Μια σημαντική αλλαγή στον τρόπο λειτουργίας της περιφερειακής του γραμμής έχει κληθεί να διαχειριστεί φέτος ο Ολυμπιακός, καθώς η αντικατάσταση του Τόμας Γουόκαπ από τον Κόντι Μίλερ-ΜακΙντάιρ δεν αφορά απλώς δύο διαφορετικούς παίκτες, αλλά δύο διαφορετικές προσεγγίσεις στον ρόλο του βασικού οργανωτή.
Η παρουσία του Γουόκαπ τα προηγούμενα χρόνια είχε συνδεθεί με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά στο παιχνίδι των «ερυθρόλευκων». Ο πρώην γκαρντ του Ολυμπιακού δεν αποτελούσε έναν κλασικό επιθετικό πρωταγωνιστή, ούτε έναν παίκτη που αναζητούσε διαρκώς τη δική του φάση.
Αντιθέτως, μεγάλο μέρος της αξίας του βρισκόταν στην ικανότητά του να λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος ανάμεσα στους υπόλοιπους παίκτες της πεντάδας. Ο Γουόκαπ μπορούσε να μεταφέρει την μπάλα, να ξεκινήσει την επίθεση και στη συνέχεια να παραχωρήσει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στους συμπαίκτες του, παραμένοντας χρήσιμος ακόμη και χωρίς να έχει την μπάλα στα χέρια του.
Αυτό το στοιχείο είχε ιδιαίτερη σημασία για το μπάσκετ του Γιώργου Μπαρτζώκα, στο οποίο η δημιουργία δεν αποτελεί αποκλειστική ευθύνη του πόιντ γκαρντ, αλλά προκύπτει μέσα από διαδοχικές συνεργασίες, κοψίματα και μετακινήσεις της μπάλας.
Ο Μίλερ-ΜακΙντάιρ είναι διαφορετική περίπτωση. Ο Αμερικανός διαθέτει μεγαλύτερη τάση να δημιουργεί καταστάσεις μέσα από την προσωπική του δράση, χρησιμοποιώντας την ντρίμπλα, τη σωματική του δύναμη και την ικανότητά του να πιέζει την αντίπαλη άμυνα.
Πρόκειται για έναν γκαρντ που μπορεί να αναλάβει περισσότερες πρωτοβουλίες και να δημιουργήσει πλεονεκτήματα χωρίς να χρειάζεται απαραίτητα να προηγηθεί μια οργανωμένη αλληλουχία συνεργασιών. Αυτή η διαφορά μπορεί να αποδειχθεί σημαντικό πλεονέκτημα σε καταστάσεις όπου η επίθεση δυσκολεύεται να παράγει ελεύθερα σουτ. Την ίδια στιγμή, όμως, απαιτεί διαφορετική προσαρμογή από τους υπόλοιπους παίκτες.
Στον Ολυμπιακό των προηγούμενων ετών, ο Γουόκαπ μπορούσε να λειτουργήσει ως ο παίκτης που έδινε την πρώτη πάσα και στη συνέχεια μετακινούνταν για να δημιουργήσει χώρο ή να συμμετάσχει σε μια δεύτερη συνεργασία. Με τον Μίλερ-ΜακΙντάιρ, μεγαλύτερο μέρος της επίθεσης μπορεί να εξελιχθεί γύρω από την αρχική ενέργεια του ίδιου, είτε μέσω διείσδυσης είτε μέσα από μια συνεργασία στο pick and roll. Η διαφορά δεν είναι απαραίτητα ζήτημα ποιότητας, αλλά πρωτίστως ζήτημα αγωνιστικής ταυτότητας.
Υπάρχει, μάλιστα, ακόμη μία παράμετρος που συχνά περνά σε δεύτερη μοίρα: η επιρροή του βασικού οργανωτή στην αμυντική λειτουργία. Ο Γουόκαπ είχε καθιερωθεί ως ένας από τους σημαντικότερους αμυντικούς της περιφέρειας του Ολυμπιακού. Η πίεσή του πάνω στην μπάλα, η ικανότητά του να περνά από τα σκριν και η συνέπειά του στις περιστροφές επέτρεπαν στους «ερυθρόλευκους» να διατηρούν συγκεκριμένες αμυντικές ισορροπίες.
Ο Μίλερ-ΜακΙντάιρ διαθέτει επίσης μέγεθος, δύναμη και αμυντικές δυνατότητες, αλλά η προσέγγισή του δεν είναι πανομοιότυπη. Επομένως, η αλλαγή προσώπου επηρεάζει δυνητικά όχι μόνο την οργάνωση της επίθεσης, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί συνολικά η πεντάδα.
Αυτό αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία όταν ο βασικός γκαρντ καλείται να συνυπάρξει με παίκτες όπως ο Εβάν Φουρνιέ και ο Σάσα Βεζένκοβ, οι οποίοι μπορούν να αποτελέσουν τους βασικούς αποδέκτες των επιθετικών συνεργασιών.
Το ζητούμενο δεν είναι απλώς να δημιουργούνται ευκαιρίες για τους δύο, αλλά να προκύπτουν μέσα από καταστάσεις που τους επιτρέπουν να εκτελούν χωρίς η αντίπαλη άμυνα να έχει προλάβει να οργανωθεί.
Σε αυτό το σημείο βρίσκεται και η μεγαλύτερη πρόκληση για τον Μίλερ-ΜακΙντάιρ. Να αξιοποιήσει, δηλαδή, την προσωπική του ικανότητα στη δημιουργία πλεονεκτημάτων, χωρίς να περιοριστεί η συλλογική λειτουργία που χαρακτήριζε τον Ολυμπιακό.
Ο Γουόκαπ είχε μάθει να προσαρμόζει το παιχνίδι του στις ανάγκες του συστήματος. Ο Μίλερ-ΜακΙντάιρ καλείται τώρα να βρει τη δική του ισορροπία ανάμεσα στην προσωπική πρωτοβουλία και τη λειτουργία του συνόλου.
Και ίσως αυτή να είναι η σημαντικότερη διαφορά ανάμεσα στους δύο γκαρντ, αλλά και ένα από τα βασικά ζητήματα που καλείται να επιλύσει ο Μπαρτζώκας στη φετινή σεζόν.
