Το κατά πόσο ο Εμπάι Εντιάι μπορεί να αποτελέσει από μόνος του την απάντηση του Ολυμπιακού πίσω από τον Σάσα Βεζένκοβ είναι ένα από τα ενδιαφέροντα ερωτήματα του νέου ρόστερ.
Η πρώτη απάντηση που δίνουν οι αριθμοί είναι ότι ο Εντιάι μπορεί να προσφέρει πράγματα που έχουν πραγματική αξία σε 10-15 λεπτά πίσω από τον Βεζένκοβ. Στην περσινή EuroLeague με τη Βιλερμπάν είχε 7,7 πόντους, 4,8 ριμπάουντ, 1,2 κλεψίματα και 1,4 μπλοκ σε 32 συμμετοχές. Τα advanced stats ανά 100 κατοχές κάνουν ακόμη πιο ξεκάθαρο το προφίλ του: 11,1 ριμπάουντ, εκ των οποίων 4 επιθετικά, 2,7 κλεψίματα και 3,2 μπλοκ.
Αυτή είναι ουσιαστικά η μεγάλη του δύναμη. Ο Εντιάι μπορεί να αλλάξει την ενέργεια μιας πεντάδας χωρίς να χρειάζεται την μπάλα. Έχει μήκος, αθλητικότητα, μπορεί να κυνηγήσει το επιθετικό ριμπάουντ, να προστατεύσει το καλάθι και να δώσει στον Γιώργο Μπαρτζώκα ένα διαφορετικό αμυντικό εργαλείο στη θέση «4».
Τα δεδομένα από το γαλλικό πρωτάθλημα είναι ακόμη καλύτερα. Ανά 100 κατοχές είχε 12,2 ριμπάουντ, 2,2 κλεψίματα και 2,8 μπλοκ, ενώ η ομάδα του είχε Net Rating +11,1 στα λεπτά του και παρουσίαζε βελτίωση κατά 9,4 πόντους ανά 100 κατοχές συγκριτικά με τα διαστήματα που βρισκόταν εκτός παρκέ.
Το μεγάλο ερωτηματικό είναι στην άλλη πλευρά
Το πρόβλημα βρίσκεται στην επίθεση και κυρίως στο σουτ. Στην EuroLeague ο Εντιάι είχε μόλις 18,2% στα τρίποντα, με 0,9 εύστοχα σε 5,2 προσπάθειες ανά 100 κατοχές. Ακόμη και στη Γαλλία, όπου συνολικά ήταν σαφώς αποτελεσματικότερος επιθετικά με 59,8% true shooting, το τρίποντό του έφτασε μόλις στο 24,3%.
Αυτό δεν είναι μια μικρή λεπτομέρεια για τη συγκεκριμένη θέση στον Ολυμπιακό. Ο Μπαρτζώκας έχει μάθει να παίζει με 4άρια που ανοίγουν το γήπεδο και η παρουσία ενός παίκτη τον οποίο η αντίπαλη άμυνα μπορεί να αφήσει ελεύθερο στην περιφέρεια αλλάζει τις αποστάσεις.
Το θέμα δεν είναι να ζητηθεί από τον Εντιάι να γίνει Άλεκ Πίτερς. Είναι διαφορετικοί παίκτες και ο Ολυμπιακός γνώριζε ακριβώς τι αποκτούσε. Ο Εντιάι μπορεί να προσφέρει άμυνα, αθλητικότητα και ριμπάουντ σε επίπεδο που ο Πίτερς δεν μπορούσε, αλλά δεν προσφέρει την επιθετική ασφάλεια και κυρίως το spacing του Αμερικανού.
Είναι λοιπόν αρκετός;
Για τον αυστηρά καθορισμένο ρόλο του backup του Βεζένκοβ, ναι, μπορεί να είναι. Ο Βεζένκοβ θα πάρει έτσι κι αλλιώς το μεγαλύτερο μέρος των λεπτών στο «4». Επομένως, ο Ολυμπιακός δεν χρειάζεται απαραίτητα έναν δεύτερο σταρ στην ίδια θέση. Χρειάζεται έναν παίκτη που θα μπαίνει για 10-15 λεπτά, θα διατηρεί την ένταση, θα μαζεύει ριμπάουντ και θα μπορεί να αναλάβει δύσκολες αμυντικές αποστολές. Ο Εντιάι ταιριάζει αρκετά καλά σε αυτή την περιγραφή. Υπάρχει όμως μια σημαντική διαφορά ανάμεσα στο «είναι αρκετός ως backup» και στο «είμαι πλήρως καλυμμένος στη θέση».
Σε μια σεζόν 38 αγωνιστικών στην EuroLeague, με τραυματισμούς, διπλές εβδομάδες και πλέι-οφ, θα υπάρξουν βραδιές στις οποίες ο Βεζένκοβ είτε δεν θα είναι διαθέσιμος είτε δεν θα μπορεί να αγωνιστεί 30+ λεπτά. Εκεί ο Εντιάι θα πρέπει ξαφνικά από συμπληρωματικός παίκτης να γίνει βασικό 4άρι για 25 λεπτά. Και τότε το περιορισμένο περιφερειακό σουτ αποκτά πολύ μεγαλύτερη σημασία.
Επιπλέον, υπάρχει και το ζήτημα των ειδικών πεντάδων. Απέναντι σε ομάδες που κλείνουν πολύ τη ρακέτα, η ταυτόχρονη παρουσία ενός non-shooter στο «4» και ενός κλασικού σέντερ μπορεί να δυσκολέψει αισθητά το spacing.
Η καλύτερη λύση δεν είναι απαραίτητα καλύτερο «4άρι»
Γι’ αυτό και, εάν ο Ολυμπιακός αποφασίσει κάποια στιγμή ότι χρειάζεται μία ακόμη ποιοτική προσθήκη, δεν είναι απαραίτητο να ψάξει για παίκτη που θα αντικαταστήσει τον Εντιάι.
Πιο λειτουργική θα ήταν η προσθήκη ενός 3-4αριού με αξιόπιστο σουτ, ο οποίος θα μπορεί να παίζει δίπλα στον Βεζένκοβ αλλά και να καλύπτει τη θέση του όταν χρειάζεται. Άλλωστε, το πρόβλημα της απόκτησης ενός ακριβού καθαρού «4» παραμένει. Πίσω από έναν Βεζένκοβ που παίρνει σχεδόν 30 λεπτά, είναι δύσκολο να προσφέρεις σημαντικό ρόλο σε έναν παίκτη πρώτης γραμμής.
Ο Εντιάι, λοιπόν, δεν δείχνει λίγος για τον ρόλο που αποκτήθηκε. Αντίθετα, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του μπορούν να αποδειχθούν πολύ χρήσιμα και να δώσουν στον Ολυμπιακό στοιχεία που δεν είχε πέρυσι.
Το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο. Αν προκύψει ανάγκη να μεγαλώσει ο ρόλος του, μπορεί μια ομάδα που διεκδικεί την EuroLeague να αισθάνεται το ίδιο ασφαλής; Εκεί, τουλάχιστον με βάση όσα έχει δείξει έως τώρα στην καριέρα του και κυρίως το πρόβλημα στο περιφερειακό σουτ, η απάντηση δεν είναι εξίσου ξεκάθαρη.
