν.
Η -πραγματικά δύσκολη- αποστολή του Κερ, είναι να δημιουργήσει εκ νέου έναν αξιόπιστο πάγκο, με υλικά αμφιβόλου ποιότητας, σε μια χρονιά όπου οποιαδήποτε εξέλιξη πέραν της κατάκτησης του τίτλου, θα θεωρηθεί μια πρώτου μεγέθους αποτυχία…