Η αποχώρηση του Τόμας Γουόκαπ δημιούργησε αυτομάτως ένα ερώτημα στον Ολυμπιακό που δεν αφορά τόσο το ποιος θα πάρει τα λεπτά του, όσο το ποιος θα αναλάβει τη δουλειά που έκανε επί χρόνια ο πρώην πλέον γκαρντ των «ερυθρόλευκων». Και το πρώτο σοβαρό δείγμα της νέας σεζόν έδειξε ότι η απάντηση μπορεί να είναι διαφορετική από αυτή που περιμέναμε το καλοκαίρι.
Η προφανής επιλογή ήταν ο Κόντι Μίλερ-ΜακΙντάιρ. Ένας μεγαλόσωμος γκαρντ, εξαιρετικός δημιουργός, με αμυντικές δυνατότητες και δύο συνεχόμενες σεζόν στην κορυφή των πασέρ της EuroLeague. Στο Super Cup απέναντι σε Φενέρμπαχτσε και Ρεάλ Μαδρίτης, όμως, άρχισε να διαμορφώνεται μια λίγο διαφορετική εικόνα. Όχι επειδή ο Μίλερ-ΜακΙντάιρ δεν έκανε αυτό για το οποίο αποκτήθηκε, αλλά επειδή ο Γιώργος Μπαρτζώκας φαίνεται να έχει ακόμη μία λύση για τον ρόλο του οργανωτή. Και αυτή ακούει στο όνομα Κόρι Τζόσεφ.
Τι πραγματικά έχασε ο Ολυμπιακός με τον Γουόκαπ
Για να βρούμε τον «αντι-Γουόκαπ», πρέπει πρώτα να δούμε τι ακριβώς πρόσφερε ο Αμερικανός. Τα περσινά advanced stats ανά 100 κατοχές είναι ενδεικτικά. Ο Γουόκαπ είχε μόλις 11,9 πόντους με usage 12,5%, αλλά μοίραζε 12,8 ασίστ ανά 100 κατοχές, με AST% 33,2%. Το σημαντικότερο είναι ότι το επιθετικό του αποτύπωμα δεν περνούσε από το σκοράρισμα.
Με εκείνον στο παρκέ, ο Ολυμπιακός είχε Offensive Rating 122,7 και συνολικό Net Rating +14,1, ενώ το on-off του έφτανε στο +9,7. Παράλληλα, πρόσφερε 1,9 κλεψίματα και 5,9 ριμπάουντ ανά 100 κατοχές. Ήταν ένας παίκτης χαμηλής επιθετικής κατανάλωσης, ο οποίος μπορούσε να βάλει την ομάδα στις θέσεις της, να δημιουργήσει και να επηρεάσει το παιχνίδι χωρίς να χρειάζεται προσπάθειες.
Αυτό ακριβώς είναι που κάνει δύσκολη την αντικατάστασή του. Ο Ολυμπιακός δεν χρειάζεται απαραιτήτως κάποιον να αντιγράψει τον Γουόκαπ. Χρειάζεται να καλύψει τις λειτουργίες του.
Ο Μίλερ-ΜακΙντάιρ έκανε ακριβώς αυτό που περίμεναν όλοι
Από αυτή την άποψη, το πρώτο δείγμα του Μίλερ-ΜακΙντάιρ ήταν εντυπωσιακό. Στον ημιτελικό με τη Φενέρμπαχτσε αγωνίστηκε 16:52 και είχε 2 πόντους, 4 ασίστ, 2 ριμπάουντ, ένα κλέψιμο και μόλις ένα λάθος. Στον τελικό με τη Ρεάλ έμεινε στο παρκέ 17:33 και τελείωσε με 9 ασίστ, 3 πόντους, 2 κλεψίματα και 3 λάθη. Συνολικά, δηλαδή, μοίρασε 13 ασίστ σε μόλις 34:25 συμμετοχής. Τα επίσημα στοιχεία του Ολυμπιακού επιβεβαιώνουν αυτό το πρώτο δείγμα.
Αν μεταφέρουμε απλώς τον ρυθμό δημιουργίας του στα 40 λεπτά, μιλάμε για περίπου 15,1 ασίστ ανά 40λεπτο. Προφανώς δύο παιχνίδια δεν αποτελούν δείγμα από το οποίο μπορούν να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα για ολόκληρη τη σεζόν. Δείχνουν όμως ξεκάθαρα ποια δουλειά μπορεί να κάνει.
Και υπάρχει μια λεπτομέρεια που αξίζει ακόμη περισσότερο. Ο Μίλερ-ΜακΙντάιρ πήρε ελάχιστες προσπάθειες. Σε δύο παιχνίδια πέτυχε συνολικά 5 πόντους, αλλά δημιούργησε διαρκώς για τους υπόλοιπους. Αυτό θυμίζει ως φιλοσοφία τον ρόλο του Γουόκαπ, ακόμη κι αν οι δύο παίκτες έχουν διαφορετικό τρόπο παιχνιδιού.
Ο Μίλερ-ΜακΙντάιρ, άλλωστε, δεν είναι κάποιος που ξαφνικά ανακάλυψε τη δημιουργία στο Άμπου Ντάμπι. Ήταν πρώτος πασέρ της EuroLeague με την Μπασκόνια τη σεζόν 2023-24 με 7,3 ασίστ και επανέλαβε την πρωτιά στους πασέρ την περασμένη σεζόν με τον Ερυθρό Αστέρα με 7,4.
Η έκπληξη, όμως, μπορεί να είναι ο Κόρι Τζόσεφ
Ο Κόρι Τζόσεφ δεν αποκτήθηκε πέρσι με την ταμπέλα του «αντι-Γουόκαπ». Στα δύο παιχνίδια του Super Cup, όμως, χρησιμοποιήθηκε σαν ένας παίκτης που μπορεί να πάρει σημαντικό μέρος της οργανωτικής ευθύνης και ταυτόχρονα να δώσει κάτι διαφορετικό.
Με τη Φενέρμπαχτσε έπαιξε 19:09 και είχε 10 πόντους, 3 ασίστ, ένα κλέψιμο και κανένα λάθος, με 2/4 τρίποντα. Απέναντι στη Ρεάλ έπαιξε 13:53, έχοντας 2 πόντους και 2 ασίστ.
Το συνολικό δείγμα δίνει 12 πόντους και 5 ασίστ σε περίπου 33 λεπτά. Οι αριθμοί δημιουργίας δεν πλησιάζουν εκείνους του Μίλερ-ΜακΙντάιρ, αλλά αυτό ακριβώς είναι το σημείο. Ο Τζόσεφ δεν χρειάζεται να γίνει ο νέος Γουόκαπ. Μπορεί να απορροφήσει ένα μέρος του ρόλου του και να επιτρέψει στον Μίλερ-ΜακΙντάιρ να λειτουργήσει με διαφορετικούς τρόπους ανάλογα με την πεντάδα.
Ο Καναδός έδειξε απέναντι στη Φενέρ κάτι που είχε λείψει αρκετές φορές από τη θέση τα προηγούμενα χρόνια. Μπορεί να οργανώσει χωρίς να «φωνάζει» η παρουσία του, αλλά όταν η άμυνα τού δώσει χώρο μπορεί και να τιμωρήσει ο ίδιος.
Ο παράγοντας Μοντέρο
Υπάρχει ακόμη μία παράμετρος που αλλάζει εντελώς την εξίσωση. Ο Γιαν Μοντέρο δεν είναι Γουόκαπ και δεν αποκτήθηκε για να γίνει Γουόκαπ. Το Super Cup έδειξε όμως πόσο πολύ μπορεί να αλλάξει τη δομή της περιφέρειας.
Σε 44 περίπου λεπτά στα δύο παιχνίδια είχε 25 πόντους, 7 ασίστ, 5 ριμπάουντ και 3 κλεψίματα. Με τη Φενέρ είχε 13 πόντους και 3 ασίστ, ενώ απέναντι στη Ρεάλ 12 πόντους και 4 ασίστ.
Ο Μοντέρο δημιουργεί πολύ περισσότερο μέσα από την προσωπική απειλή. Αναγκάζει την άμυνα να αντιδράσει σε εκείνον και από αυτή την αντίδραση προκύπτει η πάσα. Είναι εντελώς διαφορετικός μηχανισμός από εκείνον του Γουόκαπ. Ο Ολυμπιακός μπορεί τελικά να μην έχει έναν «αντι-Γουόκαπ», αλλά τρεις παίκτες που μοιράζονται διαφορετικά κομμάτια της δουλειάς του.
Τα δύο παιχνίδια του Super Cup είναι πολύ μικρό δείγμα για οριστικές απαντήσεις. Είναι όμως αρκετά για να διακρίνει κανείς μια κατεύθυνση. Η πρώτη εικόνα δείχνει ότι ο Μπαρτζώκας μπορεί να επιχειρήσει να αντικαταστήσει έναν εξαιρετικά ιδιαίτερο παίκτη όχι με έναν, αλλά με τρεις διαφορετικούς γκαρντ, μοιράζοντας ανάμεσά τους όσα έκανε ο Γουόκαπ και προσθέτοντας παράλληλα στοιχεία που εκείνος δεν είχε.
Και αν αυτό λειτουργήσει, ο Ολυμπιακός δεν θα έχει βρει απλώς τον αντι-Γουόκαπ. Θα έχει αλλάξει συνολικά τον τρόπο με τον οποίο δημιουργεί από την περιφέρειά του.
