Η επιστροφή του Νίκολα Μιλουτίνοφ κανονικά θα έπρεπε να αποτελεί μόνο ευχάριστη είδηση για τον Γιώργο Μπαρτζώκα. Και ασφαλώς είναι. Ταυτόχρονα, όμως, δημιουργεί μία εντελώς διαφορετική πραγματικότητα στη frontline του Ολυμπιακού, αφού εκεί όπου πριν από λίγες εβδομάδες υπήρχε πρόβλημα επάρκειας στη θέση «5», πλέον υπάρχουν τέσσερις καθαροί σέντερ που διεκδικούν χρόνο σε μία θέση.
Το πρώτο βήμα έγινε ήδη απέναντι στον Ηρακλή. Ο Μιλουτίνοφ επέστρεψε στη δράση στη Stoiximan GBL, αγωνίστηκε για 21:28 και τελείωσε το παιχνίδι με 10 πόντους, 5 ριμπάουντ και 2 τάπες. Το σημαντικότερο δεν είναι τόσο η στατιστική του όσο το γεγονός ότι ο Σέρβος μπαίνει ξανά στην εξίσωση. Και όταν φτάσει στο επίπεδο αγωνιστικής ετοιμότητας που θέλει ο Μπαρτζώκας, δεν υπάρχει πραγματικό ερώτημα για το ποιος βρίσκεται στην κορυφή της ιεραρχίας των σέντερ.
Ο Μιλουτίνοφ είναι το βασικό «5» του Ολυμπιακού. Πίσω του, όμως, αρχίζει πλέον μία μάχη που δεν υπήρχε με αυτή τη μορφή όταν σχεδιαζόταν το ρόστερ. Ντόντα Χολ, Ταϊρίκ Τζόουνς και Μπράιαντ Ντάνστον καλούνται ουσιαστικά να μοιραστούν τα λεπτά που θα αφήνει ο Σέρβος, ενώ υπάρχει και ο Εμπάι Εντζάι που μπορεί, όταν απαιτείται, να χρησιμοποιηθεί στο «5».
Τα μαθηματικά δεν βγαίνουν για όλους
Ένα παιχνίδι μπάσκετ προσφέρει 40 λεπτά στη θέση του σέντερ. Αν ο Μιλουτίνοφ βρίσκεται σε κανονική κατάσταση και παίρνει περίπου 22-25 από αυτά στα σημαντικά παιχνίδια, απομένουν μόλις 15-18 λεπτά. Και αυτά πρέπει θεωρητικά να μοιραστούν ανάμεσα σε τρεις παίκτες. Αυτό πρακτικά δεν γίνεται.
Ο Μπαρτζώκας μπορεί φυσικά να χρησιμοποιεί διαφορετικό δεύτερο σέντερ ανάλογα με τον αντίπαλο, να κάνει rotation σε διαβολοβδομάδες και να προστατεύει τον Μιλουτίνοφ από υπερβολικό φόρτο. Δεν μπορεί όμως να δημιουργήσει σταθερό αγωνιστικό ρόλο για τέσσερις καθαρούς σέντερ στην ίδια ομάδα.
Σε παιχνίδια υψηλού επιπέδου είναι πολύ πιθανότερο να χρησιμοποιηθούν δύο, ενδεχομένως τρεις σε ειδικές συνθήκες. Ο τέταρτος αναγκαστικά θα βρίσκεται χαμηλότερα στην ιεραρχία.
Ο Χολ έχει ίσως τον καθαρότερο ρόλο
Ο Ντόντα Χολ αποκτήθηκε με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Rim running, παιχνίδι πάνω από τη στεφάνη, ταχύτητα στο pick and roll, αθλητικότητα και ως ένα βαθμό προστασία του καλαθιού. Δεν χρειάζεται πολλές κατοχές και μπορεί να λειτουργήσει δίπλα στους δημιουργούς του Ολυμπιακού χωρίς να αλλάξει ολόκληρη η επίθεση.
Αυτό του δίνει ένα σημαντικό πλεονέκτημα στη μάχη για τη θέση πίσω από τον Μιλουτίνοφ. Δεν σημαίνει ότι ο Χολ θα παίζει υποχρεωτικά σε κάθε παιχνίδι περισσότερο από τους υπόλοιπους, αλλά ο ρόλος του είναι εύκολο να προσδιοριστεί. Μπορεί να μπει για 12-15 λεπτά, να δώσει ενέργεια, κάθετο παιχνίδι και άμυνα στη στεφάνη και να αφήσει ξανά τη θέση στον Μιλουτίνοφ.
Ουσιαστικά, το δίδυμο Μιλουτίνοφ-Χολ προσφέρει δύο διαφορετικές εκδοχές της θέσης χωρίς να απαιτεί μεγάλες αλλαγές στην υπόλοιπη πεντάδα.
Η παρουσία του Ντάνστον
Ο Μπράιαντ Ντάνστον δεν αποκτήθηκε για να γίνει ξαφνικά ο βασικός σέντερ του Ολυμπιακού. Η παρουσία του, όμως, αφαιρεί ένα σημαντικό πλεονέκτημα που θα είχε διαφορετικά ο Ταϊρίκ Τζόουνς. Την έλλειψη εναλλακτικής.
Πριν από την απόκτηση του Ντάνστον και με τον Μιλουτίνοφ εκτός, ο Μπαρτζώκας ήταν υποχρεωμένος να βρει λύσεις ανάμεσα στους διαθέσιμους ψηλούς του. Πλέον υπάρχει ένας έμπειρος σέντερ, ο οποίος γνωρίζει τη EuroLeague, μπορεί να προσφέρει συγκεκριμένα πράγματα για περιορισμένο χρονικό διάστημα και κυρίως μπορεί να χρησιμοποιηθεί χωρίς να χρειάζεται η ομάδα να προσαρμοστεί πάνω του.
Αυτό σημαίνει ότι ο Τζόουνς δεν ανταγωνίζεται πλέον μόνο τον Χολ για τα λεπτά πίσω από τον Μιλουτίνοφ. Υπάρχει και τρίτη επιλογή. Και αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη αλλαγή που δημιουργεί η νέα σύνθεση της frontline.
Ποιος μένει πίσω;
Με τα σημερινά δεδομένα, ο Μιλουτίνοφ βρίσκεται προφανώς στην κορυφή της ιεραρχίας. Ο Χολ έχει χαρακτηριστικά που τον κάνουν φυσικό συμπλήρωμά του και ο Ντάνστον προσφέρει στον Μπαρτζώκα την ασφάλεια ενός πολύ έμπειρου σέντερ για συγκεκριμένες αποστολές. Αυτό αυτομάτως αυξάνει την πίεση προς τον Ταϊρίκ Τζόουνς.
Δεν σημαίνει ότι έχει ληφθεί απόφαση για το μέλλον του ούτε ότι πρόκειται να βγει από το rotation. Ο Τζόουνς έχει στοιχεία που κανένας από τους υπόλοιπους δεν διαθέτει ακριβώς στον ίδιο βαθμό, κυρίως την εκρηκτικότητα και την ενέργεια με την οποία μπορεί να αλλάξει τον ρυθμό ενός παιχνιδιού. Για να διατηρήσει όμως σταθερό ρόλο, θα πρέπει να αποδείξει ότι αυτά τα στοιχεία υπερκαλύπτουν τα προβλήματα που έχουν εμφανιστεί στο παιχνίδι του.
Πλέον κάθε κακή εμφάνιση, πρόβλημα με φάουλ ή έλλειψη συγκέντρωσης κοστίζει περισσότερο, ακριβώς επειδή υπάρχει κάποιος άλλος διαθέσιμος να πάρει τα λεπτά του.
Το «πρόβλημα» που ο Μπαρτζώκας ήθελε να έχει
Υπάρχει βέβαια και η άλλη πλευρά. Ο Ολυμπιακός πέρασε το πρώτο κομμάτι της σεζόν προσπαθώντας να καλύψει το κενό του Μιλουτίνοφ και είδε σε παιχνίδια όπως εκείνο της Μπολόνια πόσο μπορεί να του κοστίσει η αδυναμία ελέγχου της ρακέτας και του αμυντικού ριμπάουντ. Υπό αυτή την έννοια, το να έχει πλέον περισσότερους σέντερ από όσα λεπτά μπορεί να μοιράσει είναι σαφώς προτιμότερο από το αντίθετο.
Παράλληλα, η σεζόν είναι τεράστια. Τραυματισμοί, συνεχή ταξίδια, εγχώριες υποχρεώσεις με αυξημένη δυσκολία και διαφορετικά matchups κάνουν το βάθος απαραίτητο. Ο Μπαρτζώκας δεν χρειάζεται να αποφασίσει από τώρα ότι θα παίζει με το ίδιο δίδυμο σέντερ σε κάθε αγώνα.
Η επιστροφή του Μιλουτίνοφ είναι η στιγμή που αυτή η διαδικασία ουσιαστικά ξεκινά. Γιατί πλέον ο Ολυμπιακός δεν ψάχνει ποιος μπορεί να καλύψει την απουσία του βασικού του σέντερ. Πρέπει να αποφασίσει ποιοι από τους Χολ, Τζόουνς και Ντάνστον μπορούν να συνυπάρξουν πραγματικά στο rotation όταν ο Μιλουτίνοφ βρίσκεται κανονικά μέσα σε αυτό.
Τέσσερις σέντερ υπάρχουν. Τα λεπτά, όμως, παραμένουν 40. Και αργά ή γρήγορα κάποιος θα πρέπει να μείνει πίσω.
