Υπάρχουν παιχνίδια στα οποία η στατιστική αποτυπώνει με ακρίβεια την προσφορά ενός παίκτη. Υπάρχουν, όμως, και εκείνα στα οποία χρειάζεται να κοιτάξεις πέρα από τους πόντους, τα ριμπάουντ και τις ασίστ για να καταλάβεις τι πραγματικά συνέβη στο παρκέ.
Η νίκη του Ολυμπιακού επί της Μπεσίκτας με 81-73 στην Κωνσταντινούπολη ανήκει και στη δεύτερη κατηγορία. Και προσφέρει μια ενδιαφέρουσα αφορμή για να μιλήσουμε για δύο παίκτες που δεν βρίσκονται στο φετινό ρόστερ των «ερυθρολεύκων»: τον Γιαννούλη Λαρεντζάκη και τον Σακίλ ΜακΚίσικ.
Όχι επειδή αγωνίστηκαν, φυσικά, αλλά επειδή ο Νίκος Πλώτας και ο Τάισον Γουόρντ θύμισαν, ο καθένας με τον τρόπο του, δύο χαρακτηριστικούς ρόλους που είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε στον Ολυμπιακό τα προηγούμενα χρόνια.
Και ειδικά η περίπτωση του Πλώτα αξίζει περισσότερη προσοχή απ’ όση δείχνει το φύλλο της στατιστικής.
Ο Πλώτας και οι αριθμοί που δεν λένε όλη την αλήθεια
Ο Νίκος Πλώτας αγωνίστηκε για 11 λεπτά και 21 δευτερόλεπτα απέναντι στην Μπεσίκτας. Ολοκλήρωσε την αναμέτρηση χωρίς πόντο, με 0/1 δίποντο και 0/1 τρίποντο, ένα ριμπάουντ, ένα κλέψιμο και μία κατοχή χαμένη από λάθος. Ο δείκτης αξιολόγησής του ήταν -4.
Αν κάποιος περιοριστεί σε αυτά τα στοιχεία, δύσκολα θα βρει λόγο να σταθεί στην παρουσία του. Κι όμως, ακριβώς εδώ βρίσκεται το ενδιαφέρον. Ο Πλώτας κλήθηκε να προσφέρει λεπτά σε ένα παιχνίδι υψηλών απαιτήσεων, απέναντι σε μια ομάδα που ήθελε να εκμεταλλευτεί την έδρα της και να διεκδικήσει τη νίκη μέχρι το τέλος.
Και αντί να αντιμετωπίσει την ευκαιρία ως προσωπική δοκιμασία στην οποία έπρεπε οπωσδήποτε να σκοράρει, επέλεξε να λειτουργήσει μέσα στα όρια του ρόλου του.
Δεν επιχείρησε να επιβάλει τον εαυτό του στην επίθεση. Δεν αναζήτησε διαρκώς την μπάλα για να καταγράψει προσπάθειες. Δεν προσπάθησε να μετατρέψει τα λεπτά συμμετοχής του σε προσωπική παράσταση.
Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε επιθετική του επιλογή ήταν ιδανική ή ότι η παρουσία του δεν είχε αδυναμίες. Σημαίνει, όμως, ότι ένας παίκτης με περιορισμένο χρόνο και μικρότερη εμπειρία στο συγκεκριμένο επίπεδο δεν έδειξε να αντιμετωπίζει την προσωπική στατιστική ως αυτοσκοπό. Και αυτό είναι προς τιμήν του.
Ο παραλληλισμός με τον Λαρεντζάκη
Ο Γιαννούλης Λαρεντζάκης είχε αποκτήσει στον Ολυμπιακό έναν πολύ συγκεκριμένο ρόλο: εκείνον του παίκτη που μπορούσε να έρθει από τον πάγκο, να ανεβάσει την ένταση, να πιέσει στην άμυνα και να επιχειρήσει να αλλάξει τον ρυθμό μιας αναμέτρησης. Δεν χρειαζόταν πάντοτε να σκοράρει για να επηρεάσει το παιχνίδι.
Ασφαλώς, ο Λαρεντζάκης διέθετε πολύ μεγαλύτερη εμπειρία, διαφορετικά επιθετικά χαρακτηριστικά και περισσότερες παραστάσεις από κρίσιμες ευρωπαϊκές αναμετρήσεις. Δεν πρόκειται, λοιπόν, για σύγκριση της αγωνιστικής τους αξίας.
Ο παραλληλισμός αφορά τη λογική με την οποία ένας παίκτης μπορεί να προσφέρει στην ομάδα χωρίς να βρίσκεται στο επίκεντρο της επίθεσης.
Ο Πλώτας δεν χρειάζεται να γίνει Λαρεντζάκης. Χρειάζεται να αποδείξει ότι μπορεί να προσφέρει αξιόπιστα λεπτά, να διατηρεί την αμυντική συγκέντρωσή του και να μην επηρεάζει αρνητικά τη λειτουργία της πεντάδας.
Απέναντι στην Μπεσίκτας, το γεγονός ότι ο Μπαρτζώκας τον χρησιμοποίησε για περισσότερο από έντεκα λεπτά αποτελεί από μόνο του μια σημαντική εμπειρία. Το επόμενο βήμα είναι να συνδυάσει αυτή τη νοοτροπία με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα.
Ο Γουόρντ και ο ρόλος του ΜακΚίσικ
Στην περίπτωση του Τάισον Γουόρντ, η σύγκριση με τον Σακίλ ΜακΚίσικ αφορά ένα διαφορετικό κομμάτι του παιχνιδιού. Ο ΜακΚίσικ είχε συνδέσει την παρουσία του στον Ολυμπιακό με την ενέργεια, την αθλητικότητα, την επιθετικότητα στις προσωπικές μονομαχίες και την ικανότητα να αλλάζει τη δυναμική μιας αναμέτρησης.
Ο Γουόρντ δεν είναι ίδιος παίκτης. Διαθέτει διαφορετικό τρόπο παιχνιδιού και μεγαλύτερη έμφαση σε ορισμένους τομείς της ομαδικής λειτουργίας. Ωστόσο, μπορεί να προσφέρει κάτι εξίσου πολύτιμο: ένταση, αθλητικότητα, άμυνα, κίνηση και λύσεις σε διαφορετικές καταστάσεις.
Απέναντι στην Μπεσίκτας, ο Αμερικανός ήταν ένας από τους σημαντικότερους παίκτες του Ολυμπιακού. Σε 30 λεπτά και 17 δευτερόλεπτα είχε 13 πόντους, 5 ριμπάουντ, 5 ασίστ και 2 κλεψίματα, με 3/5 δίποντα και 2/5 τρίποντα.
Ολοκλήρωσε την αναμέτρηση με 16 μονάδες αξιολόγησης και, κυρίως, με +15 στο διάστημα που βρέθηκε στο παρκέ, την καλύτερη επίδοση μεταξύ των παικτών του Ολυμπιακού. Η συγκεκριμένη στατιστική δεν αποδεικνύει από μόνη της ότι ήταν ο κορυφαίος της αναμέτρησης, αλλά αποτυπώνει πόσο θετική ήταν η συνολική εικόνα της ομάδας στα λεπτά συμμετοχής του.
Ο Γουόρντ πρόσφερε πράγματα που δεν περιορίζονται στο σκοράρισμα. Δημιούργησε για τους συμπαίκτες του, βοήθησε στην άμυνα και συνέβαλε στη συνολική ισορροπία της πεντάδας.
Κάπως έτσι, ο Ολυμπιακός βρίσκει στο πρόσωπό του έναν παίκτη που μπορεί να καλύψει μέρος των αναγκών τις οποίες εξυπηρετούσε επί χρόνια ο ΜακΚίσικ.
Η διαφορά ανάμεσα στο να παίζεις και στο να προσφέρεις
Το σημαντικότερο στοιχείο της συγκεκριμένης αναμέτρησης είναι ότι ο Ολυμπιακός πήρε διαφορετικά πράγματα από διαφορετικούς παίκτες.
Ο Ντόντα Χολ είχε 14 πόντους και 23 μονάδες αξιολόγησης. Ο Ταϊρίκ Τζόουνς πρόσθεσε 15 πόντους και 22 μονάδες αξιολόγησης. Ο Σάσα Βεζένκοβ σημείωσε 16 πόντους, ενώ ο Γουόρντ συμπλήρωσε τη συνολική προσπάθεια με τη δική του πολυδιάστατη παρουσία.
Μέσα σε αυτή την εικόνα, ο Πλώτας δεν χρειαζόταν να διεκδικήσει πρωταγωνιστικό ρόλο. Χρειαζόταν να καταλάβει τι ζητούσε η ομάδα από εκείνον.
Ένας παίκτης που προσπαθεί να καθιερωθεί σε μια ομάδα του επιπέδου του Ολυμπιακού έχει κάθε λόγο να θέλει να ξεχωρίσει. Να βάλει πόντους, να κερδίσει εντυπώσεις, να δημιουργήσει συζήτηση γύρω από το όνομά του.
Η πραγματική ωριμότητα, όμως, βρίσκεται και στην ικανότητα να αναγνωρίζει πότε η ομάδα δεν χρειάζεται κάτι τέτοιο. Ο Πλώτας δεν έκανε ένα παιχνίδι που θα μείνει στη μνήμη για τη στατιστική του. Έκανε, όμως, ένα παιχνίδι από το οποίο μπορεί να αντλήσει σημαντικά συμπεράσματα για το πώς πρέπει να διεκδικεί τη θέση του στο rotation.
Και η επιλογή του να μη μετατρέψει την ευκαιρία σε κυνήγι προσωπικών αριθμών είναι κάτι που αξίζει να αναγνωριστεί.
